Οδυνηρή υπενθύμιση

Μια μέρα πριν είχαμε δει σε πρωινή εκπομπή το φιλμάκι που ετοίμασαν διάσημοι
Νεοϋορκέζοι για να τονωθεί ο τουρισμός στην πόλη τους ξανά. Ο Ρόμπερ ντε Νίρο
παρήλαυνε σε άρμα καρναβαλιού, ο Γούντι Άλεν έκανε πατινάζ σε πάγο ­ αλλά στα
ψέματα ­, τηλεπαρουσιαστές έπαιζαν σε μιούζικαλ, ηθοποιοί σερβίριζαν σε
εστιατόρια και ο Χένρι Κίσιγκερ, που ονειρευόταν να γίνει ποδοσφαιριστής, μας
προσέφερε την ικανοποίηση να τρώει μεγαλοπρεπή τούμπα σε άδειο γήπεδο και να
χτυπάει άσχημα τα μούτρα του. Η Νέα Υόρκη ήταν ο τόπος όπου ο καθένας
πραγματοποιεί τα όνειρά του, έλεγε το φιλμάκι. Ελάτε στη Νέα Υόρκη, να ζήσετε
τα όνειρά σας. Μια μέρα μετά, θυμόμαστε οδυνηρά ότι τα ανθρώπινα όνειρα είναι
ενίοτε εφιαλτικά. Και η Νέα Υόρκη, που χώρεσε και χώνεψε τόσα πολλά ανθρώπινα
όνειρα, αυτή που προκάλεσε και έζησε τους εφιάλτες. Πριν βρεθεί κι απαντηθεί
αν η καινούργια πτώση είναι δυστύχημα ή τρομοκρατική ενέργεια, το χαμόγελο
παγώνει, ο χώρος των ονείρων συρρικνώνεται ξανά. Με κλειστά αεροδρόμια και
γέφυρες, απομονωμένη για μερικές ώρες ­ ή μέρες; ­ η πόλη των στιβαρών ονείρων
μοιάζει με λεπτή φλούδα αιωρούμενη, έτσι όπως η εικόνα της θολώνει μες στους
καπνούς και στην αβεβαιότητα. Την κοιτάμε από μακριά και ταυτόχρονα είμαστε
μέσα. Έτσι όπως έπεσε ο Κίσιγκερ σ' εκείνο το γήπεδο, προσπαθώντας να παίξει
μπάλα, είναι σαν να πέφτει ολόκληρη η ανθρωπότητα, σαν να βουτά με τα μούτρα
στο γήπεδο της μοίρας της, εκεί που νόμιζε πριν από λίγους μήνες ότι έχει
ξεφύγει. Όταν μαζέψει πάλι τα συντρίμμια και συνέλθει η μητρόπολη, θα θυμάται
πόσο δύσκολο είναι να παίζεις μπάλα, πόση προσοχή χρειάζεται στις κλωτσιές;

https://www.tanea.gr/2001/11/13/opinions/analwsima-odyniri-ypenthymisi/

Όπου κλώνος και μάλαμα

Κάπου στον κόσμο κυοφορούνται ήδη τα πρώτα παιδιά-κλώνοι, αποκάλυψε στα «ΝΕΑ»
ο γιατρός που τα ετοίμασε. Βρέθηκαν οι δότες, βρέθηκαν και οι μητέρες,
προφανώς αγοράστηκαν και οι πρώτες κουδουνίστρες, μόνο τα μωρά λείπουν πια.
Μωρά που θα είναι ολόιδια με έναν άνθρωπο, σαν δίδυμα του γονιού σε
διαφορετική ηλικία, φτιαγμένα από γονίδια ενός μόνο ανθρώπου. Μωρά που τα
θέλησαν πολύ «άτεκνα ζευγάρια», μας είπε ο γιατρός, αλλά που δεν θα
εμπεριέχουν το ζευγάρι. Ο κλώνος δεν χρειάζεται ζευγάρωμα, ίσα ίσα που το
καταργεί. Καταργεί τη συνύπαρξη, τη μείξη, τη συνεργασία των δύο, καταργεί και
τα γενετικά κύτταρα. Γίνεται από τον πυρήνα άλλου κυττάρου, γι' αυτό γερνάει
πρόωρα. Μεταφέρει την ηλικία του δότη στο νεαρό πλάσμα, και αυτό δεν συμβαίνει
μόνο στα πρόβατα βέβαια. Αλλά ίσως ένα παιδί που θα είναι αντίγραφο του πατέρα
του ή της μάνας του (και μάλιστα η μάνα το κάνει ολομόναχη, δεν χρειάζεται καν
συνεργάτη) και μέλλεται να ζήσει όσο κι ο γονιός του, να είναι το τέλειο
παιδί. Ένα παιδί φιλάσθενο που θα χρειάζεται φροντίδες αυξημένες και θα
γερνάει μαζί με το γονιό του, δεν θα χρειαστεί ποτέ να απομακρυνθεί από το
σπίτι, να ζήσει τη ζωή του, να αμφισβητήσει την προηγούμενη γενιά, τι
καλύτερο; Ίσως κάτι τέτοιο ονειρευόμαστε όλοι όταν κάνουμε παιδιά, δεν
υπολογίζουμε πόσο θα μας ταλαιπωρήσει η εφηβεία τους, πόσο θα μας πικράνει η
αναχώρησή τους από το σπίτι, δεν αναλογιζόμαστε πως όταν θα γερνάμε εκείνα θα
έχουνε δουλειές και δικές τους οικογένειες. Είδατε πόσο προοδεύει η επιστήμη;
Τα λύνει πλέον αυτά τα προβλήματα.

https://www.tanea.gr/2001/11/07/opinions/analwsima-opoy-klwnos-kai-malama/

Μπουτάκι γεμιστό

«Σε περίπτωση νίκης του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ, θα προσφερθεί δωρεάν την Πέμπτη στις 14.45 μπουτάκι γεμιστό σε όσους προσέλθουν στην πλατεία» Στη βιτρίνα του φούρνου, υπήρχε κολλημένο το χαρτάκι, ως την προηγούμενη Τετάρτη το βράδυ, που έγινε το μέγα ματς  Η πλατεία είναι η Αγίου Γεωργίου, μικρή, αποπνιχτική, στενεία θα έπρεπε να τη λένε. Ωστόσο μοιράζεται με την Εξαρχείων το ζευγάρι από κείνα τα μπρούτζινα συμπλέγματα ερωτιδέων, που υποβαστάζουν τέσερεις δημόσιες λάμπες. Στα Εξάρχεια είναι όλες σπασμένες, στην Κυψέλη όλες γερές, αν και κατακουτσουλημένες. Το σουβλατζήδικο δεν απλώνει τραπεζάκια έξω. Κάθονται στα παγκάκια παρέες παππούδων από μακρινά μέρη που μιλάνε γλώσσες ακατάληπτες, γελούν μεταξύ τους. Στο καρτοτηλέφωνο περιμένουν ουρά, νέες γυναίκες των πρώην ανατολικών χωρών που μετατοπίζονται δυτικά μαζί με τις γεωλογικές πλάκες. Και οι χώρες και οι γυναίκες. Τα βράδυα παίζουν ποδόσφαιρο τα πιτσιρίκια στον μικρό ελεύθερο χώρο, μπροστά στην εκκλησία. Αυτά μιλάνε ελληνικά, την ελληνική κοινή. Τη νέα κοινή. Περνάμε βιαστικά πάντα εμείς οι ντόπιοι, είμαστε οι πιο απόμακροι. Αλλά το γεμιστό μπουτάκι μας σταμάτησε. Τι μπουτάκι θα ήταν,  τι γέμιση θα περιείχε και  πώς θα γινόταν το σερβίρισμα; Τάβλες  και πάγκοι; Ίσως και χοροί. Πανηγύρι στην πλατεία. Συναδέλφωση νοτίων Ευρωπαίων με Αφρικανούς, Ασιάτες, κι εκπροσώπους του πρώην υπαρκτού που θέλουν απλώς να υπάρξουν, εις βάρος των Αγγλοσαξώνων της Μάντσεστερ και κυρίως επί τη βάσει της κρεοφαγίας. Μέσα στην περιρέουσα ατμόσφαιρα ευαισθησίας προς τις χώρες του Τρίτου κόσμου, ο κιμπάρης φούρναρης θα δίδασκε χειροπιαστή φιλοξενία και ελληνική κουζίνα. Τι κρίμα! Ήταν ανάγκη να χάσει κι αυτός ο Ολυμπιακός;

https://www.tanea.gr/2001/10/15/opinions/analwsima-gemisto-mpoytaki

Λόγια και πράξεις

Σε τεντωμένο σκοινί ισορροπούμε. Τι θα γίνει με τον πόλεμο; Κάτω από τον φόβο
των τρομοκρατικών επιθέσεων, υποβόσκει ο φόβος των συναισθημάτων που θα
γεννήσει η αμερικανική εκστρατεία στους μουσουλμάνους ανά τον κόσμο. Μέσα στον
ορυμαγδό βρίσκουν ακόμα το κουράγιο πολλοί και δίνουν συμβουλές μετριοπάθειας.
Να προσπαθήσει και το Ισραήλ να έρθει σε συνεννόηση με τους Παλαιστινίους. Να
ξανασκεφτούν οι ΗΠΑ τη στάση τους απέναντι στο Ιράκ. Να μη νιώθουν
απειλούμενοι και αδικημένοι όλοι οι μουσουλμάνοι του κόσμου. Ευνοεί το κλίμα
των επιχειρήσεων τέτοιες φωνές; Μπορεί ν' αλλάξει υπό πίεση η πολιτική; Στο
μεταξύ, για να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας, πρέπει κι εμείς κάτι να
κάνουμε, εδώ στην Ελλάδα εννοώ. Έχουμε μερικούς αδικημένους μουσουλμάνους
ανάμεσά μας. Τόσα χρόνια κουβεντιάζουμε, να χτιστεί ένα τζαμί, μήπως πρέπει να
το χτίσουμε τώρα; Μπορούμε εμείς να τα βάλουμε με τις προκαταλήψεις μας, να
αποδείξουμε ότι σε κρίσιμες στιγμές οι άνθρωποι αλλάζουν; Τότε θα δικαιούμαστε
να ελπίζουμε και να απαιτούμε να αλλάξουν οι ΗΠΑ, και όχι μόνο, τη στάση τους
απέναντι σε τόσα καυτά ζητήματα που θεωρούμε ότι βρίσκονται στη ρίζα της
τρομοκρατίας. Μπορούμε να αλλάξουμε στάση απέναντι στους πρόσφυγες από τις
επικίνδυνες ζώνες, να τους διευκολύνουμε, να τους περιθάλψουμε, να
ανασκουμπωθούμε ως έθνος, κράτος και κοινωνία, για να κάνουμε πράξη τα ωραία
ανθρωπιστικά μας λόγια, την αντιπολεμική μας άποψη; Μπορούμε, μέσα μας ο
καθένας, να αντικρύσουμε τους ρατσισμούς μας και να τους φιμώσουμε; Αν κανείς
δεν δέχεται να προσπαθήσει πρώτος, σημαίνει ότι οι άνθρωποι τραβάνε ξανά τον
δρόμο της φύσης τους, πεδικλωμένοι στις λογικές του ανυποχώρητου, ανώριμοι και μοιραίοι.
https://www.tanea.gr/2001/10/09/opinions/analwsima-logia-kai-prakseis/

Μαύρο κύμα

Κολυμπούσαν στη Φρεαττύδα με τα καπελάκια τους, ώρα πρωινή εργάσιμης ημέρας.
Δίπλα τους ο Πειραιάς να βράζει από κίνηση, κι εκείνες, σε ειδυλλιακό τοπίο,
να κουβεντιάζουν για να κρατήσει το μπάνιο πολύ, να μην κρυώνουν τον χειμώνα.
Το αεράκι έφερνε στην αμμουδιά τις κουβέντες τους. Μιλούσαν για ταξίδια, για
ξενοδοχεία, για διακοπές. Ύστερα άλλαξαν θέμα. «Είδες τι έγινε στην Ελβετία;»,
είπε η μία, κουνώντας νωχελικά τα χέρια της, «μ' εκείνον που μπήκε στη Βουλή
και σκότωσε δεκατέσσερις;». «Τρομοκράτης ήταν αυτός;», ρώτησε η άλλη. «Όχι,
όχι, καμία σχέση, ένας άσχετος, ένας κάτοικος εκεί, είχε προβλήματα με την
κυβέρνηση, κάτι του έκαναν, ξέρεις, κάποια δίκη δεν προχωρούσε, τέτοια. Και
πήγε μ' ένα όπλο στη Βουλή και δολοφόνησε δεκατέσσερις ανθρώπους». Χαϊδεύοντας
το κυματάκι, μίλησε κι η τρίτη της παρέας: «Πω πω στην Ελβετία, τόσο ήσυχη
χώρα...», αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, την πρόλαβε η δεύτερη, δυναμικά.
«Καλά τους έκανε!» φώναξε, αναστατώνοντας την περιρρέουσα γαλήνη, «καλά τους
έκανε» επανέλαβε δυνατότερα, κοιτάζοντας προς το μέρος μου, σαν να περίμενε
επιδοκιμασία. Εν ριπή οφθαλμού μάζεψα τσάντα, σηκώθηκα κι έφυγα, καταφεύγοντας
στον θόρυβο της πόλης, να μην ακούσω παρακάτω. Μέχρι τώρα σε ταξί άκουγα
τέτοια, από μπαϊλντισμένους οδηγούς, στα λεωφορεία από ηλικιωμένους εκτός
ελέγχου, που κάνουνε τον κόσμο να χαμογελά με συγκατάβαση. Φαίνεται ότι
απλώνεται η συνήθεια. Δημόσια επιβράβευση εγκλημάτων στην πιο προνομιούχα
γωνιά του Λεκανοπεδίου, από ανθρώπους καλοζωισμένους, σημαίνει ότι γίνεται
μόδα η λύσσα η μαύρη, η δωρεάν κακία, η ελεύθερη χολή, που τη βγάζεις κατά
βούληση κι όποιος αντέξει. Και ποιος αντέχει να φέρει αντίρρηση σε τέτοιες
σοφίες και να τον πουν ξενέρωτο και ξεπερασμένο;

Εύθραυστη αθωότητα

Πόσο ωραία νομίζαμε πως ήταν η Αυστραλία! Εκείνοι οι εθελοντές στους Ολυμπιακούς αγώνες, ευγενικοί και πρόθυμοι, με τον χαμογελαστό πατριωτισμό τους, πόσο αξιοζήλευτοι! Αναδυόταν η ήπειρος εν πλήρη αθωότητι μέσα στη θάλασσα της επικοινωνίας που τη σκέπαζε ως τότε. Λαμπερή, απέραντη, γενναιόδωρη, με το παρελθόν της να ξεπλένεται καθώς τραβιόνταν τα νερά της τελετής για να εμφανίσουν την ευχαριστημένη Αβορίγινα Μπέτυ Φρήμαν να ανάβει τον πυρσό. Χώρα αμόλυντη από τις γηραιές ηπείρους, με τα μαρσιποφόρα ζωάκια της να πηδούν αμέριμνα στα πλατειά της λιβάδια, χωρίς να ξέρουν ότι χάθηκαν τα μάρσιπα στον υπόλοιπο πλανήτη. Τώρα που οι Αυστραλοί κομμάντος έκαναν ντου στο πλοίο το νορβηγικό με τους λαθρομετανάστες, η αθωότης γίνεται πλέον κάτι σαν απολίθωμα, που χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία. Προφανώς άνθρωποι τόσο βασανισμένοι, φορείς του μικροβίου της απελπισίας, όπως ήταν οι λαθρομετανάστες, έπρεπε να κρατηθούν μακριά από τον παράδεισο, μακριά από το νησί της αυτάρκειας, την κιβωτό των αρετών. Ήταν μάλιστα και μουσουλμάνοι οι λαθρομετανάστες, κι ίσως στην αθώα Αυστραλία, να πιστεύουν ότι υπάρχει αρρώστεια, η μουσουλμανίτις, που μεταδίδεται με τη μαύρη εργασία και με το αντίκρισμα της φτώχειας γενικότερα. Υπήρχε εξάλλου ο κίνδυνος οι μετανάστες, που έφτασαν απρόσκλητοι με πλοία, ακριβώς όπως οι παππούδες των σημερινών ευημερούντων κατοίκων, να βρούν λίγο χώρο να εγκατασταθούν, και να προκόψουν, βάζοντας σε κίνδυνο την αθωότητα που όσο τη μοιράζεις, φαίνεται αδυνατίζει. Ευτυχώς η κυβέρνηση αντιστάθηκε στην εισβολή, οι ανεπιθύμητοι πήγαν στη γειτονική Νέα Ζηλανδία, κι οι Αυστραλοί, μπορούν να συνεχίσουν ν’ απολαμβάνουν αμέριμνοι την άπλα τους, αδιαφορώντας αν στα μάτια των άλλων ηπείρων, η καινούργια τους ήπειρος, πάληωσε απότομα.

https://www.tanea.gr/2001/09/03/opinions/analwsima-eythraysti-athwotita/

Ηχορύπανση

Το χωριό ήταν τόσο ήσυχο, που θα μπορούσε κανείς να πλήξει. Ο δήμαρχος της περιοχής αποφάσισε να οργανώσει μια γιορτή, να τονώσει τον τουρισμό. Τα παιδιά ετοίμασαν σκετσάκι, οικολογικού περιεχομένου. Οι μαμάδες έφτιαξαν ωραίες στολές. Την καθορισμένη ώρα μαζεύτηκαν όλοι οι κάτοικοι στη μικρή πλατεία, ήρθαν κι οι παραθεριστές. Το πιο επιβλητικό κομμάτι του σκηνικού, ήταν μια κονσόλα, ο χειριστής της έπαιρνε εντολές, από το δήμαρχο, το σκηνοθέτη, την πιο δραστήρια από τις μαμάδες των παιδιών και μερικούς ακόμα παράγοντες. Ένα αεράκι ερχόταν από τη θάλασσα και περνούσε στο μικρόφωνο, μεγεθυμένο και παραμορφωμένο, έπνιγε τις παιδικές φωνές, σαν μπουμπουνητό. «Θα σας μιλήσουμε για τη ρύπανση και την ηχορύπανση», είπε το πρώτο παιδάκι, αλλά μια ριπή αέρα μπούκωσε τη φράση. «Πιο δυνατά!» πρόσταξε ο δήμαρχος. Ο κονσολιέρης ανέβασε τους διακόπτες κι ένα μηχανικό τσίριγμα έσκισε τα αυτιά των παρισταμένων. «Δεν ακούμε!» φώναξε νευριασμένη η γιαγιά του παιδιού. Το παιδάκι κοιτούσε τρομαγμένο.  «Ξαναπές τα», του φώναξε ο σκηνοθέτης. «Ηχορύπανση», έλεγε το παιδάκι, ανάμεσα σε σφυρίγματα του μικρόφωνου και σε μουγκρητά της θαλασσινής αύρας, που ακουγόταν σαν τον ασκό του Αιόλου αυτοπροσώπως. «Τι είναι ηχορύπανση;» ρώτησε το δεύτερο παιδάκι, προσπαθώντας να συνεχίσει το έργο,  ανάμεσα σε στριγγλιές μεγαφώνων, μπουμπουνητά, φωνές, «Πιο δυνατά» και «δεν ακούμε τίποτα!» Στις πλαστικές καρέκλες, το κοινό περίμενε υπομονετικά. Κανένας δεν διαμαρτυρήθηκε για το θόρυβο, τους φοβερούς ήχους, όλον αυτό το χαμό, που δεν χρειαζόταν, αφού ήταν τόσο λίγοι και τόσο κοντά, που θα ακούγονταν περίφημα και χωρίς μεγάφωνα. Άξιζε ο κόπος, αφού θα μάθαιναν κάτι τόσο σημαντικό. Τι σημαίνει ηχορύπανση. 

https://www.tanea.gr/2001/08/20/opinions/analwsima-ixorrypansi/

Θάλασσα, γλυκοθάλασσα

Όταν ερημώνει η πόλη, ζωντανεύουν τα περίχωρα. Περιδέραια συγκροτημάτων που ζώνουν τις παραλίες, σκοτεινά όλο το χρόνο, επιτέλους φωτίζονται, αερίζονται, σαλεύουν. Παράξενα χωριά, με σπιτάκια ολόιδια και απαραιτήτως συνδεδεμένα, μικρούτσικα αλλά πλήρως εξοπλισμένα. Οι εξοχικές κατοικίες προεκτεινόμενες στο άπειρο, κλώνοι διαμερισμάτων, όλα τα εντοιχισμένα ντουλάπια που μπορεί κανείς να φανταστεί, χωμένα σε ανύπαρκτες κώχες, και η θάλασσα σε απόσταση αναπνοής. Οι αρχιτέκτονες θα μένουν αιωνίως άνεργοι, αν δεν αλλάξει η μόδα της ομοιομορφίας. Πού και πού βίλλες να σπάνε την παράταξη, σχεδόν παράταιρες. Ίσως κάποτε απαγορευτούν, για να μην αλλοιώνουν το περιβάλλον. Και ξανά κολλημένα σπιτουλάκια, πότε σε στυλ νησιώτικο, πότε μεξικάνικο, πότε τυνησιακό, ότι φανταστεί ο καθένας. Η κλωνοποίηση βοηθά τους τολμηρούς. Το αποτέλεσμα επιβάλλεται δια της επαναλήψεως. Κι οι ιδιοκτήτες, ευχαριστημένοι με τη δυνατότητα εναλλαγής από το σπίτι τους στην πόλη, που έχει γίνει απαραίτητη πια για να αντέχουν, στολίζουν το διαμέρισμα με κοχύλια και ανάλαφρες θαλασσινές δημιουργίες, μαθαίνουν να ακούν τους διπλανούς σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας και μόνο όταν νυχτώσει στέκονται λίγο αμήχανοι. Για δευτερόλεπτα. ΄Ωσπου ν΄ανοίξει η τηλεόραση, να εμφανιστεί το περιοδικό, κανένα βιβλιαράκι σωτήριο.  Η θάλασσα έχει κουράσει γλυκά τα μέλη, αυτή η καινούργια, αμφίβια ζωή, δεν έχει απαιτήσεις. Δεν χρειάζονται πλατείες, καφενεία, μαγαζιά και τέτοια δαπανηρά πράγματα. Φτάνει καμιά φορά το αεράκι στο μπαλκόνι, ακούγονται δέντρα να θροϊζουν, σήματα αναμνήσεων, πινελιές κάποιας άλλης ζωής, φόντο για συνταγές που οι μερακλήδες ήδη ετοιμάζουν στην κουζίνα. Εκεί συμπυκνώνονται οι πολιτισμοί όλου του κόσμου χωρίς φραγμούς, αδελφώνονται οι λαοί στη γεύση, λίγο πριν έρθει, αργά, ο ύπνος.

https://www.tanea.gr/2001/08/16/opinions/analwsima-thalassa-glykothalassa/

Νέο πνεύμα, αθάνατο

Μέσα στον Αύγουστο όλα ξεπαγώνουν, πόσο μάλλον τα εφευρήματα που χρειάζονται για την ενίσχυση της τόσο επιθυμητής και κερδοφόρου οικοδομής. Ξεπάγωσε και η μεταφορά συντελεστή δόμησης, ένας δαιμονικός τρόπος για να κερδίζεις χτίζοντας και να χτίζεις κερδίζοντας κι ετοιμάζεται να μεταφερθεί κατά Μαρούσι μεριά, κυρίως. Ξενοδοχεία πολλών κλινών και άλλα μεγαλειώδη οικοδομήματα, θα ανυψωθούν με συντελεστή που, ναι μεν θα μεταφερθεί, αλλά μετά θα μείνει εκεί και δεν θα φεύγει με τίποτα, εν όψει των Ολυμπιακών αγώνων και όχι μόνον. Κι έτσι η Ολυμπιάδα θα είναι και πολιτιστική και παραδειγματική και γενικώς θα τους αφήσει όλους με το στόμα ανοιχτό και ακριβώς όπως ονειρευόμαστε, διότι πού αλλού θα έχουν σκεφτεί οι άνθρωποι τη μεταφορά συντελεστή δόμησης; Το αρχαίο πνεύμα αθάνατο είναι σπουδαίο, αλλά και το νέο πνεύμα εφευρητικό έχει άλλη χάρη. Κι αυτή η μεταφορά συντελεστή δόμησης, ως ιδέα και πράξη, εφαρμοζόμενη μάλιστα σε ένα τέτοιο ξεχωριστό λεκανοπέδιο όπως των Αθηνών, είναι  κάτι μοναδικό στον κόσμο. Αν γίνει κατανοητό, θα αναδείξει το ελληνκό διαμόνιο στα πέρατα της γής.  Όσοι το αντιληφθούν και το μελετήσουν θα μπορέσουν να  ανοίξουν δρόμους ανάπτυξης αειφόρου, σε διάφορες μπλοκαρισμένες οικονομίες, ανά την υφήλιο. Καλές είναι οι αθλητικές επιδόσεις, αλλά εμείς έχουμε και πολιτισμό, έχουμε προπάντων πρωτότυπες ιδέες. Και ας τις πάρουν όσοι τις καταλάβουν. Χρειάζεται φαντασία και εφευρετικότητα, ας επωφεληθούν λοιπόν οι έχοντες αντίληψη και παρατηρητικότητα. Θα είναι κρίμα να μην μεταλαμπαδεύσουμε μια τέτοια ιδέα σε διεθνές επίπεδο. Αλλά αφού δεν θα μπορεί ο καθένας να συλλάβει κάτι τόσο τολμηρό και επινοητικό, ας επωφεληθούν οι ξύπνιοι. 

https://www.tanea.gr/2001/08/14/opinions/analwsima-neo-pneyma-athanato/

Τι βιάζεσαι;

Περιμένω τις εφημερίδες να έρθουν στο περίπτερο, για τρίτη φορά πηγαίνω. Από
τις δέκα και μισή θα έρχονταν, έχει πάει δώδεκα, τις έχουν αναζητήσει τα
παιδιά τρεις φορές, κάνοντας βόλτες με το ποδήλατο. Και τώρα πια ήρθανε, ο
διανομέας πίνει νερό και ψιλοκουβεντιάζει με την περιπτερού, ανταλλάσσουν
φιλοφρονήσεις, χαμόγελα. Περιμένω ακόμα. Μαζεύονται κι άλλοι δυο τρεις,
βιαστικοί, κυκλώνουν το περίπτερο. Η περιπτερού συνεχίζει να στέλνει
χαιρετίσματα στους γνωστούς της μέσω του διανομέα, να ρωτά για την υγεία τους.
Και τα παιδιά καλά; Φαντάζομαι πόσο μεγάλωσε ο Αντωνάκης, λέει. Οι πελάτες
ανυπομονούν, κουνάνε πόδια, τεντώνουν λαιμούς. Ο Αντωνάκης μεγάλωσε, αλλά οι
εφημερίδες είναι ακόμα με τον σπάγκο, παρατηρεί ένας αυστηρά, κι η γυναίκα
σηκώνει τα μάτια, σαν να μας βλέπει εκείνη μόλις τη στιγμή. Τι βιάζεσαι; λέει
αργά, σε όλους μας, έχετε δουλειές; Είναι ηλικιωμένη, ασπρομάλλα, μιλά αργά,
κινείται αργά, η παρουσία της ολόκληρη αποπνέει βραδύτητα, αποπνέει τόσο
αποφασιστική ηρεμία, που μας επιβάλλεται. Σταματάμε να κουνάμε νευρικά τα
πόδια. Η εξουσία της βιασύνης δεν περνά εδώ, αυτή που παντού κανονίζει τη ζωή
μας. Είναι φανερό, εδώ κυριαρχούν άλλοι νόμοι. Ας παραιτηθούμε, ας
προσαρμοστούμε λοιπόν. Με την φιλοσοφημένη της απάθεια, η περιπτερού στο μικρό
χωριό έγινε αρχόντισσα του χρόνου μας. Κάθε διαμαρτυρία, κάθε νευρικότητα
μοιάζει τώρα άσκοπη και γελοία, για λίγα λεπτά μάς επισκέπτεται η μεγάλη
αλήθεια της φύσης, αυτή που γυρέψαμε, αλλά δεν προλάβαμε να βρούμε. Ώσπου να
διαλέξουμε εφημερίδες, να πληρώσουμε, να φύγουμε και να επιστρέψουμε στις
συνήθειες των διακοπών, που μάταια πασχίζουν να μας χαρίσουν κάτι σαν γαλήνη.
https://www.tanea.gr/2001/08/13/opinions/analwsima-ti-biazesai/

Τάσεις οδοιπορείας

Από όλους τους ταξιδιώτες που φωτογραφίζονται σε θέρετρα, βίλλες, κόττερα, σε κλαμπ νησιών, σε εξωτικά μέρη, σε πολυτελή ντεκόρ, ποιόν βρήκα να ζηλέψω, ποιος χάλασε την πλήρη μου αυγουστιάτικη ικανοποίηση σε βάθος ενοχλητικό, ποιος έβγαλε στην επιφάνεια καταπιεσμένες και ουδέποτε ξεπερασμένες επιθυμίες; Αυτός ο νεαρούλης από τη Γαλλία, που στα δεκαεννιά του άρχισε να κάνει το γύρο του κόσμου με τα πόδια! Την επόμενη μέρα από την δημοσιογραφική κάλυψη του εκατομυριούχου με το αερόστατο, ιδού ο οδοιπόρος με το σακκίδιο. Μόνος, γιατί δύσκολα βρίσκει παρέα κανείς για κάτι τέτοιο, αλλά αποφασισμένος, έχει υπολογίσει ήδη ότι του χρειάζονται εξήμιση χρόνια περπάτημα, κουβαλάει λεξικά και χάρτες και διαθέτει ημερολόγιο στο Διαδίκτυο. Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα που επισκέπτεται. Δεν του είπαν ότι αντιπαθούμε το περπάτημα γενικά ως λαός, επειδή μάλλον δεν ξεπεράσαμε τη μνήμη της φτώχειας, που ανάγκαζε τους προγόνους μας να περπατούν, όταν δεν είχαν όχημα ή ζώο, ότι περνάμε ακόμα τη μακροχρόνια φάση ενθουσιασμού του  νεοφώτιστου μπροστά στον μηχανοκίνητο τροχό, καβάλα πάμε στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάμε. Ηρθε αθώος και περιχαρής, με οικολογικά μηνύματα. Δικός του πρόγονος θα ήταν  ο Ζαν Ζακ Ρουσώ, που ταξίδευε ποδαρόδρομο όσο ήταν νέος, συνοδεύοντας καμιά φορά ωραίες κυρίες, οι οποίες φορούσαν και μεταξωτά γοβάκια, πέρα από το πλήρες κρινολίνο, στην πορεία ημερών. Αυτόν ζηλεύω, γιατί την πολυτέλεια  μιας τέτοιας απόφασης πραγματικά τίποτα δεν στην αγοράζει. Κι ενώ έχω τάσεις φυγής από μικρό κορίτσι, όπως έχει το 40% των σημερινών κοριτσιών, σύμφωνα με πανεπιστημιακή έρευνα, δύσκολα βρίσκω παρέα για περπάτημα , ακόμα και μέχρι το περίπτερο, που λέει ο λόγος.

https://www.tanea.gr/2001/08/09/opinions/analwsima-taseis-odoiporias/