Μουσικά ΚΤΕΛ Πελοποννήσου

Το λεωφορείο απο Πύργο ήταν μισογεμάτο. Είχα θέση μπροστά, πήρα βαθιά ανάσα. Δροσιά, άνεσις, ταχύτης, πλην όμως ο οδηγός άκουγε σκυλάδικα.

Μπορεί να είναι λάθος ορισμός. Να μην είναι σκυλάδικα, αλλά κάτι άλλο αυτά τα τραγούδια που δεν ήξερα, δεν αναγνώριζα τις φωνές, δεν μου θύμιζαν τίποτε, είχαν στίχους επιθετικούς και απελπισμένους, η δε μουσική τρυπούσε τ' αυτιά. 

Δεν είχα σκοπό να κοιμηθώ, ούτε να διαβάσω, όμως πώς θα άντεχα τέσσερεις ώρες αυτό τον ήχο; Κοίταξα τους άλλους επιβάτες, όλοι απαθείς. Μια γυναίκα είχε μαζί της ακουστικά, αυτή θα ήταν η λύση. Αλλά δεν είχα. Τι να κάνω; Να πάω να παρακαλέσω τον οδηγό να το χαμηλώσει; Κι αν θύμωνε, όπως εκείνος ο οδηγός σε αστικό λεωφορείο πριν λίγες μέρες, που τον ρώτησα για μια στάση, κι επειδή ζήτησα διευκρινήσεις με διαολόστειλε; 

Στην επόμενη στάση μια κοπέλα ανέβηκε και ήρθε δίπλα μου. Με ρώτησε αν ξέρω πόσες στάσεις θα κάναμε. Δεν ήξερα, της είπα, και τη ρώτησα κι εγώ αν την ενοχλεί η μουσική. Δεν μου απάντησε, σα να μην άκουσε καθόλου. Συμβαίνει συχνά, είναι νέος κώδικας νεοελληνικής ευγένειας, να ρωτάς κάτι και να μη σου απαντάνε καν. Αλλά πριν δευτερόλεπτα είχαμε ανταλλάξει δυο φράσεις κι ήταν κάπως παράξενο. Μήπως είναι άγραφος νόμος ο απόλυτος σεβασμός στη μουσική επιλογή του οδηγού στα ΚΤΕΛ και είχα εκτεθεί ως βλάσφημο στοιχείο; Λίγα λεπτά αργότερα μάζεψε την τσάντα της κι έφυγε για τα πίσω καθίσματα. Πωπώ, αρχίζει η απομόνωση, σκέφτηκα!

Ρίχνω μια ματιά προς τα πίσω, είχε άδειες θέσεις. Σηκώνομαι με τη σκέψη ότι πίσω θ' ακούγεται η μουσική λιγότερο, πάω, κάθομαι, και να που τα μεγάφωνα πάνω απο το κεφάλι μου τη μεταφέρουν κανονικά, να μη στερηθεί κανείς την πανδαισία. 

Κοντεύαμε στην Πάτρα όταν πέρασε εισπράκτορας. Ρωτάω πολύ ταπεινά και ευγενικά αν υπάρχει τεχνολογική πρόβλεψη (έτσι ακριβώς) να μην ακούγεται απο τα μεγάφωνα η μουσική. Βεβαίως, μου είπε, έπρεπε να το πείτε στον οδηγό!

Να το πω στον οδηγό; Έτσι εύκολο το έχεις; Νόμιζα πως με κοροϊδεύει μέχρι που πήγε μπροστά και πράγματι απομόνωσε τα μεγάφωνα. Την άκουγε μόνος του πια τη μουσική ο οδηγός. Δεν πίστευα στ' αυτιά μου. Τόσο απλό ήταν λοιπόν; Μα τόση ανασφάλεια έχω; Κοιτάζω τους άλλους γύρω, ευχαριστήθηκαν, δυσαρεστήθηκαν; Καμία αντίδραση. Συνεχίζουν να μένουν απαθείς. Αυτή η απάθεια είναι που με φίμωνε, αυτός ο παλιός κώδικας νεοελληνικής υποταγής σε κάτι που δεν σε αφορά, που δεν θα κρατήσει πολύ, γιατί να μπλέξεις; Κάνε το χαζό, βρες έναν τρόπο να μην ακούς, ένα τρυκ παροδικής κωφότητας. Κάπου αλλού είσαι αυτόνομος, κάνε υπομονή όσο κρατά η εξουσία του οδηγού, μη μιλάς. Μην ενοχλείτε τον οδηγό. Και μη συναγελάζεσαι με αυτούς που έχουν την τάση να εντοπίζουν προβλήματα. Διότι εμάς δεν μας νοιάζει. Σκασίλα μας. Εκεί που βρίσκουμε τόση φωνή και χαλάμε τον κόσμο για το δηλωμένο και ξεκάθαρο συμφέρον, εκεί καταπίνουμε τη γλώσσα μας για την ποιότητα της καθημερινής ζωής.

Αυτή την απάθεια, πόσες φορές την έχω ζηλέψει. Κι όμως έχω άδικο, κι είχαν όλοι άδικο οι απαθείς, διότι αρκούσε μια απλή διατύπωση για να εισακουστεί το αίτημα. 

Δεν ζεσταίνει η λιακάδα

Το λιγότερο είναι η ταλαιπωρία, ακόμη και οι δουλειές που ματαιώθηκαν, και η ζημιά στα μαγαζιά, την οικονομία, την εικόνα της πόλης. Υπάρχει κάτι βαθύτερα ενοχλητικό στην απεργία των υπαλλήλων του Μετρό, όπως και στην αποχή των δικαστών, ή στους τσαμπουκάδες των υπαλλήλων της Βουλής. Υπάρχει η περιφρόνηση στην ίδια τους τη δουλειά, στο ρόλο που επιτελεί και κατ' επέκταση στην έννοια της κοινωνίας.
Είναι τόσο σπουδαίο πράγμα το Μετρό και δεν παύουμε να το λέμε. Φτιάχτηκε με τον αντίθετο τρόπο απο την πόλη, μεγάλο, καθαρό, πολυτελές, να εμπνέει αυτοσεβασμό και σεβασμό του συνόλου. Συγκεντρώνει απίστευτο μόχθο, επιστήμη, ανακαλύψεις, τεχνολογία, είναι προϊόν εξαιρετικής τόλμης, ένα θαύμα του πολιτισμού που έδωσε κάποια ανθρώπινη όψη στην Αθήνα. Κι αυτοί οι άνθρωποι που  θα έπρεπε να είναι περήφανοι για κάθε στιγμή που το κάνουν να λειτουργεί, δεν το σέβονται. Κρύβονται πίσω από βαρύγδουπες λέξεις, από δήθεν αγωνιστικές φράσεις. Οπως και οι άλλοι, οι δικαστές που δεν δικάζουν, οι υπάλληλοι που καταλαμβάνουν τη Βουλή, εξευτελίζουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, βάζοντας το λιθαράκι τους στη διάλυση των δομών και στη διάλυση των εννοιών, που ίσως είναι χειρότερη.
Απεργία για να μην υπαχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο, για φαντάσου! Την πρώτη μέρα μπορεί να νιώσεις και κατανόηση. Είναι καλύτερα από τους ανέργους, αλλά θα είχαν κάνει έναν προγραμματισμό ζωής, κάποιοι θα έχουν δάνεια, θα σπουδάζουν παιδιά. Για μια μέρα κάνεις υπομονή, βρίσκεις λύσεις, θυμάσαι πως ήταν η Αθήνα χωρίς μετρό, πόσο είχε βουλιάξει από την ανάπτυξη με λάθος σχέδια.  Αλλά πόσο να στοχαστείς πια και πόσο υπομονή να κάνεις και πόσο να ξεγελάς τον εαυτό σου και να μη βλέπεις τον εκβιασμό που συμφωνεί να κάνει ένα συνδικάτο στους κατοίκους της ρημάδας της πρωτεύουσας; Αφού πια το ξέρουμε όλοι πως τα λεφτά είναι δανεικά, είναι χρωστούμενα, κι είναι και λίγα. Πόσο ν' αντέξει η λογική μας αυτό τον εμφύλιο όπου κάθε συνδικάτο ζητάει για λογαριασμό του τα περισσότερα, τα κεκτημένα του, παριστάνοντας πως δεν καταλαβαίνει ότι τα κέρδη του θα αδικήσουν άλλους και πιθανόν θα απειλήσουν δομές κρατικές που δεν ξαναγίνονται;
Πόσο ακόμη νομίζουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν με επαναστατικές φράσεις; Το έχουμε καταλάβει ότι οι επαναστάσεις τους είναι το τι θα αρπάξει ο καθένας. Κι αυτή η στάση και η νοοτροπία κουράζει περισσότερο κι από το περπάτημα στην ανθυγιεινή πόλη. Γιατί δεν αφήνει καμία ελπίδα στο βάθος. Αυτή η απελπισία είναι η κρίση, η επιβεβαίωση, κάθε μέρα, πως ο καθένας θα τραβήξει το πάπλωμα όσο μπορεί, όσο τον παίρνει, όσο του επιτρέπεται, αδιαφορώντας πλήρως αν πουντιάσει ο άλλος από δίπλα.
Σε μια τέτοια πόλη όμως, σε μια τέτοια κοινωνία, σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής, όσα και να πάρουν δεν θα είναι ευχαριστημένοι. Ούτε οι υπάλληλοι της Βουλής, ούτε οι υπάλληλοι του μετρό, ούτε οι δικαστές, ούτε οι εφοπλιστές. Κανένας δεν μπορεί να απολαύσει τίποτα όταν δεν μπορεί να σεβαστεί τον ίδιο του το ρόλο στη λειτουργία της κοινωνίας, όταν δεν αναγνωρίζει σ' αυτή καμία αξία, όταν δεν μπορεί να του πει τίποτε. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε αιώνια φτώχεια. Κοιτάξτε τα προσωπα των ανθρώπων σ' αυτή την πόλη που δεν ξερει να ζει, δεν ξέρει να χαίρεται. Αδικα ξεχειλώνουμε τα μεγάλα λόγια, δεν μπορούν να καλύψουν τη γύμνια μας. Δεν μας σώζουν ούτε όλες οι λιακάδες του κόσμου.
http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Get the most out of public transports

Το πολυαγαπημένο λεωφορείο 224

Πήρα ένα εμπιθρί.  Έτσι το άκουγα, έτσι το ζήτησα, κι έτσι το πήρα. Είναι το κουτάκι με τις μουσικές, αλλά μπορείς να βάζεις ό,τι θέλεις, το Θέατρο της Δευτέρας ας πούμε, μαθήματα ξένων γλωσσών ή τη Λιλιπούπολη. Επίσης ραδιόφωνο. Είναι πολύ φτηνά τα εμπιθρί, γιατί τώρα όλοι έχουν στα κινητά τους μουσική, αλλά το δικό μου ακόμα δεν χωράει. Βουλώνω τ’ αυτιά μου πλέον όταν μπαίνω σε τρόλεϊ. Δεν αντέχω άλλο ν’ ακούω τη μίρλα των συνεπιβατών, τα τρελά ξεσπάσματα τους, τις δήθεν φιλικές συζητήσεις που ξεκινάνε ρίχνοντας ρατσιστικά δολώματα.

Η αλήθεια είναι ότι τα ρατσιστικά έχουν αραιώσει τελευταία. Ή συνήθισαν τους ξένους, ή φοβούνται. Στη γραμμή μου, Κυψέλη- Παγκράτι, οι περισσότεροι είναι ξένοι, οπότε δεν τους παίρνει τους δικούς ν’ αρχίσουν τις εχθρικές παρατηρήσεις.

Το άλλο καλό με τους ξένους είναι ότι σε γενικές γραμμές δεν χρειάζεσαι καν εμπιθρί. Έτσι κι αλλιώς δεν καταλαβαίνεις τίποτε από ό,τι λένε, οπότε δεν ενοχλείσαι. Αν και κάποιος γέρος μια μέρα έβαλε τις φωνές σε δυο αφρικανούς που μιλούσαν μεταξύ τους μια άγνωστη γλώσσα: «Σταματήστε πια, τους είπε, μου πήρατε το κεφάλι με τη φλυαρία σας!» Θα ήθελε να καταλαβαίνει τι έλεγαν προφανώς, και η σκέτη μουσική της ομιλίας του έσπασε τα νεύρα. Το άλλο του πρόβλημα ήταν πως νόμιζε ότι είχε δικαίωμα να μιλάει στους ξένους ανθρώπους σα να τους ήξερε από μικρά παιδιά και να τους έριχνε σφαλιάρες. Ή λες και μεγάλωσε σε αγρόκτημα του αμερικανικού Νότου στις αρχές του 19^ου αιώνα κι είχε σκλάβους στην υπηρεσία του. Πώς την έχουν δει έτσι μερικοί, υποτίθεται ότι δεν είχαμε παράδοση στη δουλεία, στο απαρτχάιντ, στο ρατσισμό. Πώς προσαρμόζονται στις χειρότερες δυνατές συμπεριφορές οι ελληνάρες, πώς τις επινοούν και τις λανσάρουν, πάντα θα απορώ.

Χτες στο 022 έπεσα σε μια απαίσια γριά που μιλούσε με έναν ανεκδιήγητο λούμπεν τύπο κι ο καθένας έλεγε τα δικά του. Έλεγε ο τύπος: «Μαντάμ έχω ένα θείο 78 χρονών και να σας πω…» με μια μάγκικη βαριά φωνή, αλλά εκείνη δεν τον άφηνε να τελειώσει, άρχιζε τα δικά της: «Ο άγιος Παπαδόπουλος, ο άγιος, ο άγιος… ένα κακό έκανε, δεν έκανε εκλογές…» Αμάν, πόσο να αντέξει κανείς αυτές τις κουβέντες;

Εν των μεταξύ η γριά δεν βολευόταν, είχε κι ένα μπαστούνι και χτυπούσε στα πόδια τους επιβάτες που ήταν όρθιοι, για να αλλάζει θέση. Καθόταν σε μια θέση μονή, από την έξω πλευρά, αλλά δεν τη χωρούσε ο τόπος, σηκώθηκε, αφού χτύπησε κάμποσα πόδια, και πήγε σε μια θέση ημίδιπλη, να χωράει άνετα. Αφού απλώθηκε και ηρέμησε το μπαστούνι, μπαίνει μέσα μια χοντρή και κάθεται δίπλα της. Έβαλα τα γέλια από την άκρη του διαδρόμου όπου είχα καταφύγει. Της έφυγε η μαγκιά, κατέβηκε κι ο μάγκας, έμεινε στριμωγμένη δίπλα στον τεράστιο κώλο της άλλης που ήταν μια δυναμικιά, ορθόστητη, νεαρότερη, αγριοκοίταξε τη γριά κι εκείνη δεν τόλμησε να βγάλει κιχ.

Σήμερα έβαλα το εμπιθρί μου και πήρα το τρόλεϊ. Μια χαρά. Ας λένε ό,τι θέλουν. Ας βρίζουν, ας υμνούν τον Παπαδόπουλο, εγώ μαθαίνω ξένες γλώσσες.