Paris in summer

 Κάτι καινούργιο σοφίζονται διαρκώς στο Παρίσι για την ποιότητα ζωής των κατοίκων, όπως να κάνουν μακρουλά παρκάκια τις παλιές σιδηροδρομικές γραμμές. Καλή προσπάθεια, αλλά χάθηκε να έχει και μια πισίνα κάθε τόσο, μερικές δωρεάν πετσέτες και ξαπλώστρες; Παρατηρώ κάποια έλλειψη φαντασίας στους δημάρχους

Κλειδωμένες καρδιές, κλειδωμένα βλέμματα

 Τα μεταλλικά κάγκελα της καινούργιας πεζογέφυρας του Σηκουάνα, της "γέφυρας των τεχνών", έχουν γεμίσει λουκετάκια με ονόματα ερωτευμένων. Προς το κέντρο της γέφυρας είναι τόσο πυκνά που κοντεύουν να φτιάξουν συμπαγή επιφάνεια. Στις άκρες αραιώνουν κάπως, αλλά συνεχώς βάζουν καινούργια, θα γεμίσουν κι αυτές σε λίγα χρόνια. Είναι η νέα μόδα που ξεκίνησε εδώ κι εξαπλώνεται σιγά- σιγά σε κάθε γέφυρα, σε κάθε μεταλλικό πλέγμα που μπορεί να μπει ένα μικρό λουκέτο. Την ώρα που περνούσα με τη γαλλίδα φίλη μου ένα νεαρό ζευγάρι έβαζε το δικό του. Έσκυψαν μαζί και κλείδωσαν για πάντα το λουκέτο με τα ονόματα τους πάνω από τον Σηκουάνα, μπροστά στο νησάκι του Άστεως, (Ile de la Cité) και τις δυο του παλιές πέτρινες γέφυρες. Ύστερα απομακρύνθηκαν ευχαριστημένοι, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλον.
-Μα γιατί οι άνθρωποι βάζουν κλειδαριές για να συμβολίσουν τον έρωτα, αναρωτήθηκε η φίλη μου κουνώντας το κεφάλι. Μου φαίνεται καταπιεστικό, ένα κλειδωμένο λουκέτο που δεν ανοίγει με τίποτε!
Aν πετάνε και το κλειδί στον Σηκουάνα, θα συμπληρώνεται κάποιο είδος γάμου που κάνουν σιωπηλά τα ζευγάρια μπροστά στον αρχαίο πυρήνα της πόλης του Παρισιού.
-Ίσως είναι πια τόσο μεγάλη η ελευθερία των ανθρώπων απέναντι στον έρωτα που πρέπει να καταφύγουν στο λουκέτο για να δώσουν βάρος στον δεσμό τους, προσπάθησα να δικαιολογήσω τη νεολαία.
Πέρασα ξανά μόνη μου τη γέφυρα και κάθισα λίγο στα παγκάκια που έχει στη μέση. Είναι η πιο γαλήνια γέφυρα, ο θόρυβος από τα αυτοκίνητα δεν ακούγεται εκεί πάνω, βρίσκεσαι μόνο με ανθρώπους που είναι όλοι γοητευμένοι από την ομορφιά. Μερικοί ζωγραφίζουν, οι περισσότεροι βγάζουν φωτογραφίες κάποιοι κλειδώνουν λουκέτα στο κάγκελο. Όλοι προσπαθούν να κλειδώσουν το βλέμμα τους στο πανέμορφο αυτό τοπίο, να το κρατήσουν εδώ, να αφήσουν κάτι δικό τους στον μικρό χώρο που το έθιμο τους προσφέρει. Είναι αφιερώματα στη θεότητα ελπίδα όλα αυτά τα λουκέτα. Ο Σηκουάνας και το Παρίσι καλούνται μάρτυρες των ερώτων. Μάρτυρες και συμπαραστάτες, να διαρκέσει η αγάπη και να βρίσκει πάντα το βλέμμα όμορφα μέρη και θρυλικά. Μέρη κεντρικά και ειρηνικά, μέρη γεμάτα κόσμο και γαλήνη μαζί, μέρη σε παλιές πόλεις με ανοιχτό ορίζοντα, αποδεκτά και σταθερά, λατρεμένα, τοπία που τα κοιτάς και βγαίνει από μέσα σου ό,τι καλό υπάρχει. Δένουν το βλέμμα τους συμβολικά μαζί με τον έρωτά τους τα ζευγάρια. Να έχουν κι ένα σπίτι με ωραία θέα στο μέλλον, παρακαλούν, να μπορούν πάντα να κοιτάνε κάτι όμορφο και ανοιχτό, κάτι με νερό που κυλάει χωρίς να απειλεί, κάτι ρευστό και ταυτόχρονα σταθερό. Να σηκώνουν τα μάτια ψηλά και να μένουν γεμάτοι θαυμασμό. Να μη χρειαστεί να συμβιβαστούν με την ασχήμια.
Θέλω να βάλω κι εγώ ένα λουκέτο εδώ. Να μείνει κι ένα δικό μου κομμάτι, να τυπωθεί στο μυαλό μου η εικόνα σα να είναι σε οθόνη υπολογιστή. Να σκέφτομαι ό,τι είναι να σκεφτώ, να βλέπω ό,τι είναι να δω, κι ύστερα να ξαναβγαίνει ετούτη εδώ απαράλλαχτη.
Aπό το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=14327

Μια τόσο ρωμαϊκή θρησκεία

Η πρόσοψη του St Gervais στο Παρίσι

Επιστροφή απο το Παρίσι, όπου επισκέφτηκα περισσότερες εκκλησίες απο ποτέ, έμπαινα  μέσα όπως μπαίνει κανείς σε μέρη που μπορούν να αποκαλύψουν μυστικά ξεχασμένα στην τύρβη των οδών.  Και πράγματι,  τα αποκαλύπτουν αν ξέρεις να διαβάζεις τη γλώσσα τους, λατινικά, μυστήρια σύμβολα, λίγα ελληνικά, συντομογραφίες. Χωρίς οδηγό δεν γίνεται τίποτε.
 Την Μεγάλη εβδομάδα των Καθολικών παρακολούθησα τις δικές τους ετοιμασίες, είδα και τη σεμνή τους Ανάσταση, ενδιάμεσα πήγα στο Λούβρο, στα Αιγυπτιακά, διάβασα πάλι για τις ελπίδες των αιγυπτίων να αναστηθούν στο μουμιοποιημένο τους σώμα. Την τελευταία μέρα πριν φύγω αξιώθηκα να πάω στο νέο ανθρωπολογικό μουσείο Μπρανλύ, όπου είδα λίγο από όλου του κόσμου τις λατρείες που ελπίζουν σε αναστάσεις. Γενικά έπεσε πολλή θρησκειολογία, τυχαία ή λόγω γενικότερης τάσης αναζητήσεων, δεν ξέρω.
Κι έτσι τριγυρνώντας στις παρισινές λεωφόρους και προσέχοντας όσο ποτέ δεν είχα προσέξει τα μεσαιωνικά ίχνη που δεν έσβησε η αυστηρή και μεγαλόπρεπη πολεοδομία, μπαίνοντας ξανά στις ρωμαϊκές θέρμες του Κλυνύ και στην Αρένα της Λουτεκίας, περιδιαβάζοντας στα μουσεία και στους κήπους, δημιουργώντας και λύνοντας απορίες του στυλ "Μπα έχουν κι αυτόν τον άγιο;" ή "Μπα, έχουν κι αυτή τη συνήθεια;" φωτογραφίζοντας διαρκώς κολώνες διαφόρων ρυθμών, σκέφτηκα πόσο ρωμαϊκή είναι αυτή η θρησκεία που θέλουμε να μας διαχωρίζει από τους άλλους Ευρωπαίους, κι ό,τι και να κάνουμε δεν σβήνει η αληθινή της 'ρωμαϊκότητα'. Πόσο δεμένες είναι η Ευρώπη και η Ανατολή μέσα στις χριστιανικές ιστορίες και στην τέχνη που τις ντύνει, αυτό σου αποκαλύπτουν διαρκώς στο βάθος. Μια θρησκεία που διαδόθηκε σε εποχή οικουμενικότητας, που αφομοίωσε τελετές από κάθε προηγούμενο δημοφιλή θεό, που θέλησε να γίνει οικουμενική, που το προσπάθησε με πολέμους και τυραννίες, συνδέθηκε με την εξουσία σε Δύση και Ανατολή, κι ακόμα βασανίζεται απο τη νοσταλγία αυτή της οικουμενικότητας.
Τέλος πάντων. Πάω να φάω μαγειρίτσα. Καλό Πάσχα!

Παριζιάνικες τουλίπες

Χορταίνεις να βλέπεις παιδιά σ' αυτή την πόλη. Γεμάτος ο τόπος. τα κυκλοφορούν με τα καρότσια, με μάρσιπα τα μωρά, με πατίνια και ποδήλατα, ή απλώς κρατημένα απο το χέρι. Έχουν χώρους για παιχνίδι, πλατείες, βουλεβάρτα με νησίδες πράσινου ανάμεσα, πάρκα, ό,τι θες. Τη μια μέρα παρατηρώ μια χαλάρωση στην περίφημη γαλλική διαπαιδαγώγηση, σαν πιο ξαμολημένα μου φαίνονται τα πιτσιρίκια από την εικόνα που έχω κρατήσει, των ευγενικών, συγκρατημένων μικρών Γάλλων. Χάλασαν και τα γαλλάκια, σκέφτομαι τη στιγμή που μπροστά στα μάτια μου ένα ζωηρό αγόρι κυνηγά το αδερφάκι του και το κάνει να κουτουλήσει πάνω σε ένα στύλο. Το πήραν αμέσως τα αίματα και τρέχανε στο πρόσωπο του. Η μαμά έπαθε πανικό, έπαθα κι εγώ, ευτυχώς όλα έγιναν μπροστά σε ένα φαρμακείο, και μπήκαν κι οι τρεις μέσα.
Κάθισα σε ένα παγκάκι να συνέλθω απο το σοκ, δίπλα σε ένα παρτέρι με τουλίπες. Είναι απίστευτο πόσες τουλίπες έχουν τα παρτέρια, και γενικά πόσο λουλουδικό έχει ανθίσει σε δρόμους και πλατείες. Δέντρα ολόκληρα ανθισμένα, ροζ, μωβ, να τρελαίνεσαι. Παντού, όπου σταθείς κι όπου βρεθείς η άνοιξη οργιάζει.
Ένα αγοράκι ήρθε κι έπαιζε μπροστά μου. Τράβηξε μια τουλίπα μαζί με τα φύλλα της, την πέταξε κάτω, ύστερα συνέχισε να παίζει. Ήρθαν κι οι φίλοι του, χοροπηδούσαν όλο χαρά, ήρθε κι η μαμά. Ήταν μαμά, ήταν νταντά του, δεν κατάλαβα. Μια νέα γυναίκα με μουσουλμανική μαντίλα. Τον παίρνει απο το χέρι, όχι πολύ θυμωμένη αλλά επικριτική, του λέει, "Τι έκανες εκεί;" Πιάνει την τουλίπα και του τη δείχνει. Ο μικρός κατέβασε το κεφάλι. "Γιατί ξερίζωσες το λουλούδι; Τα λουλούδια είναι για να τα βλέπουν όλοι. Δεν πρέπει να τα πειράζεις. Δεν πρέπει να το ξανακάνεις ποτέ!"
Πήρε το λουλούδι και προσπάθησε να το ξαναχώσει στο χώμα όπως ήταν ολόκληρο. Λέρωσε τα χέρια της, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο μικρός παρακολουθούσε με σκυμμένο κεφάλι. Τόση πίκρα πια για ένα λουλούδι; Μάλιστα, η γυναίκα μάθαινε στο παιδί το σεβασμό στο δημόσιο χώρο. Αυτό που μας λείπει τραγικά στην Ελλάδα.
'Να μου υποσχεθείς ότι δεν θα το ξανακάνεις!' του είπε τελικά, κι εκείνο κούνησε το κεφάλι. Έφυγαν προς το μέρος που κάθονταν κι οι άλλες μαμάδες και νταντάδες. Προχώρησα κι εγώ ξέροντας πλέον το μυστικό της παριζιάνικης τουλίπας.

Μια μικρή ιστορία σε κάθε γωνία

Mικρές, μεταλλικές, τρίγωνες επιγραφές, σαν στήλες, έχουν γεμίσει τα πεζοδρόμια του Παρισιού. Πρέπει να είναι καινούργιες, δεν τις θυμάμαι παλιότερα. Σε κάθε απίθανη γωνιά, κάθε κτίριο που έχει ιστορία, πλατεία, γειτονιά ή μαγαζί, μπορεί όποιος θέλει να διαβάσει λεπτομέρειες σε 100 λέξεις.. Πράγματα σημαντικά ή απλώς σημαδιακά, γνωστότατα ή παγκοσμίως άγνωστα, προσφέρονται σε όποιον έχει όρεξη να σταθεί λίγο να διαβάσει, κάτω από τον γενικό τίτλο «Ιστορία του Παρισιού». Περπατώντας και διαβάζοντας έχεις την εικόνα μιας συνέχειας σε κάθε τι, στην καθημερινή ζωή, στα μεγάλα γεγονότα και τις αλλαγές που προκάλεσαν. Πρώτη μου σκέψη: τι ωραία θα ήταν να είχε και στην Αθήνα τέτοια. Δεύτερη σκέψη: Ελπίζω ποτέ να μην επιχειρήσει κανένας δήμαρχος να το κάνει, γιατί τα πεζοδρόμια μας είναι τόσο στενά που θα είχαμε ένα εμπόδιο παραπάνω. Άσε που ο επόμενος θα τις ξήλωνε για να βάλει τις δικές του και θα γέμιζε ο τόπος με πριονισμένα σιδερικά, όπως αυτά από τα σήματα της τροχαίας, ιδανικά για να σκοντάφτεις και να σκοτώνεσαι.
Τρίτη σκέψη: στην Αθήνα δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Είναι πόλη καινούργια, δεν έχει φυλάξει τίποτε μεσαιωνικό που να κρατάει το νήμα μιας ιστορίας, το πώς έφτασε εκεί που βρίσκεται σήμερα. Από την πόλη της Τουρκοκρατίας δεν έμειναν πολλά πράγματα, από τη μεσαιωνική Αθήνα δεν υπάρχει ούτε ανάμνηση, αν εξαιρέσεις ορισμένα εκκλησάκια. Ας πούμε κάποτε οι αθηναίοι είχαν ένα στάδιο για σπορ που λεγόταν Τζιγκανιστήριο, έπαιζαν κάτι σαν χόκεϊ. Πού να ήταν αυτό κανείς δεν ξέρει. Είναι και ο τρόπος που χτίστηκε, ο τρόπος που έγιναν οι ανασκαφές.
Όταν αποφασίστηκε ότι θα γίνει πρωτεύουσα, πέρα από το ότι είχε γκρεμιστεί η μισή πόλη από τις πολιορκίες της Επανάστασης, η βασική ιδέα ήταν να μείνουν από τα μνημεία της μόνο τα αρχαία, μόνο του 5ου αιώνα π.Χ. τα ερείπια. Πάλι καλά που γλίτωσαν τελικά μερικές εκκλησίες, δυο τζαμιά κι ένα χαμάμ για να θυμίζουν ότι δεν ήταν έρημος εδώ επί αιώνες, από τότε που η πόλη παρήκμασε. Αλλά για να συνειδητοποιήσει κανείς τη συνέχεια της πόλης, αυτή την ελάχιστη που υπάρχει, χρειάζεται μεγάλη φαντασία και προσπάθεια.
Ωστόσο υπήρξε η μεσαιωνική Αθήνα, όπως υπήρξε η ρωμαϊκή, η βυζαντινή, η φραγκική, η οθωμανική, κι ακόμα θα μπορούσε κανείς να βρει κάποια ίχνη. Υπήρξε, πάνω απ’ όλα, η σύγχρονη, αυτή που ξεκίνησε το 1830 να χτίζεται με τεράστιες φιλοδοξίες, και κάθε στιγμή γινόταν θέατρο μάχης ανάμεσα στους εκμεταλλευτές της γης και τους μάλλον πιο αδύναμους οραματιστές μια ποιότητας ζωής. Υπάρχουν ακόμα πολλά μέρη που θα μπορούσαν να πουν πολλά σε όσους θα ήθελαν να ακούσουν.
Παρόλ’ αυτά, ελπίζω κανείς να μην έχει την ιδέα να μιμηθεί τις παριζιάνικες στήλες. Φαντάζεστε τι έχει να γίνει στα πεζοδρόμια;

http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CE%AE-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1