Αγαπημένοι καπνιστές

Κάποτε κάπνιζαν όλοι

Βραδιά εξόδου της παρέας σε εστιατόριο. Πόσο πολύτιμες είναι οι βραδιές εξόδου με τους φίλους! Σαν αστραφτερές χάντρες περνάνε στην καθημερινότητα και λάμπουν. Στο πρώτο τσιγάρο είμαστε ακόμα στα ορεκτικά.  Σηκώνονται οι καπνιστές και βγαίνουν έξω. Μας ξεβολεύουν, οι καρέκλες είναι στενά βαλμένες. Σηκωνόμαστε όλοι, στριμωχνόμαστε όλοι, ξανακαθόμαστε. Όσοι βγήκαν έξω είναι άνδρες, μέσα μείνανε γυναίκες και μετανοούντες καπνιστές. Έχω παλιές φωτογραφίες τους με τσιγάρα. Το κενό που άφησαν οι καπνιστές αμέσως γιόμισε άνθη. Γιόμισε μάλλον ελιές, σάλτσα για το ψωμάκι και προσμονή να γυρίσουν πίσω. Ξαναβγαίνουν τρεις φορές να καπνίσουν.. Η βραδιά μας έχει αποκτήσει τελετές καινούργιες.

Μιλάμε για άλλα ζητήματα, αλλά παράλληλα ελπίζουμε όλη αυτή η διαδικασία να πιάσει τόπο. Δεν είναι εγγυημένη, δεν είναι αυτονόητη. Τίποτε δεν είναι εγγυημένο στη χώρα μας. Όλα επαφίενται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, και τον είδαμε πια αυτό τον πατριωτισμό.

Βγαίνουν λοιπόν έξω οι καπνιστές, σηκωνόμαστε, ξανακαθόμαστε, κι ελπίζουμε όλη αυτή η ιερουργία να έχει αποτέλεσμα, να εφαρμοστεί ο νόμος, να μην κάνει πίσω ο Λοβέρδος, να μην πιέσουν πολύ κι οι μαγαζάτορες, γιατί δεν αντέχουν πιέσεις οι κυβερνήσεις μας, το μάθαμε πια κι αυτό. Θέλουν χάδια, στοργή, και προδέρμ.

Να µη µείνει αυτή η βραδιά µακρινή ανάµνηση, να γίνει πρότυπο και απαρχή πολ­λών παρόµοιων, κι ας µας ξεβολεύει η έξοδος των κα­πνιστών, κι ας µας στενα­ χωρεί. Τα ξανακάναµε πρό­περσι, πέρσι, πάντα κρατού­σαν λίγο. Απαγορευόταν το κάπνισμα, έβγαιναν έξω οι καπνιστές μας, μετά από λίγο ξεαπαγορευόταν. Άντε ξανά απο την αρχή. Τρίτη προσπάθεια είναι αυτή, τέταρτη; Αγωνίζονται οι κα­πνιστές µας τον µόνο αγώ­να που έχει νόηµα πια στην πολύ αγωνιστική µας καθη­µερινότητα, τον προσωπι­κό αγώνα για την κοινωνική βελτίωση. Αντε να ξεκολλήσουµε από την καθυστέρη­ση λιγάκι.
Τους αγαπάµε ξε­χωριστά τους καπνιστές τέ­τοιες βραδιές, χωρίς να παύ­ουµε βεβαίως να ελπίζουµε ότι θα κόψουν κάποτε και το τσιγάρο.
Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ 17 Ιανουαρίου 2011:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4613394

Καπνιστές σας ζηλεύω

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν σας αρέσει η απαγόρευση του καπνίσµατος. Ανοίγει τόσες κοινωνικές προοπτικές, τόσους νέους ορίζοντες. Το κάπνισµα έξω σας χαρίζει µια καινούργια διάσταση, µια δεύτερη πόλη. Και µιλώντας για πόλη, στην Πόλη ξέρετε τι κάνουν; 

Στα τραπεζάκια που είναι έξω, σε µερικά µαγαζιά ακουµπούν στη ράχη της καρέκλας µια µάλλινη εσάρπα διπλωµένη για τους καπνιστές που κρυώνουν. Μου φαίνεται τόσο ευρηµατικό και συµπαθές που σκέφτοµαι να ξαναρχίσω τις προσπάθειες να µάθω να καπνίζω, που τις έκοψα γύρω στα είκοσι. 

Δεν είναι βαρετό να ζούµε συνέχεια στο ίδιο περιβάλλον, µες σε καπνούς και σε βρισιές, τη στιγµή που τα πεζοδρόµια µάς περιµένουν να τα ανακαλύψουµε; 

(Τώρα µιλάω ήδη σαν εν δυνάµει καπνιστής!) 
Βέβαια εδώ κρύο δεν κάνει και όσοι θέλουν να βάλουν εσάρπες στις καρέκλες θα πρέπει να περιµένουν καιρό, αλλά υπάρχει η ελπίδα για κάποιον που θέλει επειγόντως να καπνίσει, ότι θα συναντήσει έξω από την ταβέρνα του, το κουτούκι ή το µπαρ του, µια παρέα ενδιαφέρουσα που σε καινούργιο φόντο θα τη δει αλλιώς. Κι αν πιάσει και λίγη ψύχρα ποιος στη χάρη του, θα µπορεί να απολαύσει τη σπάνια γεύση της ανθρώπινης αλληλεγγύης ενώπιον έστω των καιρικών συνθηκών, θα έχει ευκαιρίες να αστειευτεί ή να φλερτάρει. 

Στάδιον δόξης λαµπρόν ανοίγεται στης Σταδίου την οδόν, καθώς και σε όλες τις άλλες. Γιατί επιδεικνύετε αυτήν την αρνητική στάση, αγαπητοί καπνιστές, γιατί φοβάστε τόσο την καινοτοµία; Ασε που έχω την εντύπωση ότι ήδη τη γλεντάτε αυτήν τη µικρή κατασκήνωση στα πεζοδρόµια, ένα τσιγάρο δρόµο, αλλά δεν το λέτε για να µη χάσετε πόντους. 

Ελάτε τώρα, οµολογήστε το, θα βρούµε κι εµείς οι άλλοι έναν τρόπο να µπούµε στην παρέα σας, έστω µε µια τζούρα. 

Καπνιστές στο πεζοδρόμιο

Οι συνάνθρωποι καπνιστές έχουν αρχίσει μια καινούργια ζωή με τις εξόδους και την παραμονή για κάπνισμα στα πεζοδρόμια. Βλέπεις περπατώντας πότε ομάδες κεφάτες, πότε κατηφείς, πότε μοναχικούς εργαζομένους, καμιά φορά με τα ρούχα της δουλειάς, όλους με το τσιγάρο στα χείλη ή στο χέρι, να κουβεντιάζουν, να στοχάζονται ή να φλερτάρουν, να τυλίγονται για λίγο στο συννεφάκι του καπνού πριν τον πάρει ο αέρας. Και καθώς τους βλέπω πια αρχίζω να ελπίζω, γιατί τι θέλει ο άνθρωπος για να ελπίζει; Ένα τίποτα θέλει. Ελπίζω λοιπόν. Ελπίζω πως οι καπνιστές καθώς αναγκαστικά στέκονται στο πεζοδρόμιο θα αρχίσουν να το παρατηρούν. Και καθώς θα το παρατηρούν, θα προσέξουν διάφορα. Ας πούμε ότι έχει πολλές σπασμένες τσιμεντόπλακες, ανοιγμένα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ, τρύπες και εξογκώματα όπου μπορείς να σκοντάψεις, ανοίγματα, κομμένους στύλους, πολλές πατημένες τσίχλες και διάφορα άλλα ακατονόμαστα. Οπότε ίσως όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αναγκαστικά δεν θα μπορούν να ξεφύγουν από το πεζοδρόμιο, αρχίσουν να σκέφτονται ότι δεν είναι λογικό να έχουν τέτοιο χάλι τα πεζοδρόμια μιας τόσο περήφανης και δη ευρωπαϊκής πρωτεύουσας. Ίσως αρχίσουν να διατυπώνουν τη σκέψη τους, ίσως ακόμα και να την οργανώσουν, να εκφραστούν, να ζητήσουν κάτι να γίνει… 

Εκτός εάν επειδή τους έχουν φορτώσει με ενοχές για την κακή τους συνήθεια, το κάπνισμα, τα βρίσκουν όλα φυσικά. Θεωρούν δηλαδή πως το να πρέπει να καπνίζουν σε ένα τέτοιο άσχημο περιβάλλον είναι ένα είδος τιμωρίας για το βίτσιο αυτό που η κοινωνία αποφάσισε να το καταδικάσει με κάθε τρόπο. 

Οπότε θα υπομένουν την κατάσταση αδιαμαρτύρητα και η μόνη συνέπεια που θα έχει η όλη ιστορία θα είναι ότι θα πάθουν μια ψιλοκατάθλιψη όλοι τους πέρα από τις άλλες βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος.
 https://www.tanea.gr/2009/10/09/opinions/analwsima-kapnistes-sto-pezodromio/