H Οδύσσεια (στο Τριανόν την είδα), δεν με απογοήτευσε, ήμουν σίγουρη ότι θα έχει πολύ ξύλο, πάντα έχουν αυτές οι ταινίες, αλλά και κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στα σύμβολα και τα πρόσωπα του έργου. Η σκηνή με την κουρασμένη και πικρόχολη Ελένη δίπλα στον Μενέλαο μου άρεσε περισσότερο από όλες. Το ζευγάρι Πηνελόπη- Οδυσσέας παραήταν σύγχρονο αμερικανικό ζευγάρι, από αυτά που έχουν καταλάβει το κινηματογραφικό σύμπαν. Ο νόμος του Δία, που έλεγαν και ξανάλεγαν όλοι, νόμος της φιλοξενίας αν κατάλαβα καλά, και γενικά κάποιων ορίων και σεβασμού, άφηνε μια γεύση μονοθεϊσμού, τέλος πάντων. Εκεί που οι νεκροί κυνηγούν τον Οδυσσέα που δεν τους έθαψε- τίμησε, άλλη εμμονή με την ταφή- τιμή, θα είδε την Αντιγόνη στα νιάτα του ο Νόλαν, ε, θα προτιμούσα τη σκηνή με τον Αχιλλέα που λέει πόσο μάταιη είναι η δόξα και πόσο γλυκιά η ζωή, (κι ο θάνατος μαυρίλα), θα ήταν και μια απάντηση στο πρόσωπο του Αχιλλέα που είχε ενσαρκώσει ο Μπραντ Πητ προ ετών στην άλλη υπερπαραγωγή, το Troy, αν θυμάστε, όπου όλο μιλούσε για τη δόξα.
Αποφάσισα ότι δεν θα ξαναπάω σινεμά χωρίς ωτοασπίδες, ο ήχος πλέον είναι είτε για νεαρούς που σίγουρα έχουν κάπως κουφαθεί από την ένταση ήχου που συνηθίζουν, είτε για υπερήλικες που έχουν κανονικά κουφαθεί.
Οι τροβαδούροι που κρατούσαν το ρυθμό κοπανώντας παλούκια στο πάτωμα των ανακτόρων είναι ενδιαφέρουσα πρόταση για την ερμηνεία του ιστορικού αινίγματος περί του τι ήταν αυτό που κατέστρεψε τα μυκηναϊκά ανάκτορα. Αληθοφανής. Ευτυχώς τα σινεμά είναι με οπλισμένο μπετόν κι αντέχουν κάθε είδους επίθεση από τα μέσα.
Θα ήθελα να έχω πειστεί περισσότερο για τις τύψεις του Οδυσσέα, θα το ήθελα, αν είχε προτιμήσει λιγότερες μάχες και λίγο Φαίακες, όπου ακούει τον ραψωδό (σίγουρα όχι κοπανώντας το πάτωμα, πώς να νιώσεις τύψεις με τέτοιο θρίαμβο;) ίσως τα κατάφερνε.
Εντάξει, διάφορα ακόμα πραγματάκια με ενόχλησαν, ενώ προσπαθούσα να απολαύσω το έργο. Αλλά πώς να γίνει; Διδαχτήκαμε την Οδύσσεια σε μετάφραση Σιδέρη στην Α Γυμνασίου. Μας πήρε όλη τη σχολική χρονιά, την αναλύσαμε, τη συζητήσαμε, ήταν η ύλη μας για τα Νέα Ελληνικά και ταυτόχρονα μαθαίναμε και Ιστορία, και Μυθολογία, και κυρίως να συγκινούμαστε από τη Λογοτεχνία, να μη μας φοβίζουν τα κείμενα. Είμαστε προνομιούχα φουρνιά, και κάπως μοναχική, γιατί κράτησε τόσο λίγο εκείνο το πρόγραμμα, τόσο γρήγορα και οριστικά πετάχτηκε στην άκρη η μεταρρύθμιση του Παπανούτσου…
