Περπατώντας στη μελαγχολική Αθήνα φαντάστηκα μια πάνδημη γιορτή για τον Αγιο Βαλεντίνο

Εβαλα το ξυπνητήρι νωρίς για να ολοκληρώσω τις ετοιμασίες της γιορτής πρωί πρωί. Το κοστούμι μου με περίμενε κρεμασμένο στην καρέκλα. Σατέν φούστα με χρωματιστές κορδέλες, πουκάμισο με φουσκωτό μανίκι και βελούδινο γιλέκο με πούλιες. Η παλιά μου αποκριάτικη ουγγαρέζα δηλαδή ελαφρώς μεταποιημένη για να μου χωράει. Φόρεσα το στεφανάκι  και πήρα το καλάθι με τα λουλούδια. Μέχρι πρόπερσι κουβαλούσα φρούτα, αλλά ευτυχώς η επιτροπή αποφάσισε ότι μπορώ να περάσω σε ελαφρύτερα είδη. Καιρός ήταν.
Στο ισόγειο είχαν ήδη μαζευτεί οι πρώτες κυρίες με ανάλογη αμφίεση. Η διαχειρίστρια ήρθε τελευταία, ντυμένη  χήρα,  πάντα έτοιμη να κλαφτεί, αλλά ανήμερα του Αγίου κανένας δεν είχε όρεξη ν' ασχοληθεί μαζί της και τσάμπα στερήθηκε τα χρώματα.
Πριν προλάβουμε να χαιρετηθούμε και να θαυμάσουμε τα κοστούμια μας, ακούσαμε το κάλεσμα της τρομπέτας απο τη γωνία και βγήκαμε έξω τρεχάλα. Ευτυχώς δεν έβρεχε πολύ, γιατί δεν θα γινόταν να κρατάμε και ομπρέλα με τα καλάθια κι όλ' αυτά τα φαλικά λάβαρα. Ενα ψιλόβροχο συνηθισμένο για Φλεβάρη, ίσα για να τονίζει ηχητικά το τραγούδι.
Μπήκαμε στη σειρά, εγώ έξω δεξιά στους σολίστ, όπως πάντα τα είκοσι τελευταία χρόνια που ανήκω στην ομάδα της Κυψέλης, και δίπλα μου βάλανε την καινούργια γεωργιανή για εκπαίδευση. Κάθε χρόνο έχω τις περισσότερες αιτήσεις υποψηφίων μαθητριών και διαλέγω πάντα πρώτη. Ούτε μια φορά δεν απογοητεύτηκα από την επίδοση των μαθητευομένων μου, κι όλες διαδίδουν πόσο καλή είμαι στο σείσμα και στο λύγισμα και στης φωνής τη χάρη και πόση μεταδοτικότητα έχω, οπότε ύστερα ακολουθούν περισσότερες αιτήσεις. Ετούτη μου είπε ότι λέγεται Ντάνα και φροντίζει ένα ζευγάρι στο νούμερο έξι. Η φωνή της είναι πολύ γλυκιά, αν και όχι ιδιαίτερα δυνατή,  και είχε ήδη μάθει απ' έξω τα λόγια των τραγουδιών. Το ζευγάρι που προσέχει είχε βγει στο μπαλκόνι και τη χαιρετούσε.
Στοιχηθήκαμε στο πάρκο, όπου είχαν ήδη μαζευτεί δέκα ομάδες και ξεκινήσαμε το χοροπηδητό μέχρι το άγαλμα του Κωνσταντίνου περνώντας από την κεντρική αλέα όπου είχαν μαζευτεί τα παιδάκια και ούρλιαζαν έξαλλα από χαρά. Κάνουν τόση φασαρία που εξαντλούνται πριν το μεσημέρι και τα πηγαίνουν για ύπνο οι γονείς τους νωρίς νωρίς. Έτσι μπορούμε οι υπόλοιποι να οργιάσουμε ως τη νύχτα. Όταν είσαι γονιός ουσιαστικά αποσύρεσαι από την άσεμνη αυτή γιορτή, αλλά μπορείς να ξαναπάρεις μέρος όταν μεγαλώσουν τα παιδιά σου και αρχίσουν να μπαίνουν σε χορευτικές ομάδες.
Στο χώρο του αγάλματος έγινε το πρώτο στάσιμο με καφέδες, κουλουράκια και χυμούς φρούτων που θα μας κρατήσουν μέχρι να φτάσουμε χορεύοντας ως το Σύνταγμα. Είπαμε κανά δυο τραγουδάκια ελευθερώνοντας τα πρώτα μπαλόνια σε σχήμα προφυλακτικού. Αν δεν ήταν αυτά η γιορτή μας θα έμοιαζε με τις αρχαίες γιορτές της γονιμότητας, γι αυτό θεωρούνται τα κατεξοχήν σύμβολα της μέρας. Ζούμε στην προνομιακή εποχή του έρωτα που μπορεί να προφυλαχθεί απο τη γονιμότητα αν θέλει, και συνήθως το θέλει. Κεκάκια και τούρτες σε σχήμα προφυλακτικού προσφέρθηκαν από τα μαγαζιά της Πατησίων καθώς τη διασχίζαμε χορεύοντας και τραγουδώντας. Ανταποδώσαμε με ροδοπέταλα και γρήγορες μαντινάδες. Οι μαντινάδες εμένα δεν μου αρέσουν, ποτέ δεν καταφέρνω να αυτοσχεδιάζω στίχους με ταχύτητα, αλλά τι να κάνουμε; Κανείς δεν είναι τέλειος.
Mπροστά πηγαίναν οι νέοι και οι νέες με τα μεγάλα σείστρα που δίνανε το ρυθμό, κι από πίσω εμείς τραγουδώντας. Χάρις στις ασκήσεις αναπνοής που κάνω όλο το χρόνο δεν λαχάνιασα καθόλου και κατάφερα να τραγουδώ σε όλο το δρόμο αν και ταυτόχρονα χοροπηδούσα ψηλά.
Στην Ομόνοια βρήκαμε τη μπάντα του Δήμου που έχει μανία και κάθε χρόνο παίζει τη Γερακίνα και τα Ζαβαρακατρανέμια. Μας περίμενε μεγάλη έκπληξη όμως γιατί είχε αλλάξει ο αρχιμουσικός και έπαιξαν κομμάτια από αμερικάνικα μιούζικαλ και ένα σωρό σάμπες. Ήταν καταπληκτικά. Έπαιξαν και το τσιμ τσιμινι απο τη Μαίρη Πόπινς αφιερωμένο στο φετινό χειμώνα των τζακιών.
Από το χορό και το τραγούδι ήμασταν ήδη πτώματα όταν φτάσαμε στο Σύνταγμα και πέσαμε φαρδιές πλατιές στο χλοοτάπητα που ήταν ευγενική χορηγία των αθλητικών συλλόγων.
Στην τεράστια πίστα οι νέοι χόρευαν ως τα μεσάνυχτα με βάρδιες. Κάποια στιγμή πεθύμησα κι εγώ να χορέψω, κι αμέσως μόλις σηκώθηκα και κοίταξα γύρω μου βρέθηκε καβαλιέρος. Χόρεψα ρούμπα και μετά τσάτσα, τα μόνα που θυμάμαι καλά. Δυστυχώς δεν κατάφερα φέτος να παρακολουθήσω τα φροντιστήρια όσο θα ήθελα.  Εχουν κάνει περικοπές στους δασκάλους και πρέπει να παίρνεις προτεραιότητα μια βδομάδα πριν. Δεν υπάρχει κράτος πια σ' αυτή τη χώρα, παραμελούνται βασικές παραδόσεις και στοιχεία της αρχαίας κουλτούρας μας, είναι να σε πιάνει απογοήτευση. Αλλά δεν με έπιασε πολλή απογοήτευση γιατί ο καβαλιέρος ήταν πολυ νόστιμος και με κέρασε σαμπάνια.
Γύρισα σπίτι με τη στολή της ουγγαρέζας γεμάτη σκόνη και το καλάθι άδειο. Έπεσα για ύπνο χωρίς να ξεβαφτώ και ξύπνησα την άλλη μέρα το μεσημέρι. Ευτυχώς η Τρόικα και το ΔΝΤ και η ΕΕ κατάλαβαν ότι πρόκειται για μια αργία που δεν θα καταργηθεί ποτέ στην Ελλάδα. Λένε μάλιστα πως είδαν τον Τόμσεν ντυμένο Δον Κιχώτη να χορεύει βαλς με μια εύθυμη χήρα. Εχει γούστο να ήταν η διαχειρίστρια μας.
Αντε, και του χρόνου.

Το ανθοπωλείο της γωνίας

Για τον άγιο Βαλεντίνο ήθελα να γράψω και βρέθηκα να περνάω ένα βράδυ πένθους άγρυπνο. Για τον Άγιο Βαλεντίνο που όλο τον κατηγορούν για κιτς κι όμως προσπαθεί να μας διδάξει κάτι βασικό, ότι υπάρχουν τρόποι προσέγγισης του αγαπημένου προσώπου, κι αν δεν μπορείς να τους επινοήσεις μόνος μπορείς να καταφύγεις σε όσους έχουν επινοηθεί εδώ και αιώνες. Στην ουσία ο άγιος προσφέρει λίστες από επιλογές, λουλούδια, κοσμήματα, αρκουδάκια, βιβλία, έξοδοι για δείπνο ή απλώς φιλιά και χάδια, ή ποιήματα και αφιερώσεις. Σημασία έχει όχι μόνο ν’ αγαπάς, αυτό σου συμβαίνει θες δε θες στο μάταιο τούτο κόσμο, σημασία έχει να βρίσκεις τρόπους να το εκδηλώσεις. Κι αν οι τρόποι αυτοί καταφέρουν να κάνουν και τον άλλον να σε αγαπήσει, τότε  γιορτάζεις το θρίαμβο του έρωτα.

Διότι ξέρετε, ο έρωτας δεν είναι πάντα με την πρώτη ματιά. Πολλές φορές χρειάζεται καλλιέργεια, επιμονή, και προσπάθεια. Ο Σουάν ας πούμε, ο ήρωας του Προυστ στο πιο διαβασμένο από τα βιβλία της ‘Αναζήτησης του χαμένου χρόνου’ στην αρχή περιφρονούσε την Οντέτ, κι ύστερα που του έλειψε η θέρμη και οι φροντίδες της, την ερωτεύτηκε μέχρι τρέλας.

Και για τους μακροχρόνιους δεσμούς ο άγιος προσφέρει την ευκαιρία να ασχοληθείς για λίγο με το μακροχρόνιο έτερο ήμισυ, να του χαρίσεις ένα έξτρα χαμόγελο, να του φτιάξεις ένα τσάι, κάτι παραπανίσιο τέλος πάντων. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που δεν εκτιμά το κάτι παραπάνω, και το μυστικό που σας αποκαλύπτω είναι ότι όσο μεγαλώνει ο κάθε άνθρωπος επί του πλανήτη χάνει και όποιο σνομπισμό είχε στα νιάτα του για το κάτι παραπάνω.

Τέτοια ήθελα να γράψω από προχτές. Αλλά φαίνεται πως δεν μας επιτρέπει πια η ζωή να ασχολούμαστε με τέτοια. Πρώτον έκλεισε το ανθοπωλείο της γωνίας που είκοσι τόσα χρόνια μου υπενθύμιζε όλες τις γιορτές. Μέσα σε μια μέρα, πότε πέρασα τελευταία φορά; Τίποτε δεν είπε ο νεαρός, το είχε σενιαρισμένο όπως πάντα, πέρασα δίπλα του ανυποψίαστη, κι αυτός είχε πάρει κιόλας την απόφασή του. Ούτε ένα αποχαιρετιστήριο πάρτι, μια κουβέντα, κάτι. Να μάθουμε πού πάει.

Το μαγαζί το ήξερα αφότου το είχε ο πατέρας του βουλκανιζατέρ. Πάνε τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Είχα τότε μοτοσικλέτα και με βοηθούσε ο άνθρωπος κάθε τρεις και λίγο, όχι μόνο όταν έσκαγε λάστιχο. Ένας ευγενικός, όμορφος άντρας. Μια μέρα μου λέει, έχω κουραστεί πολύ μ’ αυτή τη δουλειά, ονειρεύομαι ν’ ανοίξω ανθοπωλείο. Ωχ, του είχα πει, αν ανοίξετε εσείς ανθοπωλείο, εμένα ποιος θα με βοηθάει με τη μηχανή;

Το’ πε και το’ κανε. Άνοιξε ανθοπωλείο. Περίπου την ίδια εποχή που παράτησα κι εγώ τη μοτοσικλέτα. Ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόμουνα λουλούδια στη ζωή μου, τη στιγμή που η οικογένεια μεταφράζεται σε χιλιάδες μικρές καθημερινές ανάγκες λουλουδιών. Είχε πάντα ωραία και φτηνά λουλούδια το μαγαζί, το τιμούσα δεόντως. Και μόνο να βλέπω τον ευχαριστημένο ιδιοκτήτη που είχε κάνει πραγματικότητα το όνειρό του, μου έφτιαχνε κάθε φορά τη διάθεση.

Τα τελευταία χρόνια είχε αποσυρθεί, είχαν έρθει στη δουλειά τα παιδιά του. Καμιά φορά τον έβλεπα με το εγγόνι του. Κάθε φορά απολάμβανα την υπενθύμιση της γιορτής της μητέρας, του αγίου Βαλεντίνου, κάθε γιορτής που είναι ευκαιρία να αγοράσεις λουλούδια. Και ξαφνικά ν’ αδειάσει το μαγαζί χωρίς λέξη. Όπως εξαφανίζονται κάθε μέρα μικρές επιχειρήσεις προς άγνωστη κατεύθυνση, φεύγουν οι άνθρωποι από γύρω μας χωρίς να πουν τίποτε, αξιοπρεπείς ως την τελευταία στιγμή.

Κι ενώ έλεγα θα επιμείνω, θα γράψω για τον άγιο Βαλεντίνο παρόλη τη θλίψη μου, ήρθε η καταστροφή της Αθήνας. Τώρα έχω να λύσω το θέμα, πώς βγαίνουν έξω και περπατάνε στη Σταδίου.

 Και δικαιολογούν τους εμπρησμούς με την ανεργία, να δεις. Δεν φτάνει το έγκλημα, μας ειρωνεύονται που πονέσαμε κιόλας.

Από το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12635

Βοήθεια μας Βαλεντίνε μας

Ο Αγιος Βαλεντίνος επιβλέπων το χτίσιμο
της εκκλησίας του πριν υιoθετήσει τους
ερωτευμένους

Θα ήµουν αχάριστη να τον ξεχνούσα τον Αγιο Βαλεντίνο, προστάτη άγιο του κάθε χρονογράφου.

Πόσα δεν έχουµε γράψει µε τη φώτισή του, από λιβέλλους µέχρι λιβανωτούς, πόσα δεν του χρωστάµε του χριστιανού. Ας είναι καλά το ανθοπωλείο της γειτονιάς που µου τον θύµισε πάλι εγκαίρως, να µη χάσω την ακριβή του µέρα.

Τα πρώτα χρόνια που είχε εισβάλει στο ελληνικό εορτολόγιο ήµουνα όλο χολή και ειρωνεία εναντίον του. Τι σαχλαµάρας, µε τριαντάφυλλα και καρδούλες θα ξόρκιζε τις µαύρες δυνάµεις του έρωτα, µε σοκολατάκια και κακόγουστες κάρτες; Αγιο της κακογουστιάς τον ανέβαζα, δαίµονα της φτήνιας τον κατέβαζα. Ηταν η κακία του ανθρώπου που βλέπει τις νεώτερες γενιές να αποκτάνε ευκολίες που εκείνος δεν είχε. Γιατί πολύ θα µας άρεσε όταν πηγαίναµε σχολείο να έχουµε έναν Αγιο Βαλεντίνο να γιορτάζουµε ανεπίσηµα και να µπορούµε να στέλνουµε στα αγοράκια καρτούλες µε διάφορους υπαινιγµούς, αλλά δυστυχώς δεν είχε φτάσει η χάρη του µέχρις εδώ ακόµα. Αιώνες έκανε να περάσει την Αδριατική ο ευλογηµένος. Ασε που δεν είχαµε αγοράκια σε ακτίνα χιλιοµέτρων, άλλη τραυµατική εµπειρία αυτή. Γι’ αυτό µην ακούτε ποτέ ανθρώπους της ηλικίας µου (‘50s) όταν κάνουν κριτική στον Αγιο Βαλεντίνο, στα µεικτά σχολεία και στην ελευθερία στο ντύσιµο που απολαµβάνει η νεολαία σήµερα. Είναι που πηγαίναµε σε θηλέων (έτσι ακριβώς), φοράγαµε ποδιές ή στολές σαν καλόγριες, σκούρες κι άχαρες, και δεν είχαµε Αγιο Βαλεντίνο. Και ζηλεύουµε, παιδιά, ανθρώπινο είναι… Τώρα πια δεν ειρωνεύοµαι και δεν σνοµπάρω.Ο Βαλεντίνος είναι άγιος για ειδικές ανάγκες, µια µικρή βοήθεια σε καταστάσεις χρόνιας µούγκας, όταν δεν βρίσκεις τρόπο να πεις µια καλή κουβέντα στον παλιό σου σύντροφο, κι αφορµή να χαρίσεις κάτι στον καινούργιο. Απέραντες, βαθιές, ακόρεστες ανάγκες, και τι να σου κάνουν µόνα τους τα λουλουδάδικα; Να υπήρχαν και τίποτα αίθουσες χορού από πρωίας, να µπορείς να χορέψεις πριν σε διαλύσει η νύχτα, να µπεις µεσηµέρι, να έχεις µπροστά σου ένα απόγευµα µαζί µε µια πίστα, δεν θα ήταν θεϊκό; Και ό,τι πρέπει για ατµόσφαιρα κρίσης;

Στα ΝΕΑ http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4618086