Το σπιτάκι στο βουνό

Αυτό είναι το σπιτάκι μας στη Δράκεια, στο Πηλιο

 Γράφω συνέχεια για το χωριό αυτό, για το σπίτι μας και τις ρίζες της μαμάς μου που την ώθησαν να χτίσει αυτό το σπίτι στο χωριό της δικής της μητέρας, το οποίο δεν είχε δει ποτέ μέχρι τα σαράντα της. Είχα προσπαθήσει τότε να την αποτρέψω, αλλά κάτι βαθύτερο από τη λογική την κινούσε, προφανώς, κι έτσι έφτιαξε το σπίτι αυτό παρά τις αντιρρήσεις μου. Και έκτοτε έγινε σιγά σιγά δική μου ευθύνη να το συντηρώ, και να το κατοικώ. 

Δύσκολο πολύ να συντηρηθεί ένα σπίτι στο βουνό. Όσοι έχουν το ξέρουν καλά. Γι αυτό μόλις ξεκίνησε το airbnb το έβαλα αμέσως στις λίστες για να μη μένει άδειο πολλούς μήνες. Ποτέ δεν κατάφερα να καλύψω τα έξοδα του από τις εισπράξεις του Airbnb, αλλά θεωρώ ότι και μόνο η κίνηση στο χωριό, το άνοιγμα του σπιτιού, η κατοίκηση του, τα μεροκάματα των ανθρώπων που το φροντίζουν, αξίζουν τον κόπο. 

Τώρα πια πολλά εξοχικά στη Δράκεια είναι στο rbnb. Οι τιμές έχουν ανέβει, αλλά πόσο να ανέβουν σε ορεινό χωριό που δεν είναι στα φημισμένα; Το δικό μας σπίτι το χειμώνα δεν βγάζει τα έξοδα του, γιατί έχουμε και κεντρική θέρμανση με πετρέλαιο. Κάποια στιγμή πληρώσαμε κιόλας τη διαμονή των τουριστών. Ο ξενώνας του χωριού δεν ανοίγει καν το χειμώνα, διότι δεν συμφέρει, όπως απλά το έθεσε η ιδιοκτήτρια. 

Πιστεύω ότι το σπίτι μου και τα υπόλοιπα που νοικιάζονται έτσι, δίνουν ζωή στο χωριό. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν κίνητρα για να το κάνουμε, κι όχι τόσο κυνηγητό, αλλά δεν πειράζει. Τα βρίσκουμε μόνοι μας.

Περιπέτειες με τις συγκοινωνίες

Στη σελίδα των ΚΤΕΛ αυτή την εβδομάδα μας πληροφορούν ότι δεν θα υπάρχουν καθόλου δρομολόγια για το Λαύριο το Σαββατοκύριακο. Εντάξει, και τι έγινε, μικρό το κακό, την προηγούμενη βδομάδα είχαν αποφασίσει να μην κάνουν δρομολόγια μόνο την Κυριακή, πείραξαν κανέναν; Μόνο κάτι περίεργους τύπους που νομίζουν ότι ζουν σε χώρα με συγκοινωνίες και περιμένουν να τις χρησιμοποιήσουν τη μέρα και την ώρα που τις χρειάζονται. Εδώ γελάνε.

Οι κυρίες του τελευταίου δρομολογίου της Τρίτης πάντως, το οποίο ήταν στις δυόμιση το μεσημέρι, ενώ κάποτε ήταν στις εννιά το βράδυ, ήταν μάλλον έτοιμες να κλάψουν, η οδηγός και η εισπράκτορας. Δεν ξέρουμε αν θα έχουμε δουλειά από αύριο, μου είπαν, και τι θα απογίνουμε αν απολυθούμε; Είναι βλέπετε το νέο δρομολόγιο αστικών από Κορωπί, μειώνεται η πελατεία, δεν φτάνουν τα λεφτά ούτε για βενζίνη, θα μας διώξουν. 

Μα στοιχίζει λιγότερο το ΚΤΕΛ από Αθήνα για Λαύριο μέσω Μεσογείων, γιατί να προτιμήσει κανείς το Μετρό και το αστικό μετά; 

Μήπως διότι θα είναι πιο αξιόπιστο; Μήπως επειδή τόσα χρόνια στα ΚΤΕΛ δεν μπορείς ποτέ να πάρεις πληροφορίες από το τηλέφωνο, η σελίδα του ίντερνετ είναι ασαφής, δεν δέχονται κάρτα για πληρωμές, βάζουν ό,τι μουσική θέλουν, αλλάζουν τα δρομολόγια, βγάζουν τέτοιες αποφάσεις να τα καταργήσουν για μια μέρα, ή για δυο; (Δεν τα είπα αυτά, μην τις πικράνω κι άλλο)

Και το άλλο δρομολόγιο, το παραλιακό, που πηγαίνει τους τουρίστες στο ναό του Ποσειδώνα και γίνεται πια μια φορά την ημέρα, θα το καταργήσουν κι αυτό; Όχι, αυτό συνεχίζεται όσο ο οδηγός αντέχει. Ένας οδηγός είναι, ένα δρομολόγιο τη μέρα κάνει, προχτές δεν πέρασε, δεν ξέρουμε γιατί, ίσως αρρώστησε ο άνθρωπος. 

Οκέι. Υπάρχει η βασιλεία του Γιωταχί σ’ αυτόν τον τόπο. Όποιος θέλει να αρνηθεί το μεγάλο βασιλιά, θα υφίσταται τις συνέπειες.