Το θέμα της έκθεσης στις Πανελλήνιες ήταν για τη μοναξιά της εποχής μας που συνδέεται με την υπογεννητικότητα.
Κι αν έγραφε κάποιος στις Πανελλήνιες ότι δεν υπάρχει υπογεννητικότητα αλλά υπερπληθυσμός επί της γης και στο μέλλον πρέπει οι άνθρωποι να σκεφτούν με αυτό τι θα κάνουν; Αλλά θα μου πείτε Πανελλήνιες είναι αυτές, δεν αστειεύονται, πρέπει να γράψεις τα κλισέ που περιμένουν
Αντιλαμβάνομαι τη σημερινή επέτειο πτώσης της Κωνσταντινούπολης ως τελική νίκη της Εκκλησίας επί του κράτους. Έχοντας λοιδορήσει τον αυτοκράτορα Παλαιολογο για την προσπάθεια του να βρει βοήθεια στη Δύση παραδίδοντας τα πρωτεία στους Καθολικούς, οι βυζαντινοί εκκλησιαστικοί προτίμησαν αναφανδόν το τουρκικό σαρικιον που τους έδωσε εξουσία στα πλαίσια του νέου κράτους. Και δεν την άφησαν ποτέ, ας δημιουργήθηκε και η Εκκλησία της Ελλάδος με την Επανάσταση. Κι ακόμα και τώρα δεν ανέχονται να χάσουν προνόμια και αντιστέκονται σθεναρά σε οτιδήποτε τους φανεί ότι τα απειλεί.
Δεν υπάρχει αντίφαση στον τίτλο ΕΛΑΣ μεταξύ του ΕΛΑΣ της Κατοχής και της ΕΛΑΣ της σήμερον. Αν κέρδιζε ο ΕΛΑΣ την εξουσία, θα είχε και την ΕΛΑΣ, την Ελληνική Αστυνομία, το φανταζόμαστε πολύ εύκολα.
Σε ποιον απευθύνεται η νοσταλγία για τον ΕΛΑΣ; Η γενιά που τον έζησε έχει χαθεί σχεδόν τελείως. Υπάρχουμε εμείς οι απόγονοι, μερικοί με τη ρομαντική του εικόνα και τη συναφή πίκρα για την ήττα του, μερικοί με πιο κριτική αντιμετώπιση. Υπάρχουν τα παιδιά μας με ακόμα πιο ρομαντική εικόνα. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες ανταρτών με φυσεκλίκια πάνω σε βουνά, γυναίκες και άντρες μαζί. Χαμόγελα, αίσθηση ελευθερίας. Σε αυτή τη νοσταλγία απευθύνεται ο τίτλος. Ο ΕΛΑΣ ξανάρχεται να πάρει το αίμα του πίσω συμβολικά βέβαια, αναίμακτα, και με γένος θηλυκό. Η ΕΛΑΣ, αφού είναι Αριστερά.
Η χρήση τέτοιων συμβόλων δημιουργεί ρομαντική σύνδεση με το παρελθόν, φέρνει την εικόνα χωρίς να τη δείχνει, βουνά, γένια, φυσεκλίκια, γυναίκες και άντρες μαζί. Ωραία. Ξεκινά το παραμύθι, που λέμε και στα παιδιά, προσεχτικά οι φράσεις να ταιριάζουν και να πορευόμαστε.
Σήμερα το πρωί η γειτόνισα μου μιλούσε για τον Τσίπρα σαν θεατής βαριετέ που περιμένει να δει τα νούμερα, τόσο ουδέτερη, τόσο θετική, τόσο κεφάτη. Με εντυπωσίασε η στάση της, αλλά ξέρω ότι την έχουμε συχνά ως ψηφοφόροι, δείξε μου κάτι εντυπωσιακό, όχι δυσάρεστες αλήθειες, κάνε με ξεχαστώ κι από Δευτέρα βλέπουμε.
Στη φωτογραφία η θεία μου που είχε πάει στον ΕΛΑΣ στην Κατοχή, κι όσο κι αν την παρακαλούσα δεν εννοούσε να μου διηγηθεί τίποτε, γιατί έλεγε πως ήθελε να ξεχάσει.
Το Λονδίνο ψήνεται στους 30 βαθμούς και φαίνεται ότι το ίδιο συμβαίνει και στο Παρίσι. Τη νύχτα με ξύπνησαν τρελαμένα πουλιά που κελαηδούσαν μανιωδώς και αλεπούδες που τσακώνονταν κάτω από το παράθυρο. Κάθε κίνηση στο λιοπύρι είναι όπως όταν εχει στην Αθήνα 40. Θα έπρεπε να μην ασχολούμαστε με τίποτα άλλο παρά με το πώς θα εξηγηθεί και θα αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση. Αντ’ αυτού οι πολιτικοί λαϊκιζουν όλο και περισσότερο, οι πόλεμοι ανάβουν σα να βιάζονται όλοι να φέρουν γρηγορότερα την καταστροφή ο καθένας όπως μπορεί, και οι ισχυροί- πλούσιοι κλπ νομίζουν ότι θα απομονωθούν με ασφάλεια σε προσεγμένα φρούρια, σε καταφύγια, σε άλλους πλανήτες. Όλο και πιο πηχτή η τυφλότητα της πολιτικής, όλο και πιο ανόητες οι κραυγές της.
Εχω τρελαθεί να βλέπω βιντεάκια από αυτό το απίθανο γκαλά ΜΕΤ με τα φοβερά ντυσίματα, το ένα πιο δυσκολοφόρετο από το άλλο, αλλά αχαλίνωτης φαντασίας όλα, μόνο που είδα τοσες πολλές γυναίκες να τις βοηθούν να ανέβουν τη σκάλα που στο τέλος μου φάνηκε ότι παρακολουθώ ένα απέραντο νοσοκομείο, ένα ίδρυμα εκπαίδευσης ατόμων με κινητικά προβλήματα
Όταν ήμουν στο Λονδίνο, πήγα μόνη μου στο Τσέλσι ένα πρωινό πριν πιάσει ο καύσωνας, για να δω αν άξιζε τον κόπο να πάω με τον εγγονό μου στ...
