Κερδισμένη ώρα, χαμένα χρόνια

Ήταν η Κυριακή μεγαλύτερη χθες με την αλλαγή της ώρας και θα έπρεπε να νιώθω πιο ξεκούραστη και προνομιούχα. Γιατί δεν μου συνέβη; Έφταιγε η βροχή που ξεσπούσε κάθε τόσο απότομα και ματαίωνε τα σχέδια για βόλτα, έφταιγε η συννεφιά που κάνει τον ουρανό να χαμηλώνει και χρωματικά να αναμειγνύεται με τα βρώμικα τσιμέντα της Αθήνας; Δεν μου φάνηκε η ώρα που μας χάρισαν, δεν την ευχαριστήθηκα, έφυγε κι αυτή βιαστικά σαν όλες τις συνηθισμένες. Από πού την πήραν, άρχισα να αναρωτιέμαι, και μου τη σερβίρουν τώρα μέσα σ΄ αυτό τον παλιόκαιρο; Και ψάχνοντας να βρω κλεμμένες ώρες βρέθηκα να μετράω κλεμμένα χρόνια στη ζωή, που πάντα κάνεις λάθος τους υπολογισμούς και πάντα αλλιώτικος σου βγαίνει ο λογαριασμός. Φταίει το ότι ο χρόνος του μέλλοντος πάντα επενδύεται με ελπίδες, φαντάζεσαι το μέλλον απελευθερωμένο, χειραφετημένο, λες και ο χρόνος από μόνος του θα τα αλλάξει όλα. Η έννοια του χρόνου εμπνέει όρους που μας μπερδεύουν, ας πούμε τη λέξη «καθυστέρηση». Ήμασταν παιδιά και μαθαίναμε πως η Ελλάδα ήταν σε όλα λίγο καθυστερημένη λόγω προηγούμενων καθυστερήσεων, είχαμε πιστέψει όμως πως κάπως θα έτρεχε στο μεταξύ να προλάβει τους άλλους και όταν θα μεγαλώναμε θα βρίσκαμε τα πράγματα κανονικά και όπως πρέπει.

Μεγαλώσαμε και οι παλιές καθυστερήσεις έγιναν ιδιαιτερότητες, δεν βιάζονται καθόλου να προλάβουν, κοιτάζουν πίσω ευχαριστημένες, νωχελικά απολαμβάνουν τη λιακάδα και σαν γατούλες γλείφουν το γυαλιστερό τους τρίχωμα. Νωχελικά κι εσείς χαζέψτε στη λιακάδα μας λένε, έτοιμες να βγάλουν νύχια αν εμφανιστεί απειλή ταχύτητας και αλλαγής. Μόνο η συννεφιά τούς το χαλάει. Μια ώρα περίσσευμα ξαφνικά την Κυριακή τη συννεφιασμένη, όπου το ρίχνεις στην περισυλλογή και μετράς κερδισμένες ώρες και χαμένα χρόνια.
Από τα ΝΕΑ, το 2009
http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4542906/?iid=2

Σπόρια για το χρόνο

Μερικά πρωινά βάζουν στο πάρκο το σιντριβάνι να δουλεύει. Ακόμα και με το κρύο τα μικρά παιδιά μπαίνουν στον πειρασμό να παίξουν με το νερό. Τα παιδιά είναι πάντα ένα σοκ σ’ αυτό τον κόσμο.

Τ’ απογεύματα το σιντριβάνι δεν δουλεύει ποτέ. Οι άνθρωποι περπατάνε στα στρωμένα μάρμαρα, εκεί που το πρωί δεν μπορούν να περάσουν. Παιχνίδι ορίων που καταργούνται και ξαναορίζονται, κάθε μέρα. Τι αίσθηση νίκης, να μπορείς να περπατάς άνετα εκεί που πριν τιναζόταν το νερό και δεν στο επέτρεπε. Παραβίαση και ξανά ορισμός ορίων και ξανά παραβίαση.

Δίπλα είναι ένα κτίσμα που ίσως γίνει κάποτε καφενείο. Ακόμα έχει τα χαρτιά συσκευασίας των κουφωμάτων πάνω του, άρα μπορούμε να ελπίζουμε. Οι συνταξιούχοι του πάρκου συνεχίζουν να κουβαλάνε παλιές καρέκλες από το σπίτι τους για να στήνουν τις παρτίδες τους το τάβλι. Κάποια στιγμή ίσως καταφέρει το καφενείο να νοικιαστεί και να λειτουργήσει. Είναι κι ο φόβος μην ξεσηκωθούν ξανά εκείνοι οι γείτονες που ήθελαν το πάρκο ακραιφνώς «δασική έκταση» και χαλούσαν τον κόσμο να μη γίνει καφενείο ούτε τίποτε, ήταν κατά της εμπορευματοποίησης. Ίσως πρέπει να φτιαχτεί κάτι σαν λαθροκαφενείο, να πίνουμε λαθροκαφέδες, να μην τους ερεθίζουμε.

Στο μεταξύ η έλλειψη κάθε είδους εμπορίου σε τόσα στρέμματα περιπάτου γεννά μικρές διακριτικές συναλλαγές. Ακόμα κι αν πάνε δυο άνθρωποι να ζήσουν στην πιο παρθένα δασική έκταση που υπάρχει σε λίγο θα εφεύρουν το εμπόριο. Αλλά μην το πείτε στους ακραιφνείς της περιοχής. Ένα αγόρι πουλάει σακούλες με σπόρια στις γυναίκες πρόσφυγες που κάνουν βόλτα. Πάνω- κάτω περπατάνε ώρες ατέλειωτες, κάτι πρέπει να κάνουν, όχι τσιγάρο, το ρίχνουν λοιπόν στους ηλιόσπορους..

Καθώς βλέπω το παιδί να πουλάει τα σακκουλάκια του συνειδητοποιώ ότι έχω χρόνια να δω ανθρώπους να τρώνε σπόρια. Κάποτε τρελαινόμασταν γι αυτό το τσίκι- τσίκι,  θεωρούσαμε μάλιστα παλικαριά να πηγαίνουμε σινεμά και να αφήνουμε ένα βουνό φλούδια φεύγοντας κάτω από το κάθισμα. Σε μιαν άλλη ζωή τα κάναμε αυτά. Τα παιδιά μας προτιμούσαν τα γαριδάκια και τα φουντούνια.

Τώρα αγοράζουμε πασατέμπο και ηλιόσπορο καθαρισμένο και ξεφλουδισμένο σε κουτάκια. Τα τρώμε με τις χούφτες, σα φάρμακο επειδή έχουν αντιοξειδωτικές ουσίες.  Ο χρόνος έχει αλλάξει για μας, αυτός ο χρόνος που περισσεύει στις Αφγανές με τα σπόρια. Πόσο να πουλάει άραγε ο μικρός .το σακκουλάκι; Αν αγοράσω ένα, βγάλω το χέρι από το γάντι και τσίκι- τσίκι ξεκινήσω, θα κερδίσω με την αλμυρή γεύση του μια σταγόνα χαμένο χρόνο;
Από το Protagon 

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=12175

Κάτι παλιό, κάτι καινούργιο

Αυτά τα µηδενικά φταίνε, σε βάζουν σε στοχασµούς.Ασε που µπερδεύουν, τότε µε το 2000 ήταν η αρχή της χιλιετίας ή δεν ήταν; Ποιος θυµάται σε τι συµπέρασµα είχαµε καταλήξει; Λέγανε οι σοφοί ότι έπρεπε να γιορτάσουµε το 2001, αλλά ο κόσµος τον χαβά του. Και τώρα πέρασε µια δεκαετία ή µήπως κάτι παραπάνω; Προφανώς τα µηδενικά φταίνε που µηδενίζουν τον χρόνο. Ετσι κάνουµε κι εµείς πως δεν καταλαβαίνουµε, µαζευόµαστε την Παραµονή (τη γράφουµε µε κεφαλαίο, λες και είναι κάτι παραπάνω από παραµονή, λες και θα κρατήσει περισσότερο , θα παραµείνει κάπως παραπάνω, για να µπορέσουµε να γιορτάσουµε µε την ησυχία µας) κι όπως είχαµε κάνει το 2000 έτσι και τώρα. Επανάληψη τυπικού για ενίσχυση του κύκλου. Θα τον κυκλώσουµε τον κύκλο θέλει, δεν θέλει. Ο χρόνος δεν φεύγει, υποκρινόµαστε πως ξαναγυρίζει. Και ναι µεν εκείνοςξαναγυρίζει, εµείς όµως κάπως προχωράµε ταυτόχρονα. Πάλι στον Λυκαβηττό δίπλα βλέπουµε βεγγαλικά. Σβήνουµε τα φώτα, να παραµείνει ο χρόνος µαζί µας, να παραµείνουµε κι εµείς µαζί του. Για λίγο µόνο τα σβήνουµε, οι µικροί βαριούνται τις επαναλήψεις, αργεί πολύ ο καιρός που θα τις εκτιµήσουν. Πριν από δέκαχρόνια νιώθαµε πολύ σπουδαίοι που φτάσαµε ως ανθρωπότης το 2000, η τηλεόραση έδειχνε ολόιδια βεγγαλικά στα νησιά Φίτζι, τώρα µόνο του Λυκαβηττού και πολύ µας πάνε. Στροφή προς οµφαλοσκοπήσεις. Η τρελή αισιοδοξία και ελπίδα έχουν εξαφανιστεί, πικρή σοφία κερνάµε την οµήγυρη, οι ανατάσεις ήταν απατηλές. Ανάβουµε τα φώτα, σηκωνόµαστε κι αρχίζουµε τις ευχές, τα φιλιά,τα αγκαλιάσµατα. Στα µάγουλα των αγαπηµένων, στα χείλη τους, στις αγκαλιές, κάτι τσακώνουµε από αυτό το φευγαλέο αγαθό, ψευτοδένουµε τον κύκλο, η παραµονή αφήνει ίχνη για να µπορέσει να παραµείνει λίγο παραπάνω από το κανονικό της.

Δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ στις 3 Ιανουαρίου 2011:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4611226