Τόσο πολύ είχα εθιστεί Ελένη στις ενθουσιώδεις προτάσεις σου, που ακόμα και τώρα, δέκα χρόνια μετά το θάνατο σου, περνώντας μπροστά από το μαγαζί σου περιμένω κάποια να βγει να με παρασύρει με καινούργιες ιδέες. Κι εγώ να κάνω λίγο τη δύσκολη, στην αρχή. Μα είναι κλειστό, ακόμα με τη σκόνη, και συνεχίζω το δρόμο μου καταπίνοντας τη μάταιη προσμονή που έχει γεννηθει χωρίς να με ρωτήσει.
