Κάτω από τις γραμμές

Ήταν η μέρα της παρέλασης, τα τζάμια έτριζαν στο σπίτι, πήρα τη φίλη μου, καινούργια στην Κυψέλη, να της δείξω πώς πηγαίνω βόλτα στον Κολωνό,  όταν το κέντρο με απωθεί, παίρνοντας ευθεία κάτω την Ιθάκης, κι ύστερα στην Ακαδημία Πλάτωνος. Αυτά τα μέρη είναι ακόμα απόκεντρα, και άγνωστα, όμως τόσο κοντινά, κι είναι μεγάλη χαρά να τα δείχνεις, να τα αποκαλύπτεις σαν ξεχασμένα μυστικά. Το λόφο του Κολωνού με λίγο Σοφοκλή, την Ακαδημία Πλάτωνος και λίγο Πλάτωνα, κανονικά θα έπρεπε να διαγκωνίζονται οι φιλόσοφοι κι οι ποιητές στα παρκάκια, ποιος θα πρωτοκαθήσει εκεί ν’ ατενίσει το παρελθόν και το ηλιοβασίλεμα.

Κατεβήκαμε λοιπόν την Ιθάκης, αλλά όταν φτάσαμε στις γραμμές του τραίνου δεν μπορούσα να βρω τη γέφυρα. Μήπως είχαμε βγει πολύ δεξιά; Πολύ αριστερά; ‘Πηγαίνετε βόρεια’ παράγγειλε το GPS του κινητού, και μας μπέρδεψε ακόμα περισσότερο. Ο χάρτης έδειχνε πως οι γραμμές περνιούνται από ένα μέρος που το βλέπαμε κλειστό και μαντρωμένο. Είναι μερικά μέρη που αντιστέκονται σε τέτοια προχωρημένα μέσα, ακόμα και στους χάρτες γενικά. Αποφασίσαμε να πάμε από το σταθμό Λαρίσης, κάποιος τρόπος θα υπήρχε να περάσουμε απέναντι. Ίσως από το μετρό. Αλλά δεν χρειάστηκε, βρήκαμε πεζογέφυρα εκεί που τέλειωνε η αποβάθρα.

Από ψηλά χαζέψαμε όλο το κάπως ασυνάρτητο τοπίο, εγώ έψαχνα κυρίως να βρω τη γέφυρα που θυμόμουν, μάταια. Μπροστά μας ο μεγαλοπρεπής σταθμός Πελοποννήσου, κλειστός εδώ και χρόνια, ανάμεσα σε κοτετσόσυρμα, στοιβαγμένα στηρίγματα γραμμών, παρατημένα σκουπίδια. Θα βγαίναμε σε δρόμο, ή σε κάτι σαν οικόπεδο γεμάτο αγριόχορτα που έκρυβαν παγίδες; Σταθήκαμε, μια κοπέλα που ερχόταν από την αντίθετη πλευρά, μας ρώτησε:

-Συγγνώμη, μήπως ξέρετε πού περνά ο Προαστιακός;

-Ο Προαστιακός; Είστε σίγουρη ότι περνά από δω;

-Έτσι μου είπαν, να πάρω τον προαστιακό για Πειραιά, από δω;

-Μήπως εννοούσαν το τραίνο; Τον απλό σιδηρόδρομο; Αυτός πηγαίνει στον Πειραιά από δω.

Μας κοιτά η νεαρή σοκαρισμένη. Τι είναι πάλι αυτό, ο απλός σιδηρόδρομος; Μας προσπερνά απογοητευμένη. Πώς να πείσεις τη νέα γενιά ότι υπήρξε τραίνο και πριν τον Προαστιακό; Πώς έγινε και εγκαταλείφθηκαν τα τραίνα με πάθος, κι ύστερα με πάθος ξαναγίνονται, και τα παρουσιάζουν όλα κάποιοι πολιτικοί σαν πρωτόφαντα, ότι αυτοί τα σκέφτηκαν, τα σχεδίασαν, τα εγκαινίασαν, πρώτη φορά. Ενώ η ακατανόητη αυτή πολυτέλεια μπροστά μας, κλειδαμπαρωμένη στον εαυτό της, το κτίριο του σταθμού Πελοποννήσου,  φωνάζει ότι υπήρχε κι άλλοτε τραίνο, και μάλιστα ξεκινούσε από ένα ντεκόρ που δεν μπορούσαν να ονειρευτούν οι Λαρισαίοι και λοιποί στερεολλαδίτες. Εδώ μέσα θα μπορούσε να λειτουργεί εστιατόριο όπως εκείνο του σταθμού της Λυών, αλλά το πολύ- πολύ να γίνει μουσείο, όπως είχαν αναγγείλει προ διετίας. Ή μήπως είναι τετραετία; Ο χρόνος έχει ακινητοποιηθεί.

Καταφέραμε πάντως να φτάσουμε ως εκεί, περνώντας από ένα μονοπάτι ανάμεσα στ’ αγριόχορτα και στα σύρματα, και βγάλαμε φωτογραφίες το κτίριο που ξεφτάει παρατημένο. Τα παλιά τζαμωτά της μεγάλης πόρτας γράφουν τόσο ωραία στο φακό. Κίτρινα, σα ζωντανά, να ζεσταίνεται η ψυχή του ταξιδιώτη. Δεν αξίζαμε ως πελατεία τέτοια φροντίδα, το κατάλαβαν τα ΚΤΕΛ και συναγωνίζονται οι σταθμοί τους σε ασχήμια. Σου σφίγγει η θλίψη την ψυχή, θυμάμαι κι όλα τα κτίρια σταθμών που έχω συναντήσει σε πόλεις της Πελοποννήσου, πώς αφέθηκε αυτός ο πλούτος να καταστραφεί από πολίτες εν γένει τόσο διεκδικητικούς;

Ένας αστυνομικός βγαίνει από  διπλανό κτίριο και μας πληροφορεί ότι ο δρόμος δεν συνεχίζεται,  να γυρίσουμε πίσω, ν’ ανέβουμε στον ανισόπεδο δρόμο, να στρίψουμε πάλι δεξιά. Πολύ μυστήρια η κατάσταση στο διαρκές εργοτάξιο περιφρόνησης που είναι η συνύπαρξη των δυο σταθμών της Αθήνας. Τα καταφέρνουμε μετά κι απ’ αυτή την ανάβαση να βρεθούμε ξανά σε νορμάλ δρομάκια κι αρχίζουμε να ρωτάμε περαστικούς πώς θα πάμε στο λόφο του Κολωνού και την Ακαδημία Πλάτωνος. Η φίλη μου ρωτά δηλαδή, που πιστεύει ότι είναι καλύτερα να μιλάς με τους ανθρώπους, παρά να συμβουλεύεσαι χάρτες. Αλλά οι άνθρωποι δεν ξέρουν. Ξαφνιάζονται μάλιστα, ίσως κανείς στα μέρη αυτά δεν ρωτάει για τα πάρκα, είμαστε πολύ παράξενες, κι αυτοί είναι  καινούργιοι, είναι περαστικοί στη γειτονιά, δεν έτυχε ποτέ... Επιστρέφουμε στην τεχνολογία, στο GPS και βρισκόμαστε σε λίγο στον Αρχαιολογικό χώρο της Ακαδημίας Πλάτωνος και στο πάρκο, και στην εναλλακτική γιορτή της Άνοιξης, με χορούς και πικνίκ στο γρασίδι, κόσμο πολύ, κορίτσια με στεφάνια  λουλουδιών στα μαλλιά, παιδάκια να τρέχουν και να φωνάζουν στη λιακάδα, (υπάρχουν τόσο πολλά παιδιά στην Αθήνα, ή τα φέρνουν απ’ αλλού;) ευφορία να ξεχειλίζει, και φτηνό φαγητό στο καφενείο της γωνίας. Όλοι αυτοί θα είχαν έρθει εκεί πιο εύκολα, με αυτοκίνητο, ή με ποδήλατο όπως μια άλλη φίλη που συνάντησα, δεν θα είχαν συναντήσει τα εμπόδια που μας είχαν καθυστερήσει.

Στο γυρισμό, κι αφού βρήκαμε το λόφο του Κολωνού στη θέση του, με τα δυο μνημεία, του Λενορμάν και του Μύλλερ, φτάνοντας πάλι στις γραμμές πληροφορηθήκαμε από έναν περιπτερά ότι η γέφυρα που εγώ θυμόμουν είχε ξηλωθεί, κι αποφασίσαμε να στρίψουμε από την αντίθετη πλευρά, γιατί μάλλον θα είχε από κει κάποιο πέρασμα. Βρήκαμε όντως μια διάβαση πεζών, με λίγη προσοχή περνάς απέναντι. Θα ήταν απλό να είχαν βάλει ταμπελίτσα εκεί που ξήλωσαν την γέφυρα, να  λέει από πού να πας,  και μερικές ακόμα να σε καθοδηγούν για την Ακαδημία Πλάτωνος, κοτζάμ Πλάτωνας ήταν αυτός, ή για το λόφο του Κολωνού -κοτζάμ Οιδίπους,- αλλά δεν θα είχε πλάκα, θα χάναμε τη χαρά της εξερεύνησης, την περιπέτεια, έτσι δεν είναι; Γι αυτό κι οι ντόπιοι στην πόλη αυτή, φροντίζουν να μην ξέρουν τίποτε, γινόμαστε όλοι μας μικροί εξερευνητές, και βγάζουμε άχρηστα τα  GPS.

Aκαδημία Πλάτωνος

Παίρνουμε το λεωφορείο από την Ομόνοια. Κυριακή πρωί είναι γεμάτα κόσμο τα στενά ανάμεσα Πειραιώς και Αγίου Κωνσταντίνου. Μαγαζιά ανοιχτά και στα πεζοδρόμια συναντήσεις. Παρέες γυναικών από τη Γεωργία, τη Ρωσία, τη Βουλγαρία, που δουλεύουν σε σπίτια οι περισσότερες κι έχουν το ρεπό τους, μιλάνε ασταμάτητα, αγκαλιάζονται, κάθονται στον πάγκο της στάσης του λεωφορείου ελλείψει άλλων πάγκων, τα μάτια τους λάμπουν καθώς υποδέχονται όλο και νέες αφίξεις. Ίσως ετοιμάζονται για κάποια εκδρομή με λεωφορείο, ίσως πάνε κάπου εκεί κοντά για φαγητό, ή απλώς βρίσκονται και μιλάνε σ’ αυτά τα πεζοδρόμια.

Περιμένουμε το 051 για την Ακαδημία Πλάτωνος, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε επιτέλους αυτό το χώρο που δεν έχουμε επισκεφτεί ποτέ, κι ας είμαστε αθηναίες. Έχουμε διαβάσει τόσες φορές ρεπορτάζ για την αθλιότητα σε αυτές τις γειτονιές, το εμπόριο ναρκωτικών, τη βρώμα και τη δυσωδία κάτω από την Ομόνοια, αλλά ποτέ για τη ζωντάνια και τον παράλληλο κόσμο που ζει εδώ κάτω, τα μαγαζιά κι αυτό το πανηγύρι που αντικρίζουμε. Κρίμα, γιατί θα ήταν χρήσιμο, για κάποιον που ίσως νιώθει κατάθλιψη στην έρημη Αθήνα κυριακάτικα, να κάνει μια βόλτα από δω να συνέλθει, να ανακατευτεί με σύμπαντα τα έθνη και τα χρώματα. Ισχύει βέβαια για όσους δεν ενοχλούνται να ακούνε ξένες γλώσσες..

Το λεωφορείο γεμίζει γρήγορα και ξεκινά για το σταθμό λεωφορείων Κηφισού. Νομίζοντας ότι θα δούμε σε κάποια στάση το όνομα «Ακαδημία Πλάτωνος», δεν ρωτάμε τίποτε. Αλλά τέτοια στάση δεν υπάρχει. Φτάνουμε στο σταθμό Κηφισού και γυρίζουμε πίσω. Περνάει κάτι στενά ανάμεσα σε μάντρες και βιομηχανικούς χώρους το λεωφορείο, νομίζεις ότι θα εμβολίσει κανένα τσίγκινο σύνορο. Τους καρόδρομους που θα βρίσκονταν εδώ τους στένεψαν κι άλλο πριν τους κάνουν άσφαλτο, έχτισαν και τις μάντρες σύρριζα, έφτιαξαν το τέλειο σκηνικό για θρίλερ σε λαβύρινθο.

Η στάση λέγεται τελικά Κρατύλος. Έχει πάρκο δεξιά κι αριστερά, σπάνιο προνόμιο αθηναϊκής περιοχής. Είναι σχετικά καθαρό και προσεγμένο, φτάνει να μη χωθείς σε ρεματιά, να μην κατέβεις σκάλες, όπως κάναμε εμείς οι μικροί εξερευνητές των πολλαπλών επιπέδων. Μια μικρή παιδική χαρά είναι ‘πρότυπη’ όπως μας πληροφορεί η ταμπέλα. Σίγουρα είναι γεμάτη ευτυχισμένα παιδάκια. Υπάρχουν αρκετές οικογένειες που έχουν έρθει να περάσουν την Κυριακή τους. Ένα παιδάκι μαθαίνει ποδήλατο μπροστά στα μάτια μας και ζητωκραυγάζουμε μαζί με το μπαμπά του.

Εδώ λοιπόν ήταν η Ακαδημία του Πλάτωνα; Ψάχνουμε για καμιά ταμπέλα, κάτι να λέει πέντε πράγματα για την ιστορία της περιοχής, χάρις στην οποία σώθηκε κι από την οικοπεδοποίηση, αλλά δεν βρίσκουμε παρά την επιγραφή του ΥΠΠΟ στην περίφραξη:

 «ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΠΛΑΤΩΝΟΣ».

Ωραία, τουλάχιστον ήρθαμε σωστά. Κάνουμε δυο φορές το γύρο κι ύστερα περνάμε απέναντι όπου συνεχίζεται προφανώς ο αρχαιολογικός χώρος. Υπάρχει μάλιστα και ένα φραγμένο υπόστεγο με αρχαία, που ίσως να είναι πιο ενδιαφέροντα από τις πέτρες που ήδη θαυμάσαμε. Δεν μπορούμε να δούμε, είναι κλειστό, αλλά να η πολυπόθητη ταμπέλα, όπου εξηγεί ότι εδώ ήταν το ιερό του Ακάδημου, ενός τοπικού ήρωα, κι απ’ αυτόν πήρε το όνομα η Ακαδημία. Κουραστήκαμε λίγο αλλά τη βρήκαμε. Θα μπορούσε να έχει δίπλα στην πόρτα άλλη μία.  Έστω κι αν μια φορά στις τόσες στέκεται κάποιος να τη διαβάσει, τι θα πείραζε μια ωραία ταμπελίτσα με σκιτσάκια, αναπαράσταση του χώρου, λίγη ιστορία, λίγη καλαισθησία;

Βέβαια εδώ είναι υποβαθμισμένες γειτονιές, δεν έρχονται τουρίστες να περπατήσουν στο πάρκο που δίδασκε ο Πλάτωνας. Πες όμως ότι ένα παιδάκι, ας πούμε αυτό που έμαθε σήμερα ποδήλατο, είχε μια μέρα περιέργεια, τον τραβούσαν τα σκίτσα κι οι εικόνες και καθόταν και διάβαζε την ταμπέλα, δεν θα ήταν πολύ ονειρεμένο, επίσης πολύ δημόσιο, πολιτικό και ταυτοχρόνως ρομαντικό και ρεαλιστικό, να σκεφτεί το παιδάκι, ή ο μεγάλος, ο περαστικός, η περαστική, κάποιος με ερωτική απογοήτευση που κάνει βόλτα, ο οποιοσδήποτε τέλος πάντων, ότι να, εδώ ήταν ο περίφημος Πλάτων, αυτός που εφηύρε τον πλατωνικό έρωτα ίσως, και να πάει στο Γκουγκλ να το ψάξει το πράγμα; Λέμε τώρα.

Γύρω από το περικλειστο υπόστεγο οι φοίνικες αργοπεθαίνουν. Οι τερμίτες τους ρημάζουν πιο γρήγορα απ’ όσο προλαβαίνουν να μαζέψουν τα κομμάτια τους. Παρακάτω έχει γήπεδο, οι αθλητές ζεσταίνονταν συγχρονισμένα σα να χορεύουν. Έχουν αφήσει τις μοτοσικλέτες τους γύρω από ένα πολύζυγο, την πιο εντυπωσιακή την έβαλε ένας ακριβώς από κάτω, σα να ήταν αψίδα του θριάμβου το πολύζυγο και να περίμενε τη θριαμβευτική του παρουσία.

Υπάρχει κι ένα καφενείο στην άκρη, κοντά σε μια σύγχρονη προτομή του Πλάτωνα που τον δείχνει σα να έχει κάνει λίφτινγκ Καθόμαστε και πίνουμε καφέ, πληρώνουμε 3,50 ευρώ το καπουτσίνο και 2.50 το τσάι. Σαν πολλά δεν είναι;

Αλλά θα μου πεις, ίσως είναι πλατωνικός ο καπουτσίνος και το τσάι επίσης

Aπό το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.dolce&id=10403
περισσότερες φωτογραφίες στο άλμπουμ  http://www.facebook.com/adamianidi?ref=tn_tnmn#!/media/set/?set=a.2536973377389.140324.1045241404&type=1