Τόσα λυπηρά μαζεμένα

Από ποιο λυπηρό ν' αρχίσεις; Μεγάλη επιλογή. Είναι πολύ λυπηρό που ο φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου δεν επείσθη για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, αν και ο δολοφόνος του φίλου του καταδικάστηκε ισόβια. Είναι λυπηρό που δεν θέλησε να πάρει μέρος στη διαδικασία καταθέτοντας τότε σαν μάρτυρας, στη δύσκολη εκείνη δίκη που όμως ολοκληρώθηκε και απέδωσε δικαιοσύνη. Είναι λυπηρό που δεν τον συγκίνησαν οι προσπάθειες όλων των ανθρώπων, δικαστών και δικηγόρων και μαρτύρων και λοιπών πολιτών να δώσουν νόημα στη λειτουργία ενός κράτους κανονικού, που σέβεται τον εαυτό του. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν συμβαίνει και σε κάθε δίκη κάτι τέτοιο.
Είναι λυπηρό που τόσοι νέοι έχουν πιστέψει στην αξία της βίας που θα αλλάξει τον κόσμο, παγιδευμένοι στα νεοελληνικά κλισέ του ανδρισμού που τους ταλανίζουν απο την εφηβεία και που δεν διορθώνονται πουθενά. Που τόσοι ευαίσθητοι άνθρωποι παπαγαλίζουν την ανάγκη για βίαιη δράση αναφέροντας τη Γαλλική επανάσταση και κανένας δεν τους διορθώνει ιστορικά, ούτε στο σχολείο, ούτε πουθενά αλλού, δεν τους βάζει να σκεφτούν ότι τότε που συνέβη αυτή η Επανάσταση ο κόσμος ήταν βίαιος από πριν, η καρμανιόλα και η συνήθεια να εκτελούνται οι κατάδικοι δημόσια ήταν η διασκέδαση του κόσμου, υπήρχε πόλεμος  που συνεχίστηκε κλπ. Τόσοι δάσκαλοι και αναλυτές και δημοσιογράφοι και γονείς αφήνουν τα νιάτα να λατρεύουν ήρωες, να νοσταλγούν συγκρούσεις, σε μια ηλικία που το σώμα ασφυκτιά από το συμβιβασμό του πολιτισμού. Ποιητές και τραγουδιστές και καλλιτέχνες υπηρετούν τη λατρεία του απόλυτου, υμνούν την αδιαλλαξία. Είναι τόσο λυπηρή αυτή η κατάσταση, αυτή η φτώχεια της κουλτούρας μας που αναπαράγει εύφλεκτη ύλη.
Επίσης είναι λυπηρό που άνθρωποι της Αστυνομίας έφτασαν στο σημείο να δώσουν στη δημοσιότητα φωτογραφίες με κρατούμενους παραμορφωμένους από το ξύλο. Πολύ λυπηρό που δεν πονηρεύτηκαν να μην το κάνουν, που δεν κράτησαν τα προσχήματα. Τα προσχήματα αυτά, είναι η ουσία: το κράτος δεν έχει δικαίωμα να κακοποιεί κρατουμένους. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι νεαροί της Αστυνομίας και όλοι οι υπόλοιποι. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία, τίποτα. Δεν μπορούμε να το δεχτούμε για κανέναν. Εδώ είναι που χρειάζεται η αδιαλλαξία, αν θέλει η κυβέρνηση να  πειστούμε τώρα εμείς οι πολίτες πως εννοούν την επιβολή του νόμου και της τάξης, οι ένοχοι του ξυλοδαρμού να βρεθούν και να απολυθούν. Πρέπει να το υπερασπιστούμε αυτό το κράτος απ' όλες τις μεριές.  Δεν μένουμε στην Ευρώπη μόνο για να έχουμε ευρώ. Δεν δεχόμαστε τους μισθούς και τις συντάξεις να μειώνονται μόνο για να έχουν οι συνδικαλιστές να παριστάνουν τους αγωνιστές. Δεν ματώνουμε για να πληρώσουμε τριπλά στην εφορία μόνο για να αποδειχτεί πως ήταν λάθος η συνταγή της λιτότητας. Το κράτος δικαίου είναι το μόνο πράγμα που δίνει νόημα σε όλ´ αυτά. Πρέπει να προσπαθήσουμε να  πείσουμε ξανά χιλιάδες νέους ότι η ειρηνική ζωή αξίζει τον κόπο, ότι το κοινωνικό συμβόλαιο έχει νόημα, ότι μπορεί να εξασφαλίσει ευτυχία και ικανοποίηση ανώτερη απο την υπόσχεση της βίας και του απόλυτου. Και χρειαζόμαστε επιχειρήματα. Χρειαζόμαστε την πολιτεία στο πλευρό μας.

Μερική τύφλωση

Σκέφτομαι καμιά φορά, το έχετε κι εσείς σκεφτεί, έτσι δεν είναι; τι θα κάνω αν τους δω μπροστά μου; Αν τύχω την ώρα που βγάζουν τις αλυσίδες και χτυπάνε ανθρώπους, όπως το βράδυ της Παρασκευής, τι θα κάνω εγώ; Θα βρω κουράγιο να βάλω μια φωνή; Θα βρω μόνο κουράγιο να πάρω τα πόδια μου και να φύγω πλαγίως; Τι κουράγιο θα βρω ακριβώς; Να βγάλω το τηλέφωνο να ειδοποιήσω την αστυνομία;

Την Παρασκευή το βράδυ χτύπησαν έναν νεαρό στην πλατεία Αττικής. Τον χτύπησαν με αλυσίδες στο πρόσωπο, και οι άλλοι άνθρωποι που ήταν εκεί γύρω, δεν έκαναν τίποτε, έλεγε το ρεπορτάζ.

Τι να κάνουν οι άλλοι όταν μια ομάδα τεσσάρων –πέντε ορμάνε με αλυσίδες και δέρνουν; Να πάρουν τηλέφωνο την Αστυνομία; Ο Νίκος Μπίστης, που τον απείλησαν στο Φάληρο, πήρε τηλέφωνο την Αστυνομία. Είναι άνθρωπος με πολιτική πείρα, ξέρει τα δικαιώματά του, είναι ψύχραιμος. Τον απείλησαν, πρόλαβε να αντιδράσει. Το νεαρό δεν τον απείλησαν, τον χτύπησαν αμίλητοι. Μελετάνε τα χτυπήματα, πώς χτυπάμε πού, αλλιώς τους ξένους, τους νέους, είναι όργανα τρόμου αυτοί, να φοβούνται οι άλλοι, αλλιώς τους γνωστούς, διαβάθμιση ποινικών αδικημάτων κατά πρόσωπο και ιεραρχίες. Αλίμονο, στις διακρίσεις είναι εξειδικευμένοι.

Μερική τύφλωση έπαθε ο νεαρός ελληνοαιγύπτιος από το ξύλο, στα εικοσιένα του, ακριβώς στην ηλικία των παιδιών μου. Στη γειτονιά που τα μεγάλωσα. Μερική τύφλωση έχουμε πάθει όλοι μας. Περπατάμε και στυλώνουμε το κεφάλι μπροστά, μη γυρίσει στο πλάι κι αντικρίσει τραμπούκους εν δράσει. Παρωπίδες θα φορεθούν φέτος το χειμώνα, θα γίνει η πιο τρέντι αμφίεση, η τελευταία λέξη της μόδας.

Να μάθουμε τα δικαιώματα μας. Να μπει μάθημα στο σχολείο, κατά προτεραιότητα στα παιδιά των μεταναστών. Πρέπει να ξέρουν τα παιδιά.  Την Αστυνομία να την ετοιμάσουν, να κάνουν κάτι, ένα ειδικό τμήμα άμεσης επέμβασης, με δικό του αριθμό, ας πούμε 101, να εκπαιδευτούμε να τηλεφωνάμε, όπως εκπαιδευόμαστε για έκτακτες ανάγκες. Αν υπάρχουν αστυνομικοί απρόθυμοι, να βρουν τους πρόθυμους για το τμήμα αυτό. Γρήγορα, η αρρώστια είναι επιθετική, απλώνεται ταχύτατα, πάμε για ολική τύφλωση. Όπως παίρνουμε το 166. Χρειάζεται άμεση βοήθεια, δεν τα βγάζουμε πέρα έτσι απλώς, με την καλή μας διάθεση, με την τσιρίδα, με τον πατριωτισμό, με την ευαισθησία ή την παλικαριά, ή με τον έλεγχο του φόβου.  Φτωχοί, πιεσμένοι, αδικημένοι, αλλά όχι και τυφλοί τόσο, κάτι πρέπει να γίνει. 

Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=19039

E, δεν είμαστε και Λιβύη

Από το Protagon http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9663

H σορός του Καντάφι ως αξιοθέατο (φωτογρα-
φία απο ΤΑ ΝΕΑ)

Είδαμε το βίντεο με το λιντσάρισμα του Καντάφι το βράδυ της μέρας που ένας διαδηλωτής σκοτώθηκε στην Αθήνα. Ήταν φρικτό πέρα από κάθε περιγραφή. Ξέραμε ότι ο Καντάφι υπήρξε δικτάτορας που σκότωσε πολλούς ανθρώπους και βασάνισε περισσότερους, ότι υπήρξε ισχυρός, πλούσιος, αδίστακτος, χάρηκε όλες τις πολυτέλειες κι απόλαυσε πολλά, αιματοκύλισε τη χώρα του κι όλα αυτά, όμως εκείνη τη στιγμή που πέθαινε ήταν ένας γέρος κυνηγημένος, παραμορφωμένος από τον πόνο, με αίματα στα χείλια και παντού, να τον τραβάνε, να τον ξεσκίζουν σαν κουρέλι, να τον χτυπούν και να τον σέρνουν, να τον βασανίζουν με κραυγές θηρίων, ένας άνθρωπος που υπέφερε κι ευχόσουν, ας πεθάνει πια να σταματήσει αυτό το μαρτύριο. Το δικό του και το δικό μας, να βλέπουμε πόσο πολύ οι άνθρωποι μπορούν να διψάνε για αίμα, για τον πόνο του άλλου, όποιος κι αν είναι, πόσο πολύ αντέχουν να πονάνε τα θύματα, πόσο άπληστοι είναι οι θύτες.
Σύμπτωση εκείνη τη μέρα να έχουμε και στην Αθήνα τραυματισμούς από πολιτικές συγκρούσεις και έναν θάνατο. Τα πράγματα δεν ήταν τόσο άγρια εδώ. Μπορεί να ξεκινάνε τα ΜΑΤ από το αρχηγείο τους οπλισμένα σαν αστακοί, μπορεί από τα δικά τους αρχηγεία οι οπαδοί της καταστροφής και του χάους να ξεκινάνε με τις βαριοπούλες τους, τα σφυριά τους, τις πλαστικές τους κόφες για να μαζεύουν κομμάτια πέτρες από τις προσόψεις των κεντρικών κτιρίων της Αθήνας, να φοράνε τις προσωπίδες τους, όχι μαντίλια τώρα πια αλλά μάσκες αερίων διαφόρων τύπων, αλλά δεν έχουν σκοπό να σκοτωθούν ή να σκοτώσουν. Περνάνε μέσα από τα συγκεντρωμένα πλήθη και ο κόσμος δεν δείχνει να φοβάται, ακούγονται οι πρώτοι κρότοι και κανείς δεν φεύγει, υπάρχει μάλιστα κάτι σαν μέτρηση παλικαριάς, μερικοί γελάνε, η αδρεναλίνη ανεβαίνει. Όσοι μείνουν ως το μεσημέρι θα πάνε για μπύρες στο Μοναστηράκι αφήνοντας τα σκουπίδια να καπνίζουν, έχοντας περάσει μια συναρπαστική μέρα, αν κρίνουμε από τα ικανοποιημένα πρόσωπα που δημοσιεύουν την επαύριο τις φωτογραφίες τους στο φέισμπουκ. Σαν όλο αυτό να μην είναι παρά μια σκηνοθεσία αρρενωπότητας, να θυμίσει τι εστί πάλης ξεκίνημα και νέοι αγώνες, αν τυχόν το ξεχάσαμε, να ανάψουν λίγο τα αίματα. Η μάχη αρχίζει στις παρυφές της Βουλής, η οθόνη δείχνει συμπλοκές σώμα με σώμα, αλλά ο κόσμος κάτω δεν φοβάται.
Ίσως δεν ήξεραν και ποιοι ακριβώς συγκρούονταν εκεί επάνω. Το ΚΚΕ με τους χαοτιστές, ας τους πούμε έτσι ψάχνοντας την κατάλληλη λέξη. Γιατί άραγε; Ένοιωσαν στο ΚΚΕ ότι η πτώση του αστικού καθεστώτος επίκειται και πρέπει κάποιοι θεσμοί και συμβολικά κτίρια να προστατευτούν, μην καταλυθούν τα πάντα, πώς θα ξαναστήσουν το κράτος που όπου να’ ναι θα αναλάβουν;  Πήρε πολλά εύσημα το ΚΚΕ για τη στάση του, αλλά δεν ξέρουμε το σκεπτικό του. Πάντως όσοι έβλεπαν τη μάχη στην τηλεόραση φοβήθηκαν ότι πολλοί θα σκοτωθούν. Τραυματίστηκαν δεκάδες, ένας πέθανε, κάπως φαίνεται συγκρατούνται οι εχθροί, δεν βάζουν όλη τη δύναμη τους. Κάπως το ελέγχουν, αλλά να που υπάρχουν ανεξέλεγκτοι παράγοντες, αναπνευστικά προβλήματα, μεγάλες ηλικίες. Να μη ρίχνουν τα ΜΑΤ χημικά. Μήπως να ρυθμιστεί τι θα φοράει ο καθένας και τι όπλα δικαιούται; Θα ήταν μια αρχή, να σκεφτούμε σιγά- σιγά ότι τους κανόνες της συμβίωσης τους ρυθμίζουμε επειδή έχουμε ανάγκη να ζούμε μαζί, όχι επειδή τους επιβάλει ο καπιταλισμός.
Ε, δεν είμαστε και Λιβύη. Εκεί είναι χωρισμένοι σε φυλές, εμείς τις φυλές λιγάκι τις νοσταλγούμε, γιατί τις είχαν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Έχουμε προχωρήσει σε πιο οργανωμένες μορφές κοινωνίας, αλλά πάλι, υπάρχει αυτό το πράγμα που λέγεται πρόοδος; Προχωρά κανείς, ή στριφογυρίζει; Υπάρχουν μέρες που το Σύνταγμα μοιάζει με κανονική πλατεία, λίγο τσαπατσούλικη βέβαια και με άναρχη κυκλοφορία, βρώμικη και ταλαίπωρη, όταν όμως κλείνει για πολιτικούς λόγους γίνεται πεδίο μάχης.  Κι ενώ νομίζουμε ότι συγκρατούνται και ελέγχονται αυτοί που έχουν επιλέξει τη βία, δεν ορμήξανε σα λυσσασμένα σκυλιά, σαν αγέλη λύκων, όπως εκείνοι στη Λιβύη που είδαμε το βράδυ στην τηλεόραση, πρόσεχαν να μην το παρακάνουν, να όμως οι εβδομήντα τραυματίες και ο νεκρός.
Ένας νεκρός. Βία κυριολεκτική, όχι μεταφορική και ποιητική, όχι του συνθήματος στην Πανεπιστημίου που λέει: «Το οκτάωρο είναι βία» και τα παρόμοια. Βία που πονάει, ματώνει και βασανίζει, βία που σκοτώνει, επιτίθεται στο σώμα και το νικάει. Στο καημένο το ανθρώπινο σώμα, που όσο και να αμυνθεί και να προστατευτεί δεν είναι τελικά παρά αυτό το αδύναμο πράγμα, αυτή η γυμνή σάρκα, αυτή η λεπτή πέτσα, αυτό το απροστάτευτο στόμα, αυτό το γεμάτο τρύπες και ευπάθειες πρόσωπο, αυτή η εύθραυστη κατασκευή, που αν βρει απέναντι ισχυρότερα και καλύτερα οπλισμένα σώματα, αν χτυπηθεί με σίδερο, με ρόπαλο, ακόμα και με γροθιές, πονάει, ματώνει, λυγίζει, υποφέρει.
Οι διαδηλωτές μπορεί να πήγαν με πολύ καλές προθέσεις στο Σύνταγμα. Να αγκαλιαστούν με το πλήθος, να συγκινηθούν με τα τραγούδια, να ερωτευτούν, να γκρεμίσουν λιγουλάκι τον αστικό πολιτισμό στο σώμα των παλιών του κτιρίων, να κάνουν τη ζωή δύσκολη στους πολιτικούς, να δείξουν τη δύναμη τους. Αλλά τους ξέφυγε το πράγμα κι έγινε θάνατος και πόνος. Κι οι τραυματίες, όπως κι ο νεκρός πόνεσαν κι υπέφεραν όπως όλα τα θύματα της βίας. Λιβύη δεν είμαστε. Αλλά αν το θελήσουμε πολύ μπορούμε να γίνουμε.

Σπασμένες βιτρίνες

Ο ήλιος του μεσονυχτίου στην Κίρουνα

Εδώ, στη μακρινή Κίρουνα, πάνω από τον βόρειο πολικό κύκλο, όπου ο ήλιος δεν δύει το καλοκαίρι και δεν ανατέλλει το χειμώνα, κάνοντας μια βόλτα στα λίγα μαγαζιά είδα δυο βιτρίνες σπασμένες αλά ελληνικά. Σαν κάποιος να πέταξε πέτρα.

Λέτε να έφτασε κι εδώ η μόδα, να σπάνε βιτρίνες σε ένδειξη επανάστασης, αγανάκτησης, μίσους στην καταναλωτική κοινωνία; Να γίνονται κι εδώ συλλαλητήρια, να κατεβαίνουν οι νέοι στα κέντρο και να μάχονται με ΜΑΤ; Να γίναμε τοιουτοτρόπως πρωτοπορία μιας επανάστασης, όπως έλεγε ο Μαζάουερ, που όσο και να τον θαυμάζω δεν κατάλαβα τι εννοούσε με κείνο που έγραψε τελευταία για την Ελλάδα; Να ήταν αυτό;

Εδώ στη μακρινή Κίρουνα θα μπορούσε, ίσως. Είναι πόλη μεταλλείων, τον ήλιο του μεσονυχτίου κρύβει ένας λόφος από όπου βγάζουν σίδηρο πάνω από 100 χρόνια τώρα. Ο πατέρας του Ρόλαντ σκοτώθηκε στις στοές δουλεύοντας, πριν 25 χρόνια. Ο Ρόλαντ είναι που μας υποδέχτηκε εδώ, σε ένα ευρύχωρο και φωτεινό ξύλινο σπίτι, γεμάτο αντικείμενα σουηδικού ντιζάιν. Νομίζω όλα τα σπίτια έχουν αντικείμενα σουηδικού ντιζάιν, πολύ ψαγμένα πράγματα, μελετημένα για ομορφιά και χρηστικότητα στην καθημερινή ζωή. Ο Ρόλαντ έχει 4 παιδιά, 3 σκύλους για να σέρνουν το έλκηθρό του το χειμώνα, ένα πιάνο, ένα τεράστιο αυτοκίνητο με το οποίο μας παρέλαβε από το σταθμό, με 7 άνετα καθίσματα μέσα, ποδήλατα και ένα εργαστήριο ξυλουργικής. Ζωή πολύ βελτιωμένη σε σχέση με τον πατέρα του, υποθέτω. Μας κέρασε ομελέτα με ψιλοκομμένα λαχανικά για πρωινό- μεσημεριανό, μαζί με καφέ και κεκάκια, καταρρίπτοντας το κλισέ για τους τυπικούς και τσιγκούνηδες Σουηδούς με την καλημέρα. Ρωτούσε κι αυτός για την Ελλάδα, κι ήταν εξίσου δύσκολο να εξηγήσουμε, όπως κάθε φορά…

Η εκκλησία της Κίρουνας σε σχήμα σκηνής αυτοχθόνων Σάμι

Παραμένει το μυστήριο με τις σπασμένες βιτρίνες. Μπορεί απλώς κάποιοι πιωμένοι να πετάνε πέτρες τη νύχτα, να μην είναι ούτε εργάτες, ούτε οι αυτόχθονες Σάμι που έχουν εδώ το Κοινοβούλιο τους. Στο ίντερνετ κυκλοφορούν όλο και καινούργιες εικόνες από την Αθήνα που καταστρέφεται, δρόμοι με τόνους πέτρες στο οδόστρωμα, κομμάτια διαλυμένων προσόψεων, νεαροί με εξαιρετικά επιθετική στάση και καλυμμένα πρόσωπα, άρθρα που προσπαθούν να βυθομετρήσουν την ελληνική ψυχή και να καταλάβουν γιατί εκδηλώνεται στην Ελλάδα τόση βία.

Την τελευταία φορά που κατέβηκα στο Σύνταγμα, είδα σε ένα από τα ξενοδοχεία να έχουν σκεπάσει με στρατσόχαρτο τη φαγωμένη πρόσοψη. Θα ξαναβάλουν άραγε μάρμαρο, ή θα τα παρατήσουν; Θα αφήσουν το στρατσόχαρτο, θα πάρουν αλλού την έδρα τους και των ομματιών τους;

Αναρωτιέμαι από τον περίφημο Δεκέμβρη και μετά, βλέποντας το καλύτερο κομμάτι της πόλης να καταστρέφεται, τι σκέφτονται αυτοί που βάζουν τόση δύναμη για να ξεκολλήσουν κομμάτια μάρμαρο από μια πρόσοψη, να σπάσουν τα σκαλοπάτια του Άγιου Διονύση, του Οφθαλμιατρείου, τι αισθάνονται ότι κάνουν; Καταλύουν τον καπιταλισμό, την αστική δημοκρατία, τι ακριβώς; Αισθάνονται ότι βιώνουν μια επανάσταση, που είναι και λίγο πολιτιστική, άρα δεν χρειάζονται αυτές οι μαρμάρινες προσόψεις και τα σκαλιά; Τους ενοχλεί η πολυτέλεια; Μισούν συμβολικά ή πραγματικά; Έκαναν ποτέ βόλτα στην Αθήνα, θέλησαν ποτέ να φέρουν την κοπέλα τους περίπατο στο κέντρο;

Μάλλον όχι. Το κέντρο αυτό δεν τους ανήκει, γι αυτό δεν το πονάνε. Δεν επιθύμησαν ποτέ κάτι από δαύτο, να το απολαύσουν, ή να το κατακτήσουν, τίποτε. Δεν είναι πόλη αυτή, δεν λειτουργεί σαν χώρος ζωής, σαν αναφορά, σαν επιθυμία. Σαν τίποτε δεν λειτουργεί.  Νιώθουν αποξενωμένοι φαίνεται αυτοί οι τύποι, δεν τους νοιάζει. Θέλουν να γκρεμίσουν για να ξαναχτίσουν. Τι θα χτίσουν άραγε;

Στη Στοκχόλμη βλέπεις παντού καροτσάκια με μωρά. Στους δρόμους, στα πάρκα, παντού παιδιά, και δεν είναι περισσότερα από τα δικά μας. Η πόλη είναι για να ζουν οι άνθρωποι, να βγάζουν βόλτα τα παιδιά τους, να συναντιούνται, να τη δείχνουν στα παιδιά τους, να τους τη μεταβιβάζουν. Εμείς δεν μεταβιβάζουμε την πόλη. Μεγαλώνουμε τα παιδιά μας κλεισμένα σε κέλυφος πανικού, δεν τα κυκλοφορούμε στην πόλη. Αποκλεισμένα, φυγαδευμένα σε ιδιωτικούς χώρους, διαμερίσματα, αυτοκίνητα, οικογενειακό περιβάλλον και τίποτε άλλο. Ο κόσμος εκεί έξω είναι κακός και παραμονεύει να σου αρπάξει κομμάτια, τέτοια τους μαθαίνουμε. Βγες κι άρπαξε εσύ κομμάτια από τον άλλον. Μην είσαι κορόιδο! Μην είσαι κορόιδο! Μην είσαι κορόιδο!

Εδώ αυτοί που σπάνε τις βιτρίνες δεν βάζουν αφίσες με ποιητικές εξυμνήσεις των πράξεων τους. Δεν βρίσκουν δικαιολογία, ίσως ούτε εντός τους. Υποθέτω ότι οι άλλοι άνθρωποι γύρω τους θέλουν τις βιτρίνες, την ειρήνη που φρόντισαν να τηρήσουν στην πολιτική τους, τη θέλουν και στην καθημερνή τους ζωή. Εκτιμούν ό,τι έχουν, κι είναι έτοιμοι να μας εξηγήσουν τα πλεονεκτήματα της ουδετερότητας που κράτησαν στους δυο παγκόσμιους πολέμους.
Εμείς είμαστε πολεμοχαρείς, νοσταλγούμε συγκρούσεις, δεν εκτιμούμε τους ειρηνικούς καιρούς, την ουδετερότητα, Καημένη Αθήνα, καημένα παιδιά της Αθήνας που μεγαλώνετε μ’ αυτόν τον άγριο τρόπο, καημένα κι όσα επιλέγετε να βγάλετε την αγριάδα από μέσα σας καταστρέφοντας, καημένοι κι εμείς που δεν επιτρέπεται να αγαπήσουμε την πόλη μας, να τη ζήσουμε για δική μας…