Ξεπερασμένες τελετές

Με μεγάλη επιμέλεια αποφεύγω να παρακολουθήσω προεκλογικές συγκεντρώσεις, κλείνω τις τηλεοράσεις, προσέχω τις μέρες που περνώ από το κέντρο. Ωστόσο κάποιες φωτογραφίες έρχονται και σε βρίσκουν, και να ο ηγέτης σε κάποια εξέδρα κι από κάτω σείονται οι σημαίες… Πόσα χρόνια έχουν περάσει αφότου παρέστην σε τέτοια συγκέντρωση; Ήταν τα παιδιά μου μικρά και μου το ζήτησαν σαν πανηγύρι, ήταν κοντά στο σπίτι, πήγαμε κι αγοράσαμε και σημαία, στο γυρισμό που την κρατούσα γελώντας, κάποιος βγήκε στο μπαλκόνι του και μ’ έβρισε. Φυσικά ήταν το κόμμα που ψήφιζα, αλλά και πάλι, τι νόημα είχε; Τα λόγια από το μπαλκόνι ακούγονταν αδέξια, σαν κακοπαιγμένος ρόλος. Οι φωνές των οπαδών ήταν άστοχες, τα τραγούδια ξεπερασμένα. Όλα παίζονταν σαν ρόλοι μιας τελετής που κανείς δεν πολυθυμάται γιατί καθιερώθηκε.

Ίσως είχε νόημα μετά τη μεταπολίτευση, όταν η στέρηση πολιτικής ζωής στη χούντα έδινε ιδιαίτερη αξία στη συνεύρεση αυτή του πλήθους με τον ηγέτη. Μεγάλη η συγκίνηση των πρώτων συγκεντρώσεων μετά τη σιωπηλή επταετία. Μετρούσαμε τη φασαρία, τα κεφάλια, τις σημαίες, τους δρόμους που κλείσανε. Ο  Καραμανλής ήταν αγαπητός, ο Παπανδρέου είχε χάρισμα. Κι οι μικροί αγκομαχούσαν να γεμίσουν τις πλατείες. Σώνει και καλά να δημιουργήσουν κάτι συνταρακτικό, μια προσομοίωση κατάληψης της πόλης, επανάστασης, εισβολής στα χειμερινά ανάκτορα. Κι ο λαός με τον ηγέτη αγκαλιά, χωρίς ενδιάμεσο τίποτε. Όμως το ενδιάμεσο είναι η δημοκρατία, πότε θα το μάθουμε, πότε θα το παραδεχτούμε;

Δεν έχουμε πια κουραστεί απ’ όλ’ αυτά, δεν χορτάσαμε;  Δεν γίνονται αρκετές γιορτές στην πόλη για να ξεδώσουμε, δεν κλείνει κάθε τρεις και λίγο το κέντρο για λόγους πολιτικούς συνδικαλιστικούς κι ενίοτε εορταστικούς; Δεν είναι οι γιορτές της μουσικής, π. χ. πιο ευχάριστες από τις προεκλογικές συγκεντρώσεις;

Υπάρχουν κι ένα σωρό στάδια και γήπεδα, πιο ταιριαστά μάλιστα με το όλο πνεύμα αυτής της επίμονης επαφής με πολιτικούς, γιατί να μη γίνονται εκεί οι κομματικές συγκεντρώσεις; Σίγουρα είναι αρκετά μεγάλα για να χωρούν όσους ακόμα έχουν τη διάθεση να πηγαίνουν σε τέτοια, και προσφέρουν περισσότερη οικειότητα και εγγύτητα.

Είχαμε κάποτε μπουχτίσει τη ρουτίνα, τώρα η αληθινή ρουτίνα, με μέσα συγκοινωνίας που λειτουργούν κανονικά, δρόμους ανοιχτούς που τσουλάνε, είναι το πιο άπιαστο όνειρο.

Θα με συγκινούσε πολύ το κόμμα που θα διακήρυσσε αναλυτικά την άρνηση του να κάνει προεκλογική συγκέντρωση, πάντως.

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/201129_xeperasmenes-teletes?fbclid=IwAR1Z51FVFPKuRKhdsoeVb7RuFO4fYfuaEvW3Ca_gz75rB5EZgXt1jQCGCAU

Κράτα με ακόμα λίγο στο αγκίστρι

Μην με απαγκιστρώνεις

Δεν υπάρχει πια κανείς να υποστηρίζει το Μνημόνιο από τις πολιτικές δυνάμεις. Ούτε όσοι το υπέγραψαν. Κρίμα, γιατί καθώς ο καιρός περνάει αρχίζουν διάφοροι άνθρωποι, όχι πολιτικοί, αυτοί είναι στα μετερίζια του αγώνα εναντίον του, όλοι, με διάφορες λέξεις ο καθείς και τα όπλα του, αρχίζουν όμως άλλοι άνθρωποι, διαβαστεροί, να το μελετάν στα σοβαρά και να δημοσιεύουν περιλήψεις, λίστες, κεντρικές ιδέες και διάφορα άλλα πράγματα που μάθαμε να κάνουμε στις αναλύσεις κειμένων. Αποδεικνύεται λοιπόν ότι το Μνημόνιο έχει μερικές πολύ χρήσιμες ιδέες που συχνά έχουν υποστηριχτεί από κόμματα αριστερά και δεξιά, αλλά κανένα δεν ευκαίρησε να τις πραγματοποιήσει. Ας πάρουμε το Κτηματολόγιο, για να μην τσακωθούμε με τους δημοσίους υπαλλήλους, τα στελέχη της ΔΕΗ και τους συνταξιούχους του ΟΤΕ. Ή του ΟΣΕ, ακόμα καλύτερα. Ποιος δεν υποσχέθηκε ότι θα το τελειώσει; Κάθε κυβέρνηση που αναλάμβανε έψεγε την προηγούμενη ότι δεν το είχε προχωρήσει όσο έπρεπε. Μια φορά πήγαμε και δηλώσαμε τα πάντα, σπίτια, κήπους, μπαλκόνια, ρίζες κρεμμυδιών στον κήπο, το πιστέψαμε στα σοβαρά, θα έχουμε κτηματολόγιο κι όμως ακόμα δεν έχει τελειώσει αυτή η ιστορία. Και τώρα που το Μνημόνιο λέει ότι πρέπει να γίνει, τι θα συμβεί; Επειδή το λέει το Μνημόνιο δεν θα γίνει ποτέ διότι πρέπει να του αντισταθούμε;

Τα ίδια μπορείς να πεις για άλλα εξήντα τρία (63) τουλάχιστον ζητήματα που κάποιος καλός και οργανωτικός αναγνώστης κάθισε και κατέγραψε και ανάρτησε στο διαδίκυτο. Όλα είναι λογικά και επιθυμητά, ιδέες για πάταξη της γραφειοκρατίας και της σπατάλης, όσες μπορεί να σκεφτεί κανείς υπολογίζοντας σε μια στοιχειώδη ευαισθησία του πολίτη, μια στοιχειώδη ενημέρωση. Οι πολιτικοί όμως δεν τα αναφέρουν ποτέ, και λένε ότι θα διαπραγματευτούν, θα απαγκιστρωθούν, θα ακυρώσουν, κλπ. Από ρήματα περίπλοκα υπάρχει πλούτος στη γλώσσα.

Καλά ο Σύριζα πρώτα θα το καταγγείλει κι ύστερα με τρόπους μυστήριους θα το καταργήσει και στα νούμερα μισθών, αν και μερικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει τις δέχεται χωρίς να το παραδέχεται, αλλά η ΝΔ, που παριστάνει το αντίπαλο δέος, δεν εξηγεί τίποτε. Οι ιδέες της είναι τόσο αντιευρωπαϊκές που δεν μιλάει για να μην την πνίξουν στο βήχα. Αλλά και το ΠαΣοκ να υπόσχεται αποσκίρτηση, όχι, συγγνώμη κάπως αλλιώς το είπε. Κανείς να μην μπαίνει στον κόπο να το υπερασπιστεί, ποτέ. Δύο φορές βουλευτικές εκλογές σε δυο μήνες, εκατομμύρια ευρώ έξοδα, επιδοτήσεις για βλακώδεις διαφημίσεις, συγκεντρώσεις, φωνές, σλόγκαν, άνδρες σοφοί και γυναίκες μαχητικές, αλλά επ’ αυτού τίποτε.

Αυτοί οι ευρωπαίοι είναι παράξενοι. Όλοι ποιητές, Γκύντερ Γκρας, μας λατρεύουν σαν θεούς και προσπαθούν να μας κάνουν να μοιάζουμε με τον εαυτό μας. Μαζί τους και διάφοροι ντόπιοι εκσυγχρονιστές αμετανόητοι, που έχουν ξεφύγει και κυκλοφορούν ακόμα ακούραστοι και βραχνιάζουν και κάνουν λίστες.

Οικονομία δεν ξέρω, και δυσκολεύομαι να καταλάβω την οργάνωση του κράτους. Από την Ευρώπη επιθύμησα τη βαθιά συνείδηση του πολίτη που έβλεπα κάθε μέρα στους δρόμους, εκεί που για να περάσεις απέναντι χρησιμοποιείς τις διαβάσεις με φανάρια, ή με απλή διαγράμμιση. Πριν ταξιδέψω στην Ευρώπη δεν ήξερα γιατί έχουν άσπρες γραμμές οι δρόμοι. Ίσως είναι ένα δράμα το να το μαθαίνει κανείς Επί χρόνια έλπιζα ότι κάποτε θα γινόταν στην Ελλάδα. Αντ’ αυτού κοντεύουμε να καταργήσουμε και τα φανάρια τελείως. Οι δε άσπρες γραμμές ξεθωριάζουν πια, αφού πετάχτηκαν επί δεκαετίες λεφτά για να τις βάφουν, ενώ κανείς δεν τις υπολόγιζε. Όπως τόσα και τόσα δήθεν πράγματα και θεσμούς που παρίσταναν ότι υπάρχουν, κι έμοιαζαν δόλωμα για αφελείς, για ανθρώπους σαν εμένα, που δεν χορτάσαμε πολιτισμό, ευγένεια και διαγραμμισμένες διαβάσεις.

Τώρα ετοιμάζεται πλήρης απαγκίστρωση. Μπορεί να έχουμε ήδη απαγκιστρωθεί, να μας έχει πάρει το κύμα.
Από το Protagonhttp://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=15968

Η πολυτέλεια της αλήθειας

Δεν με ενδιαφέρει αν η Καϊλή είναι ωραία, η Μιλένα Αποστολάκη καπάτσα, και η Βάσω Παπανδρέου πολιτικάντζα, αλλά το αν ως τώρα είχαν κάνει ό,τι μπορούσαν για να γίνει αντιληπτό πόσο σημαντικό είναι το μνημόνιο και η συμμόρφωση στις επιταγές του. Πού βρίσκονταν; Δεν άκουσα να τρέχουν σε ραδιόφωνα, τηλεοράσεις. Λαϊκές αγορές, σε σπίτια και πλατείες και να εξηγούν ότι αυτά που μας ζητά η τρόικα θα συνέφεραν εν τέλει τους μη προνομιούχους, θα υπερασπίζονταν την ισονομία, θα διέλυαν τις μαφίες των επαγγελμάτων. Δεν τις είδα να σκοτώνονται, ούτε και κανέναν άλλον, εκτός από κάτι δακτυλοδεικτούμενους δημοσιογράφους που τρώνε και αυγά αν περάσουν σε χώρους ασύλου, και τους βρίζουν πουλημένους. Τώρα λοιπόν γιατί ακριβώς παραιτούνται, δεν κατάλαβα.

Αν ήταν δύσκολη η δουλειά, έπρεπε να την αρνηθούν εγκαίρως. Αν ήταν σκληρό να βγαίνουνε να λένε μη δημοφιλή πράγματα στο λαό, ας μην έπαιρναν το μισθό τους εδώ και δυο χρόνια. Άσε που από αυτό το μισθό έπρεπε να έχουν όλοι παραιτηθεί για να δείξουν ότι δεν ζητάνε μόνο από τους άλλους θυσίες. Άστο αυτό.

Τόσα χρόνια οι εκλεγμένοι και καλοπληρωμένοι εκπρόσωποι δεν εξηγούν, δεν αναλύουν, δεν τρέχουν παρά μόνο στην προεκλογική περίοδο. Τότε βάζουν τους φίλους τους να οργανώνουν πάρτυ, και ξενυχτάνε να μοιράζουν φυλλάδια, και σφίγγουν χέρια και γίνονται κοινωνικοί. Ας το έκαναν λοιπόν αυτό και τόσον καιρό που χρειάζονταν εξηγήσεις, που στα κανάλια γαύγιζαν οι καταστροφολόγοι. Πού ήταν όλους αυτούς τους μήνες; Έλεγαν ωραίες θεωρίες περί πτώσης του επιπέδου ζωής και δικαίων αιτημάτων. Αυτά τα ξέρουμε όλοι. Η δύσκολη δουλειά είναι να βραχνιάσεις να εξηγείς τι θα βγει από τις αδικίες και τις πιέσεις που όλοι υφιστάμεθα.

Υπάρχει μια παραχώρηση του δημόσιου λόγου στην ευκολία εδώ και χρόνια. Από την εποχή του Σημίτη, τότε που χρειαζόταν τόσο πολύ να εξηγηθούν κάποια πράγματα, οι πολιτικοί δεν καταδέχονταν. Δεν ρισκάριζαν να γίνουν δυσάρεστοι. Μια ετικέτα ευκολίας που δεν την ξεπερνούσε κανείς.

Από χτες βαρέθηκα να διαβάζω και να ακούω καταγγελίες εναντίον του Γιώργου Παπανδρέου. Μέχρι προχτές όλοι ήταν εναντίον του επειδή δεν ρωτούσε το λαό. Τώρα είναι εναντίον του επειδή τον ρωτάει. Κι όλοι τα στρίβουν, ναι μεν αλλά, δεν εννοούσαμε αυτό, κλπ. Όλοι τα αντίθετα από όσα έλεγαν την προηγούμενη μέρα.

Αν το δημοψήφισμα γίνει τελικά, είναι απλό, θα πρέπει να βγουν να εξηγήσουν κάποιοι άλλοι και κάποιες άλλες, αφού οι κυρίες που είπαμε παραιτήθηκαν, τι σημαίνει το ναι, τι σημαίνει το όχι. Όπως το ’74, κάποιοι άνθρωποι πρέπει να μείνουν ξύπνιοι για πολλές μέρες και να τρέχουν σαν τρελοί, ίσως να φάνε και πέτρες, όπως τότε. Τι να γίνει, πτωχεύσαμε, αλλά μας μένει μια τελευταία πολυτέλεια. Η πολυτέλεια της αλήθειας.

 Από το Protagonhttp://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=9912

Πού είναι αυτό το πόθεν να πάμε να σκάψουμε κι εμείς;

Φταίει εκείνος ο λογαριασµός που είχε ανοίξει ο πρόεδρος της Βουλής για βοήθεια του χρεωµένου κράτους, και βάζανε κάτι δεκάρικα κάτι µαθητές δηµοτικού από τα Πατήσια, οπότε συνεκδοχικά µάς δηµιουργήθηκε η εντύπωση ότι οι βουλευτές είναι φτωχοί. Κι όλο αυτό το σούρτα – φέρτα µε τα δανεικά, αυτά τα σπρεντ, αυτοί οι τόκοι, αυτός ο ιδρώτας στο µέτωπο του Παπακωνσταντίνου, όλες αυτές οι περικοπές, όλη αυτή η φτώχεια στον ορίζοντα µάς µπέρδεψαν τέλος πάντων. Κάπως ταυτίσαµε τους πολιτικούς µε το κράτος δηλαδή, πράγµα αντιθεσµικό, λανθασµένο και καταδικαστέο. Δεν ακούσαµε και κανέναν να προσφέρει το αντίτιµο του εξηκοστού διαµερίσµατός του όταν το πούλησε στον λογαριασµό του Πετσάλνικου, ας πούµε, για να θυµηθούµε ότι οι άνθρωποι δεν πένονται, ευτυχώς, ότι τους περισσεύει κάτι, σε πολλούς από αυτούς, ότι το δεκάρικο του µαθητή θα µπορούσε να είναι για τον έναν χιλιάρικο, για τον άλλον εκατοµµύριο, κ.ο.κ. Οµως όχι, ο λογαριασµός ενίσχυσης του χρεωµένου κράτους έµεινε αµόλυντος από αντίτιµα διαµερισµάτων, εξοχικών, κτηµάτων και γενικώς χρηµάτων βουλευτών. Οι άνθρωποι φοβούνται το µέλλον και επενδύουν σε ακίνητα. Δεν είναι πρωτότυπο, αλλά κάτι θα ξέρουν. Μερικοί δίνουν τον µισθό τους στο κόµµα, στο κράτος µόνο δεν βρέθηκε κανένας να τον δώσει. Ετσι ξεχαστήκαµε, γι’ αυτό και πάθαµε ένα σοκ µε αυτές τις λίστες αγαθών που κυκλοφόρησαν. Πολύ χρήµα, ακίνητο και αυτοκίνητο, και το κακό είναι πως δεν µπορεί κανείς να καταλήξει αν τα λεφτά και τα περιουσιακά στοιχεία έχουν σχέση µε την άσκηση της πολιτικής ή αν είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχεις λεφτά για να ασχοληθείς µε την πολιτική. Για να ξέρει και η ελληνική οικογένεια αν αξίζει τον κόπο να κατευθύνει τα παιδιά της στον κλάδο. 

http://www.tanea.gr/2010/09/22/opinions/analwsima-poy-einai-ayto-to-pothen-na-pa-e-na-skapsoy-e-ki-e-eis/