Φωτογραφία στο πάρκο

Τα παιδιά μου τα μεγάλωσα πηγαίνοντας στο πάρκο συστηματικά, σχεδόν κάθε μέρα. Για χρόνια, όταν πήγαινα με τον πρώτο μου γιο, έβλεπα στην στρογγυλή πλατεία με τα περίπτερα έναν φωτογράφο που πρότεινε τις υπηρεσίες του στους περιπατητές, σε γονείς με παιδιά κυρίως. Είχε μια καλή φωτογραφική μηχανή, όχι απο τις μεγάλες τις παλιές τις ξύλινες, μια σοβαρή μοντέρνα τότε, αναλογική βεβαίως μηχανή, κρεμασμένη στο λαιμό του, έκοβε βόλτες γύρω απο το συντριβάνι και την πρότεινε ψιθυρίζοντας "Να σας βγάλω μια ωραία φωτογραφία;"
Τον έβλεπα συνέχεια, πότε στο πάνω στρογγυλό, όπως το λέγαμε, πότε στο κάτω, όση ώρα και να έμενα. Θα πρέπει να περνούσε εκεί ολόκληρη τη μέρα, από το πρωί μέχρι να βραδιάσει και να τελειώσει το φως. Είχα κι εγώ συχνά φωτογραφική μηχανή μαζί μου, όχι και πολύ σπουδαία, μια φτηνή, με την οποία έβγαζα συνέχεια φωτογραφίες το παιδί μου. Μια δυο φορές του το είχα πει καθώς μου πρότεινε την τέχνη του, 'βγάζω μόνη μου φωτογραφίες'
Περνούσαν οι μέρες και τα χρόνια, όταν ο πρώτος μου γιος έκλεινε τα εφτά, απέκτησα άλλους δυο, οπότε το πάρκο έγινε ακόμα πιο εντατική απασχόληση. Περνούσα ώρες κάθε μέρα κι έβλεπα συνέχεια το φωτογράφο που δεν παρέλειπε κάθε φορά να μου δείχνει τη φωτογραφική του μηχανή, χωρίς να λέει τίποτε πια, με βουβό συνεσταλμένο χαμόγελο. Κι εγώ κουνούσα το κεφάλι, ή δεν το κουνούσα καν, χαμογελούσα εννοώντας πως ήξερα ότι ήξερε κι εκείνος. Δεν θα του ζητούσα να μας βγάλει φωτογραφίες. Έφερνα τη δική μου μηχανή και δεν χόρταινα να φωτογραφίζω τα δίδυμα μωρά και το μεγαλύτερο πλέον αγοράκι μου.
Κάποια στιγμή είχε χαθεί απο το πάρκο, υπέθεσα ότι πήρε σύνταξη, ώσπου ξαναεμφανίστηκε κουτσαίνοντας. Με την ίδια μηχανή, το ίδιο συνεσταλμένο χαμόγελο, γέρνοντας όμως βαριά στη μια πλευρά και περπατώντας με δυσκολία. Έπαθα σοκ μόλις τον είδα έτσι, με πιάσανε οι τύψεις. Τόσα χρόνια ο άνθρωπος να περνά δίπλα μου και μια φορά δεν είπα να μας βγάλει φωτογραφία! Μα τι τέρας τσιγκουνιάς ήμουν; Μόλις με πλησίασε με τη μηχανή και το γνωστό βλέμμα, του είπα, ναι, βγάλτε μας μια φωτογραφία!
Φορούσα τα καλά μου, δεν θυμάμαι για ποιο λόγο, κι είχα μαζί μου ένα ακόμα παιδάκι, τη Χλόη, φίλη του μεγάλου μου γιου. Σταθήκαμε οι τρεις πίσω απο το καρότσι, τα μικρά ήταν νυσταγμένα, τα μεγάλα βαριόντουσαν τη διαδικασία, αλλά τους είπα ότι μπορούν ν' ανέβουν στο πίσω στήριγμα του καροτσιού, οπότε έκαναν λίγη υπομονή και τη βγάλαμε τέλος πάντων τη μία και μοναδική φωτογραφία στο πάρκο απο επαγγελματία φωτογράφο. Έκανα και μια χαζή γκριμάτσα. Αλλά είναι ωραία. Και πίσω φαίνεται το περίπτερο του πάρκου, όπου συγκεντρώνονταν όλα τα αντικείμενα του πόθου των παιδιών, παιχνίδια, φαγώσιμα και διάφορα πλαστικά ζώα που τα καβαλούσαν και κουνιόντουσαν πάνω κάτω όταν έριχνες ένα κατοστάρικο. Τώρα πια δεν έχει μείνει τίποτε στο πάρκο που να παίρνει κατοστάρικα ή ευρώ, κάθε είδους εμπορική επιχείρηση έχει εξοβελιστεί από το φόβο των ταλιμπάν οικολόγων, ξέρω γω πώς να τους πω, αυτών των έξαλλων που εμπόδιζαν τρία χρόνια την ανάπλαση να τελειώσει και δεν ήθελαν εμπορευματοποίηση. Τα σημερινά παιδιά, όσα πάνε εκεί ακόμα, δεν έχουν τέτοιους πειρασμούς.

Ανόητες εξουσίες, ανόητα κινήματα

Μελαγχόλησα βολτάροντας στην Έκθεση βιβλίου προχτές, καθώς θυμήθηκα πως κάποτε γινότανε στο πάρκο μας, στο Πεδίο του Άρεως αυτή η έκθεση. Νομίζω τότε ήταν καλύτερη, πιο ζωντανή. Τι ωραία φάση,  να περνάμε κάθε βράδυ το πάρκο χωρίς δισταγμό, να βλέπουμε και βιβλία! Λίγο αργότερα ερχόταν η έκθεση φυτών! Άλλες χαρές εκεί, άλλες δροσερές βραδιές με κόσμο.

Γιατί αποσύρθηκαν όλα αυτά τα ωραία, και ψάχνουν τώρα τρόπους να κάνουν λειτουργικό το Πεδίο του Άρεως; Διότι, κάποια ωραία μέρα τότε, εμφανίστηκαν κάτι τύποι με τρικάκια, αγανακτισμένοι περίοικοι υποτίθεται, με τη λαμπρή ιδέα πως έπρεπε να φύγουν από το Πεδίο τους Άρεως τα πάντα, από τα καφενεία μέχρι τις εκθέσεις, διότι μολύνουν τη φύση!

Προσοχή, η ιδέα δεν ήταν καινούργια. Την είχε η Μελίνα πρώτη νομίζω, ή ο Τρίτσης, σε εποχές πιο αφελείς. Είχαν πρώτοι ξηλώσει τα θέατρα από το πάρκο, για να δοθεί ο χώρος στη φύση, δυο θέατρα τα οποία γέμιζαν κόσμο τα βράδια. Σκεφτείτε, κόσμο να μπαινοβγαίνει τη νύχτα, καθημερινά. Ακολούθησαν υπουργοί ΠΕΧΩΔΕ (στο οποίο ανήκε το πάρκο) αδιάφοροι, που θεώρησαν πολυτελείς τις θέσεις φυλάκων, ή τις κράτησαν κατ’ όνομα, όπως τη θέση καθαρίστριας της Νοτοπούλου. Σταδιακά οι φύλακες εξαφανίστηκαν, κι αραίωσαν οι επισκέπτες, διότι τι να πας να κάνεις σε ένα άδειο πάρκο; Καταργήθηκε σιγά σιγά κι η μεγάλη παιδική χαρά, χαλούσαν τα παιχνίδια και πού να τα φτιάχνεις και να τα προσέχεις; Κάποια στιγμή, όταν είχε προχωρήσει η εγκατάλειψη και τα παράπονα, μπήκε περίφραξη και έκλεισε και τις πόρτες! Φύση θέλετε, πάρτε την αμόλυντη! Μόνο από το άγαλμα του Κωνσταντίνου και της Αθηνάς μπορούσες να μπεις.

Οι ανοησίες της εξουσίας τρέφουν ανόητα κινήματα. Και την πληρώνει η καθημερινότητά μας. Για να ανοίξουν οι πόρτες χρειάστηκε να φωνάξουμε μαζί με ακτιβιστές ακραίους, που έπιασαν να ξηλώσουν όλη την περίφραξη τη μέρα εκείνη της διαμαρτυρίας, όχι μόνο των εισόδων. Θεωρώ την ευθύνη των κυβερνώντων μεγαλύτερη. Δεν μπορεί να επικρατήσει η κοινή λογική όταν δεν λαμβάνεται υπόψη από τους ηγέτες.

Ύστερα ήρθε η ανάπλαση. Κεϋνσιανή μέθοδος μοιράσματος χρημάτων που μπορεί και να χαλάσει υποδομές. Θυμάμαι τη Γεννηματά ως υπερνομάρχη να ανακοινώνει ότι είχε στείλει ομάδα ειδικών (συμπαθέστατοι νεαροί ήταν, δεν λέω) σε ξένες πρωτεύουσες να δούνε πώς είναι τα πάρκα. Αυτό που είχαμε εδώ, που ήθελε απλώς συντήρηση, δεν αρκούσε, κι ας είχε κτίρια και κατασκευές μεσοπολέμου με τη βούλα. Αφού πέρασε κι αυτή η φάση, αποφασίστηκε η ανάπλαση από το γραφείο Τομπάζη, που κράτησε το πάρκο κλειστό για μια τριετία, διότι οι φονταμενταλιστές πάλι την εμπόδιζαν, αφού δεν άφηνε τέλεια τη φύση, ας πούμε είχε τσιμεντένιους αγωγούς και μαρμαράκια στους δρόμους. Πάλι ανάμεσα σε δυο πυρά εμείς, κι έπρεπε να διαλέξουμε, δεν μπορούσαμε να κάνουμε κριτική στην ανάπλαση που είχε καταστρέψει το ωραίο σιντριβάνι με τα βράχια π.χ. για να κάνει ένα μοντέρνο. Έπρεπε να την υπερασπιστούμε, να ανοίξει επιτέλους το πάρκο.

Τη συνέχεια λίγο πολύ την ξέρετε, τη σταδιακή εγκατάλειψη ξανά, γιατί εύκολο είναι να μοιράζεις λεφτά για ένα μεγάλο έργο, αλλά δυσκολότερο να το συντηρήσεις. Από πρόπερσι το πάρκο έγινε σταδιακά, ειδικά στην πλευρά προς Μαυροματαίων, στέκι των σκληρότερων ναρκωτικών της πόλης, και τώρα, μετά από εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες που οργάνωνε καινούργια επιτροπή κατοίκων, καθαρίστηκε ξανά, η διακίνηση ναρκωτικών κατέβηκε προς την πλατεία Βικτωρίας, και το πάρκο παραδόθηκε… πού ακριβώς; Στη φύση; Ο κόσμος σίγουρα θ’ αργήσει να ξαναρχίσει να κυκλοφορεί.  Οργανώθηκαν συναυλίες με ελεύθερη είσοδο να το ζωντανέψουν, αλλά εκείνα τα περίπτερα ακόμα είναι κλειστά, ακόμα μας σκιάζει η φοβέρα των φονταμενταλιστών, να μην πιούμε καφέ στο πάρκο, να μην αγοράζουμε παιχνιδάκια στα παιδιά, κλπ κλπ.

Πώς να μη μελαγχολώ στο Ζάππειο;

Κανείς για να μας δελεάσει με κάποιο Δέλεαρ

"Πρώτα ρωτήσαμε τους εργάτες που ξήλωναν την εγκατάσταση:                                                            - Γιατί έκλεισε το καφενείο; Θα ξανανοίξει, ξέρετε;
- Τέλειωσε η σύμβαση, και δεν ξανανοίγει, είπε ένας.
- Όχι, θα ανοίξει, είπε άλλος.

 Ύστερα στραφήκαμε στην επίσημη πληροφόρηση: τηλεφωνήσαμε στο 1595 του Δήμου Αθηναίων: - Η πλατεία Πρωτομαγιάς ανήκει σε σας;
- Πού είναι αυτή;
- Πάνω από το τούνελ της Μουστοξύδη, μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων.
- Ναι, σε μας ανήκει.
- Μήπως μπορείτε να μας πείτε τι θα απογίνει με το καφενείο που βρισκόταν εκεί;
Γιατί έκλεισε; Θα ξανανοίξει; Ήταν το μόνο μέρος στη γειτονιά που δροσιζόμασταν λιγάκι... Τώρα που έκλεισε και το Green Ρark...
- Δεν είμαστε αρμόδιοι για το Green Ρark! Ανήκει στη Νομαρχία!
- Σας ρωτάω για το Δέλεαρ στην πλατεία Πρωτομαγιάς, είπατε ότι ανήκει στον Δήμο...
- Α, ναι, αλλά δεν ξέρω, δεν ήξερα καν ότι έκλεισε, πάρτε το 7ο Διαμέρισμα. Να σας δώσω τα νούμερα... (τα δίνει)

 - Έβδομο διαμέρισμα εκεί; Θέλω να ρωτήσω για το καφενείο στην πλατεία Πρωτομαγιάς..
- Ποια είναι αυτή η πλατεία αγάπη μου;
- Πάνω από τη Μουστοξύδη, μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων...
- Α, κατάλαβα, αλλά δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι χρυσάφι μου. Να πάρετε το έκτο διαμέρισμα. Να σας δώσω τα τηλέφωνα καμάρι μου. (τα δίνει)
- Παρακαλώ έκτο διαμέρισμα; Θέλω να ρωτήσω για το καφενείο στην πλατεία Πρωτομαγιάς. Μπορούσαμε να πίνουμε μια μπίρα στη δροσιά, χωρίς να πρέπει να ταξιδέψουμε στα προάστια...
- Πού είναι αυτή η πλατεία;
(κ.λπ... κ.λπ) Α, δεν έχω ιδέα! Τι να σας πω; Να πάρετε τη γραμματεία; Τον πρόεδρο;
Ίσως από Δευτέρα δοκιμάστε. Να σας δώσω το τηλέφωνο;
- Το έχουμε, σας μιλάω ήδη. Θα ξαναπάρω από Δευτέρα. (Τη Δευτέρα πέσαμε σε κάποιον πολύ σοβαρό και βιαστικό που μας ξέκοψε αμέσως ότι θα ασχολιόταν με το ζήτημα)"

(http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4523909/?iid=2) 

Αυτά τα είχα γράψει το 2009, τότε που έκλεισε το Δέλεαρ, το καφενείο στην πλατεία Πρωτομαγιάς, το οποίο όμως ξανάνοιξε μετά από ενάμιση χρόνο. Πάλι καλά. To facebook μου το θύμισε, ένα κομμάτι στα ΝΕΑ, τότε.    Χρόνια πριν, δεκαετία του 80 θα ήταν, όταν με υπουργική απόφαση,  νομίζω του Τρίτση, είχαν κλείσει όλα μέσα στο πάρκο, το Πεδίο του Άρεως, θέατρα, καφενεία, κλπ, δεν είχα γράψει τίποτε.  Δεν θυμάμαι αν κάποιος είχε αντιδράσει. Τότε, διώχνοντας τα θέατρα είχε πει ο υπουργός ότι το πράσινο αποδίδεται στο λαό, ή κάπως έτσι. Μου είχε φανεί υπερβολικό, αλλά ακουγόταν ωραία, ακόμα τότε Τώρα που γίναμε σοφότεροι, είδαμε ότι ο λαός δεν γέμισε το πάρκο με την παρουσία του (και τη ρωμαλέα φροντίδα του) μάλλον το εγκατέλειψε, κι έφτασε στο σημερινό του χάλι,
Είναι πολύ δύσκολο να ξαναγίνουν θέατρα και καφενεία. Έχει κλείσει ακόμα και το περίπτερο. Τότε με την ανάπλαση, που κράτησε κλειστό το πάρκο τρία χρόνια, έφαγε ένα σωρό λεφτά, κι ύστερα σταδιακά έφτασε σε χειρότερη κατάσταση από πριν. Σε μια πρωτοβουλία πολιτών που υπάρχει και συνεδριάζει δε, γίνεται ακόμα κουβέντα για τον Πανελλήνιο, που είναι αυθαίρετα τα κτίσματα και πρέπει να τα ξηλώσει η Πολεοδομία. Τέτοιο πραγματισμό, οι πολίτες. Ακόμα και σε τέτοιες πρωτοβουλίες το σημαντικό είναι το τι πολιτικά παιχνίδια θέλει να παίξει ο καθένας, ή τι ιδεοληψίες έχει. Δεν μπορούν να σκεφτούν οι πολίτες ότι θα πρέπει να ζητήσουν να ανοίξει τουλάχιστον ένα περίπτερο στο πάρκο, όπως ήταν μέχρι πριν την ανάπλαση. Συζητάνε για τη δεοντολογία, για λόγους αρχής, να ζητάνε την απομάκρυνση του Πανελλήνιου, για να ερημώσει τελείως το σύμπαν εκεί γύρω, να μην έρχεται άνθρωπος, να παραδοθεί τελείως στη διακίνηση ναρκωτικών η περιοχή, αλλά πανικοβάλλονται και στην ιδέα που ακούστηκε, να γίνει εκεί που μαζεύονται νυχθημερόν οι εξαρτημένοι περιμένοντας τη δόση, ένας κανονικός χώρος χορήγησης των δόσεων ναρκωτικών, με επίβλεψη, α, ούτε αυτό το θέλουν βέβαια. Εντάξει. Γιατί να σκάσουν και οι αρχές, ο Δ¨ημος, η Νομαρχία τα Διαμερίσματα, γιατί να πονοκεφαλιάζουν, αγάπες μου;

Παιδιά και γιαγιάδες στο πάρκο μας

Κάτι καλό συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στο Πεδίο του Άρεως, αλλά φοβάμαι μην το αναφέρω και το ματιάσω. Τέλος πάντων, διακριτικά πολύ πήγαμε την Κυριακή, εδώ από τη γειτονιά στο πρώην θέατρο – πρώην αναψυκτήριο Άλσος, το οποίο άνοιξε μετά από χρόνια που ανακαινιζόταν, πρώτη φορά για το κοινό, με μια έκθεση φωτογραφίας του Δικτύου για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Η ιδέα ήταν εκπληκτική, «Παιχνίδι με μάσκες για τα παιδιά που πέρασαν τη θάλασσα» ονομάστηκαν οι φωτογραφίες του Νίκου Κολοβού, διότι θάλασσα -ξεθάλασσα, τα παιδιά θέλουν να παίζουν αμέσως μόλις πιάσουν στεριά. Κι εδώ που βρέθηκαν τι καλύτερο, να παίξουν με το πρόσωπο και την παρουσία τους, την ταυτότητα και την ύπαρξη τους, να κρυφτούν και να φανερωθούν ταυτόχρονα, να μας εξημερώσουν και να τα αντικρίσουμε.

Περάσαμε χώρους και χώρους στο Άλσος ώσπου να βρούμε την έκθεση. Από παιδάκι πήγαινα στο Άλσος, όμως πρώτη φορά κατάλαβα πόσο μεγάλο είναι. Και τι δεν μπορεί να γίνει εδώ, πράματα και θάματα. Λογικά κάποιοι σίγουρα θα ονειρεύονται χώρους καλλιτεχνικής έκφρασης, αλλά εγώ ομολογώ ότι κάτι πολύ ταπεινό λαχταρώ, εκπροσωπώντας τη γηράσκουσα Κυψέλη. Ένα καφενείο για χειμώνα και καλοκαίρι, ένα σημείο για να κάθονται και να συναντιούνται μέσα στο πάρκο οι μεγάλοι, όχι πως αποκλείονται οι μικροί. Όπως λέγαμε για τα παιδιά, που χρειάζονται παιχνίδι και χαρά αμέσως μόλις λυθεί το βασικό τους πρόβλημα επιβίωσης, το ίδιο συμβαίνει και με τα μεγάλα παιδιά. 

Χρειάζονται κι αυτά να βγουν από το διαμέρισμα για λίγο, όσο βολικό κι αν είναι, να κινηθούν, να δουν λίγο πράσινο και να μιλήσουν με συνομηλίκους. Και οι μεν άντρες τα καταφέρνουν, βρέξει- χιονίσει θα τους δεις να παίζουν το τάβλι τους σε αυτοσχέδια τραπέζια, καθισμένοι σε καρέκλες που κουβαλούν από το σπίτι, οι γυναίκες όμως θέλουν κάτι πιο πολιτισμένο. Τι να κάνουμε; Τα κακομάθανε αυτά τα κορίτσια του μεσοπολέμου, τις μανάδες μας, κι άντε τώρα να τ’ αλλάξεις, καθώς έχουν βαλθεί να συμπληρώσουν έναν αιώνα ζωής. Κάποτε έδιναν ραντεβού στο Γκριν Παρκ, κι αφότου έκλεισε η κοινωνική τους ζωή έχει μείνει άστεγη.

Για να δούμε, θα προλάβει η Περιφέρεια να τους προσφέρει ξανά αυτή τη χαρά; 

Φεστιβάλ Βιβλίου: επιστροφή στο σπίτι

Το Φεστιβάλ Βιβλίου επιστρέφει κι αυτό ‘στο σπίτι του’. Αυτή η έκφραση, που ακούστηκε πολύ σχετικά με διάφορες πολιτικές επιστροφές, μου ήρθε στο μυαλό βλέποντας τα περίπτερα να στήνονται ξανά, μετά από τόσα χρόνια, στη φαρδιά αλέα του πάρκου, πίσω από το άγαλμα του Κωνσταντίνου. Εκεί που γινόταν επί σειρά ετών το Φεστιβάλ και ζωντάνευε τα εαρινά μας απογεύματα και τις βόλτες μας με τα παιδιά. Στη στρογγυλή του πλατεία ερχόταν ένα συγκρότημα Ινδιάνων που έπαιζε μουσική των Άνδεων με πνευστά, έκτοτε έχει γίνει διάσημο. Τα παιδιά ξετρελαίνονταν, βράδιαζε και προσπαθούσαμε οι μεγάλοι να κερδίσουμε λίγο χάζεμα βιβλίων και τα παιδιά χάζεμα της μουσικής τους.

Πέρασε πολύς καιρός από τότε, και το πάρκο πέρασε πολλές περιπέτειες. Τότε, θυμάμαι, γκρινιάζαμε που οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ αργούσαν να μαζέψουν τα υλικά όταν τέλειωνε η έκθεση. Πού να φανταστούμε τι θα ακολουθούσε; Το Πεδίο του Άρεως πέρασε από σαράντα κύματα. Κάποια στιγμή είχε γίνει διαρκής χώρος εκθέσεων, ερχόταν η έκθεση φυτών, η πασχαλινή αγορά, η χριστουγεννιάτικη αγορά. Αυτή η τελευταία το είχε καλύψει ολόκληρο, τρόμαζες πια να βρεις το πράσινο. Για μια περίοδο το Πεδίο Άρεως είχε γίνει κάτι σαν ελεύθερο οικόπεδο, περνούσαν από μέσα ανενόχλητα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, οι φύλακες στις παιδικές χαρές πήραν σύνταξη και δεν αντικαταστάθηκαν, μια εικόνα εγκατάλειψης άρχισε να κυριαρχεί. Ψάχναμε τότε να βρούμε αρμόδιους, ήταν το ΥΠΕΧΩΔΕ; Ήταν κάποιος οργανισμός; Πού να αποταθούμε; Κι ανεπαίσθητα η γκρίνια έγινε κάτι σαν ακραίο κίνημα, δεν αρκούσε να ζητάμε να είναι καθαρό το Πεδίο Άρεως και ασφαλείς οι κούνιες κι οι τραμπάλες. Μερικοί ήθελαν να γκρεμιστεί κι ο Πανελλήνιος, να κλείσουν τα καφενεία, να μην υπάρχει τίποτε. Κι οι άλλοι, της άλλης πλευράς οι ακραίοι, να μπουν κάγκελα, να μην περνά κανείς, να μπαίνεις με εισιτήριο. Κάποια στιγμή μπήκαν τα κάγκελα, σηκώθηκε φράχτης ακόμα και στις πόρτες! Άντε ξανά διαμαρτυρίες, φωνές, ακτιβισμός που ξεκινούσε για να ανοίξει τις πόρτες και πήγαινε να τα σαρώσει όλα. Το Πεδίο του Άρεως έγινε πεδίο αναμέτρησης όλων των φαινομένων κρατικής κακοδιαχείρισης από τη μία και ακροτήτων των ακτιβιστικών ομάδων από την άλλη. Μια μικρογραφία ασυνεννοησίας στα πιο απλά και ουσιώδη πράγματα, τόσο χαρακτηριστική των εμμονών που έχουν φτάσει να μας ταλαιπωρούν παντού.

Τώρα έχει πια τελειώσει η ανάπλαση, είναι πιο πράσινο από πριν το πάρκο, ένα χάρμα, αλλά έχει πια γίνει κλισέ δημοσιογραφικό, μόδα να γκρινιάζουν όλοι. Σε κάθε έντυπο, εκπομπή, κανάλι, σταθμό, σάιτ, σέρνεται μια γκρίνια που καταντά δυσφήμηση. Που δεν είναι όλα τέλεια τέλος πάντων, που δεν τρέχει συνέχεια καθαρό κρυστάλλινο νερό στα ποταμάκια, που δεν τα κλαδεύουν όλα καθημερινά, που … που… που…

Για να δούμε τώρα, που γυρίζει το Φεστιβάλ Βιβλίου στο σπίτι του, μάλλον στον κήπο του, μετά τόσα που περάσαμε, θα εκτιμήσουν αυτή τη ζωντάνια, ή θα βρουν πάλι να γκρινιάξουν;

Aπό το Protagonhttp://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=14937

Χλιαρό απόγευμα στο πάρκο

Μετά τη φύση του Πηλίου, μετά τα πάρκα του Παρισιού, μπορεί να με γεμίσει ευφροσύνη το καθημερινό μου πέρασμα από το Πεδίο του Άρεως; Κι όμως. Μέσα στο μήνα που έλειπα ήρθε η άνοιξη εδώ, μαζί της ήρθαν και τα παιδιά με τις μπάλες τους. Πλημμύρισαν το χώρο μπροστά στο Ηρώο, οι φωνές τους ακούγονται σα μουσική, σαν ύμνος στη χαρά, προσφέρουν ένα είδος λουτρού αισιοδοξίας. Στα παγκάκια οι μαμάδες τους μιλούν πολωνικά, αλβανικά, ρουμάνικα, γεωργιανά. Δεν ξεχωρίζω όλες τις γλώσσες. Φωνάζουν τα παιδιά τους στα ελληνικά. Είναι δύσκολο να επιμείνουν να τα μάθουν τη δική τους μητρική γλώσσα. Το ξέρω από τις φίλες μου που ζουν στη Γαλλία και την Αγγλία, πόσο δυσκολεύονται να μάθουν ελληνικά στα παιδιά τους.

Δηλαδή, για στάσου, η ΝΔ του Σαμαρά θα διώξει από δω όλον αυτόν τον κόσμο; Θα αλλάξει το νόμο της ιθαγένειας, να μην έχουν ποτέ πολιτική ύπαρξη αυτά τα παιδιά που παίζουν εδώ, που πάνε στο 60^ο Λύκειο και στο 135^ο Δημοτικό της γειτονιάς μου, που θα δουλέψουν αύριο για τις συντάξεις μας, που περνάνε τα απογεύματα τους παίζοντας στο πάρκο; Τι εφιάλτης είναι αυτός που μας υπόσχεται αυτό το κόμμα; Θα ψηφίσουν οι Έλληνες του 6^ου διαμερίσματος ξανά τη ΝΔ, για να αδειάσει η πολυκατοικία τους από νέες μανάδες, από παιδιά, από μεροκαματιάρηδες και μικροεπιχειρηματίες βαλκανικής καταγωγής; Θα κάνουν τη ζωή τους κόλαση οι Κυψελιώτες οικειοθελώς; Και ποιος θα πληρώνει τα κοινόχρηστα, για να μη ρωτήσω ποιος θα φροντίζει τις γιαγιάδες που μένουν εδώ και τα μωρά των συμπατριωτών μας που μένουν σε καλές γειτονιές;

Πάρε τη δική μας πολυκατοικία, ο εργατικά ενεργός πληθυσμός της είναι όλοι μετανάστες. Οι ντόπιοι είμαστε όχι απλώς λιγότεροι, αλλά και στο περιθώριο της εργασίας, συνταξιούχοι ή εισοδηματίες από νοίκια. Νοίκια μεταναστών. Φαντάσματα θα κατοικούν στη γειτονιά μας αν όντως καταφέρει να τους διώξει όλους ο Σαμαράς. Άσε που θα καταρρεύσει ό,τι έχει απομείνει να λειτουργεί στη χώρα.

Αλλά φυσικά δεν θα το κάνει. Δεν μπορεί να το κάνει, έτσι τα λέει αυτά για να ικανοποιήσει ένα αίσθημα, πώς να το πω τώρα; Μισαλλοδοξίας; Μίσους γενικά, οργής προς πάσα κατεύθυνση που πλανάται πάνω από την πόλη, κι ας τη στρέψουμε προς τους μετανάστες για να την οργανώσουμε;

Γιατί όμως οι πολιτικοί να θέλουν να ικανοποιήσουν τέτοια αισθήματα; Γιατί να θεωρούν ότι το πνευματικό επίπεδο των ψηφοφόρων είναι τόσο χαμηλό, γιατί να αναζητούν τη χειρότερη σταθερά; Δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο;

Έχουν περάσει είκοσι χρόνια αφότου άρχισε η δύσκολη εγκατάσταση μεταναστών στη γειτονιά μας. Δύσκολη για κείνους, δύσκολη και για μας που δεν είχαμε συνηθίσει. Επί χρόνια ακουγόταν η λέξη Αλβανός σα βρισιά, τρομάξαμε να απαλλαγούμε από τον πρώιμο ρατσισμό, τώρα θέλουν να μας ξαναρίξουν χωρίς ενοχές σε δαύτον. Με δυσκολία καλλιεργήθηκαν οι σχέσεις, τώρα θέλουν να τις αγνοήσουν, να ξεριζώσουν τους δεσμούς που δημιουργήθηκαν, να βασανίσουν τα παιδιά που γεννήθηκαν, να χαρίσουν ταπεινή ικανοποίηση στους ‘εξ αίματος’ Έλληνες, να τους γυρίσουν πίσω στις απωθημένες προκαταλήψεις.

Μα δεν αξίζουμε κάτι καλύτερο; 

Από την Athens Voice http://www.athensvoice.gr/the-paper/article/390/%CF%87%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%8C-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF