Το αθάνατο μαλάκιο

Το μυστικό της αιώνιας νεότητας υπάρχει και το έχουν ανακαλύψει οι μέδουσες. 

Λίγο σεβασμό λοιπόν όταν τις πιάνετε και τις πετάτε πάνω στα βότσαλα για να μπορέσετε να κολυμπήσετε σε θάλασσα καθαρή. 

Μπορεί η παλάμη σας να αγγίζει κάτι από την αθανασία των σωμάτων έστω και σε γλοιώδη μορφή. Μπορεί να είναι και κάποια μακρινή συγγενής του είδους Τurritopsis nutricula, του μοναδικού στον πλανήτη που μπορεί και γυρίζει τον χρόνο πίσω. Μόλις μεγαλώσει και αισθανθεί το γήρας να την πολιορκεί, η Τurritopsis περνά από το ώριμο ενήλικο στάδιο στο ανώριμο στάδιο του πολύποδα. Ξαναγίνεται μωρό σιγά σιγά. Σαν τον Μπέντζαμιν Μπάτον, φτάνει από πίσω προς τα μπρος, και μετά πάλι από την αρχή. Φαίνεται πως δεν πλήττει να ξαναγίνεται νήπιο στα ίδια γαλάζια νερά, αν και δεν έχει να ζήσει μεγάλες αλλαγές, όπως οι άνθρωποι. Ας πούμε, δεν έχει τη δυνατότητα να μεγαλώνει στα χρόνια του τηλέγραφου, να γερνάει, να μικραίνει, και να ξαναμεγαλώνει στα χρόνια του κινητού και του Ιντερνετ. Τίποτε από αυτά, η μέδουσα μπορεί να μη θυμάται κιόλας ότι υπήρξε κάποτε παιδί, κάθε φορά να ξεκινά από την αρχή. Ή μπορεί τα πολλά της νεανικά πόδια κάτι να συγκρατούν σαν μνήμη, πάντως τα καταφέρνει και ξαναζεί μία και δύο και τρεις ζωές, κι όταν ξαναγερνάει ξαναμωραίνεται. Διάφανη τόσο που μοιάζει κενή, βουτηγμένη στον ωκεανό της ματαιότητάς της καθώς και στα νερά των ωκεανών. 

Τόσο πολύ καλόμαθε μάλιστα που αυξάνεται ως είδος και πληθύνεται και θα κατακυριεύσει όπου να ΄ναι τις θάλασσες. Η ζωή στη θάλασσα ξεκίνησε, εκεί θα ξεκινήσει και η αθανασία. Κι εμείς; Αν γίνουμε πιο διάφανοι, πιο μαλακοί και κολυμπάμε περισσότερο, έχουμε ελπίδες; 

Από τα ΝΕΑ το 2010 http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4568861/?iid=2

Εξάρτηση

Η πόλη μάς έχει διαφθείρει, το κατάφερε ύπουλα με τα χρόνια. Μας έχει δημιουργήσει εξάρτηση, να μην μπορούμε στιγμή μακριά της. Και δεν εννοώ αυτήν την άσχημη Αθήνα που κάθε μέρα μάς βγάζει γλώσσα, μάς βρίζει δείχνοντας την ασχήμια της, ουρλιάζοντας ότι άδικα την ντύσαμε αρχοντικά, αυτή κουρελού πάντα ήθελε να είναι και θα μας εκδικείται στον αιώνα τον άπαντα. Εννοώ την πόλη των ονείρων μας, αυτή που δεν παύουμε να επιθυμούμε σαν άρρωστοι εραστές, να καταδιώκουμε απελπισμένα. Την αληθινή πόλη που θα μπορούσαμε να έχουμε, μια πόλη που θα σε άφηνε να χαζεύεις και να χάνεσαι, να ξεχνιέσαι και να επανεφεύρεις τον εαυτό σου με μια βόλτα. Αυτή που θα σε αγκάλιαζε παρηγορητικά κάθε φορά που ο αρχαίος θεσμός της οικογένειας σού βαραίνει το στήθος και βγαίνεις από το πυρηνικό διαμέρισμα να πάρεις μια ανάσα. Αυτή που θα σε δεχόταν χωρίς να σε ρωτάει ποιος είσαι και τι θέλεις. Αυτή που θα σου έδειχνε τις ομορφιές της χωρίς να ζητάει ταυτότητα. Που θα χαμογελούσε χωρίς επιφυλάξεις και θα σε οδηγούσε στα θαύματα, όπως στις ταινίες του Φελίνι. Την πόλη που δεν θα σε εξαντλούσε στην ανούσια βία. Την πόλη που θα σε εκμαύλιζε να εγκαταλείπεις την εστία, δεν θα σε κυνηγούσε να ξαναχωθείς μέσα της κάθε φορά που βγαίνεις. Που θα σου υποσχόταν το τυχαίο, όπως κάθε αληθινή πόλη, και που θα σου προσέφερε το προγραμματισμένο, πάντα, σίγουρα, εγγυημένα. Όπως κάθε αληθινή πόλη. Που θα καμάρωνε για την παλιά της γειτονιά και θα κορδωνόταν για τις καινούργιες. Την πόλη που δεν θα έκλεινε τις Κυριακές και τις γιορτές. 

Ωστόσο ακόμα κι έτσι απαράδεχτη που είναι τώρα, μπορούσε να μην κλείνει τις Κυριακές και τις γιορτές. 

Από τα ΝΕΑ το 2010
http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4560593/?iid=2 

Εξαφάνιση

 Είναι παράξενη η Αθήνα όταν φυσάει και ερημώνει, σαν να πήρε ο αέρας τον κόσμο που προσωρινά την κατοικεί, πάντα προσωρινά. Είχε και λίγο ήλιο χθες, είχε και μερικά βιαστικά αυτοκίνητα, κάπως έμοιαζε αλλοτινή, ξεχασμένη, άδεια, παρατημένη. Σε μια στάση που περίμενα το τρόλεϊ, ένα μικρό αυτοκόλλητο έγραφε «εξαφάνιση» κι είχε τη φωτογραφία ενός ηλικιωμένου. Άρχισα να το διαβάζω, αλλά δεν ήταν όπως θα περίμενε κανείς: «Φίλε Γιώργο, έγραφε, πού χάθηκες; Γιατί δεν έρχεσαι όπως παλιά, να πάμε σε καμιά ταβέρνα, να παίξουμε χαρτιά, να κουβεντιάσουμε; Θέλουμε να σε ξαναδούμε, να ξέρεις αν διαβάζεις αυτό, ότι κάποιοι άνθρωποι σε αγαπούν και σε σκέπτονται. Υπογραφή, ο φίλος σου Αλέξανδρος».
 Δεν είχε άλλα στοιχεία, τηλέφωνα, διευθύνσεις.  Ήταν σαν γράμμα στον ίδιο τον φίλο Γιώργο, κι αν κυκλοφορεί στην περιοχή μπορεί και να το δει. Η φωτογραφία θα ήταν για να τραβήξει την προσοχή. Κάποιος βαρέθηκε να ζηλεύει τους νεώτερους που μπορούν να βρίσκουν τους παλιούς φίλους τους με το Ίντερνετ, και είπε θα δείτε, θα τον ξετρυπώσω εγώ τον Γιώργο. Μου ήρθε ξαφνικά η όρεξη να κολλήσω κι εγώ χαρτάκια: «Φίλη μου Αλίκη γιατί εξαφανίστηκες; Έλα να πιούμε έναν καφέ, να θυμηθούμε τα παλιά, σε έχω πεθυμήσει».
Φωτογραφία από κάτω.  Έτσι, για να κυκλοφορεί το πρόσωπο. «Φίλη μου Κατερίνα τι γίνεσαι; Πότε θα αδειάσεις από την οικογένεια να πάμε μια βόλτα όπως όταν ήμασταν φοιτήτριες; Ποτέ δεν συνήθισα να μένεις μακριά και να μη μοιραζόμαστε το μαγείρεμα στο σπίτι. Τηλεφώνησέ μου σε παρακαλώ Κυριακή βράδυ, που είμαι μελαγχολική».
Θα έφταιγε η ερημιά της πόλης κι ο αέρας που σε κάνει να νομίζεις ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν, ή τουλάχιστον να αναζητηθούν με θάρρος και αισιοδοξία για θετικά αποτελέσματα.


http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/4554129/?iid=2

Χριστούγεννα στο Κίεβο

 

Χριστούγεννα στην Αυστρία προσφέρουν τα ταξιδιωτικά γραφεία, σκι στην Ελβετία,
η κλασική κοσμική συγκίνηση, γιορτές στα νησιά Φίτζι, αυτά πιο μοντέρνα, στο
Νότιο Ημισφαίριο για μπάνια, στην Ανταρκτική για σίγουρο χιόνι, στη Σαχάρα για
σαφάρι, στη Σιέρα Λεόνε για ικανοποίηση πολεμικών ενστίκτων, διότι εκεί
συνεχώς πολεμούν και μάλιστα έχουν παιδικούς στρατούς, πράγμα που ανεβάζει τις
πιθανότητες να επιτευχθεί το επιθυμητό σοκ σε όσους μπλαζέ το αναζητούν ανά
τον κόσμο. Ακόμα δεν σκέφθηκαν να διαφημίσουν την καινούργια χώρα, αυτή που
έχουν στήσει οι Ουκρανοί στο κέντρο της πρωτεύουσάς τους. Χριστούγεννα στην
καρδιά τής πορτοκαλί επανάστασης. Δεν το διαφημίζει κανείς, δεν έχει εγγυήσεις
ότι θα συνεχιστεί έως τα Χριστούγεννα η πορτοκαλί επανάσταση. Και γενικώς
αυτές οι καταστάσεις αντιστέκονται στον τουρισμό, έτσι ρευστές και αβέβαιες
και απειλούμενες που είναι.

Νοερά γίνονται οι επισκέψεις και οι βόλτες στην
πλατεία, όπου εγκαταστάθηκε ημέρες τώρα κόσμος και ντουνιάς και περιμένει μέσα
στο κρύο. Με τη φαντασία ίσως μπορεί χαίρεται κανείς τη ζεστή ατμόσφαιρα
αλληλεγγύης και ελπίδας, αυτή τη γλύκα που έχει η ανατροπή της
καθημερινότητας, τις προσδοκίες που γεννά και τις σχέσεις που εκκολάπτει. Ή
συμμετέχει με χαμόγελο κατανόησης στις γειτόνισσές μας από την Ουκρανία, που
καταφέρνουν να αφήσουν λίγο τη δουλειά τους και να κάνουν διαδήλωση στο κέντρο
της Αθήνας. Τα πρόσωπά τους είναι κλειστά από αγωνία, αυτές το μόνο που θέλουν
για τα Χριστούγεννα αυτά και τα επόμενα και για όλο τον χρόνο είναι ομαλή και
ήσυχη δημοκρατία, σαν τις δικές μας τις δυτικές, τις βαρετές, τις
συνηθισμένες. Αυτό το ατελές καθεστώς με τα χίλια στραβά, που το ονειρεύονται
διακαώς όσοι δεν το έχουν.

https://www.tanea.gr/2004/12/01/opinions/analwsima-xristoygenna-sto-kiebo

Ωρα της γειτονιάς

Τώρα που τέλειωσε ο µήνας µε την Ωρα της Γης, απότοµα όπως τελειώνει κάθε µήνας, µπορεί ο επόµενος, δηλαδή ετούτος εδώ, να ανακηρυχτεί µήνας της γειτονιάς. Το πνεύµα θα είναι το ίδιο, όχι ακριβώς σβήνουµε µια ώρα τα φώτα µας για να εξοικονοµηθεί ενέργεια στον κόσµο, και να µη χρειάζεται οι καηµένοι Ιάπωνες να έχουν πυρηνικά εργοστάσια, αλλά κάτι παρεµφερές. Ας πούµε, σβήνουµε για µία ώρα από το µυαλό µας τις χιλιάδες δουλειές που δεν προλαβαίνουµε να κάνουµε, τις µεγάλες υποχρεώσεις προς την οικογένεια και τον εαυτό µας, τους πολιτικούς προβληµατισµούς για το µέλλον του κόσµου, τα παράπονα που έχουµε εναντίον των γειτόνων, την αντιπάθεια που νιώθουµε για τους περισσότερους από αυτούς, το κρύο που υποφέρουµε από την τσιγκουνιά τους στην κεντρική θέρµανση, το πάρτι τους που µας άφησε ξύπνιους, την καληµέρα που δεν µας λένε στο ασανσέρ. Τα σβήνουµε όλα αυτά για µία ώρα, (µε την προοπτική να τα ανάψουµε πιο δυνατά όταν τελειώσει αυτή η ώρα), και κουβεντιάζουµε µαζί τους για το πρόγραµµα ενός µήνα για τη γειτονιά, όπως θα το κανονίσουµε. Πρώτα µιλάµε για το πιο ακατονόµαστο, το πιο αόρατο στην καθηµερινότητά µας, τα σκουπίδια που τα απαρνούµαστε µε το που εγκαταλείπουµε τη σακούλα στον κάδο. Μιλάµε για τον κάδο της ανακύκλωσης, καθώς και για τη συνήθεια να αδιαφορούµε όταν οι απεργίες αφήνουν τα σκουπίδια αµάζευτα. Κι ύστερα βλέπουµε.

∆ύσκολα πράµατα αυτά. Ποιος να κάνει την αρχή για την προσέγγιση µε τους γειτόνους; Ποιος να πάρει αυτή την επαναστατική, τη ρηξικέλευθη απόφαση; Πώς να ξεπεράσει τις αναστολές του, να µην τον πουν εκκεντρικό, να µην τον πουν ψώνιο και κορόιδο; Κι αν θεωρήσουν ότι τους προσβάλλει, ότι κάτι υπαινίσσεται, ή το αντίθετο ότι τους δίνει δικαιώµατα, ποία η θέσις του;

Μπα, καλύτερα την κοινωνική ευαισθησία να τη φυλάξουµε για του χρόνου ξανά, για την ώρα της γης, ροµαντικά και µε κεριά, χωρίς µπλεξίµατα µε τη σκληρή καθηµερινή πραγµατικότητα.

https://www.tanea.gr/2011/04/05/opinions/anal-sima-i-wra-tis-geitonias/

Η γιορτή του Νίκου στα Εξάρχεια

Ελάτε, δεν συµβαίνει τίποτε φοβερό, επέµενε ο Νίκος.

Μένει στην πλατεία Εξαρχείων, έχει αδυναµία στην παιδική του γειτονιά, δεν την αλλάζει. Μας κάλεσε στη γιορτή του, ξεκινήσαµε µε σακούλες από µαγαζιά, σελοφάν, κορδέλες, τέτοια.

 Πού πας, ρε Καραµήτρο; Περνάµε από οµάδες ΜΑΤ ντυµένες σαν τον «Πόλεµο των άστρων». Ντύσιµο ρουτίνας. Στο βάθος του δρόµου καπνοί, φωτιές, µπόχα.

Τι γίνεται; τηλεφωνάµε στον Νίκο από το κινητό. Σαν πολιορκηµένος φαίνεσαι.

∆εν είναι τίποτε, κάτι φωτιές έχουν ανάψει εδώ και πετάνε πέτρες. Ελάτε από τη Νοταρά.

Πάµε από τη Νοταρά.

Βρωµάει καµένο πλαστικό, ακούγεται κάτι να σκάει.

Στο βάθος της γωνίας κάποιος κοπανάει ένα Καφάο. Το κοπανάει, το κοπανάει, τόση µανία, µας καθησυχάζει, θα τη γλιτώσουµε εµείς, Καφάο δεν είµαστε και ούτε  κρατάµε Καφάο. Περνάµε διακριτικά και γρήγορα.

 Στο βάθος, η πλατεία τυλιγµένη σε καπνούς, µε µικρές φλογίτσες να βγαίνουν τόπους-τόπους.

Μα τι καίγεται; ρωτάµε τον Νίκο όταν πια φτάνουµε µε χτυποκάρδι και µάτια που τσούζουν. Α, τα σκουπίδια είναι, µάζεψαν από χτες τους κάδους και τα άφησαν όλοι κάτω, οπότε τα βρήκαν έτοιµα και τα καίνε. Ελάτε, είναι ήρεµα τα πράγµατα…

 Ζώντας στην πλατεία,ο Νίκος έχει πάθει ανοσία. Οι απέξω υπερβάλλουν, εκείνος υποβαθµίζει. Εµείς είμαστε κάπου ενδιάµεσα. Περνάµε τη βραδιά κοιτώντας στον δρόµο µια παρέα που ρίχνει πέτρες προς Σπυρίδωνος Τρικούπη. Σαν να χορεύει, ένας ψηλός παίρνει φόρα, πετάει την πέτρα, ξαναπαίρνει, ξαναπετάει. Κι άντε από την αρχή.

Ολα αυτά ο Νίκος τα αντιµετωπίζει µε ψυχραιµία που µας αναστατώνει. Αλλάζει κουβέντα. Αλλά εµείς µένουµε µε το µυαλό στον δρόµο, προσπαθώντας να πειστούµε ότι µια πόλη όπου δεν µπορείς να κυκλοφορήσεις συνεχίζει να είναι πόλη, παρ’ όλ’αυτά, πως δεν δικαιολογείται να νιώθουµε ταπεινωµένοι, ακυρωµένοι σαν πολίτες.

Κάστανα στην Ομόνοια

Οταν µε τον πατέρα µου έβγαινα βόλτα στην Αθήνα, η πόλη ήταν γεµάτη θαύµατα. Μου έδειχνε µαγαζιά και µνηµεία, ήξερε ιστορίες για διάφορες γωνιές, εκτιµούσε, παρουσίαζε, πλασάριζε την πόλη στα παιδικά µου µάτια. Πού υπήρχαν τα καλύτερα σουβλάκια, οι καλύτερες τυρόπιτες, τα παριζιάνικα αρώµατα, τα βιβλιοπωλεία και τα καφενεία. Με υποχρέωσε από νήπιο να ξεχωρίζω τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήµιο και την Ακαδηµία. Συνήθιζε να γυρίζει σπίτι από το γραφείο κουβαλώντας στο δίχτυ για τα ψώνια διάφορα θαυµάσια πράγµατα από τα κεντρικά µπακάλικα, που η µαµά µου τα κοίταζε όλα στην αρχή µε µισό µάτι.
 Εκείνη αντίθετα ήταν πάντα αγχωµένη στις εξόδους. ∆εν εµπιστευόταν τα πρόχειρα φαγητά έξω. Βιαζόταν πάντα, εργαζόµενη γυναίκα γαρ, να γυρίσουµε σπιτάκι µας, να ξεκουραστεί. ∆εν ζητούσε ποτέ να ξεχωρίσω την Ακαδηµία κ.λπ. ∆εν υπήρχε περίπτωση να προτείνει γεύµα µε τα καλύτερα σουβλάκια, τυρόπιτες, οτιδήποτε στον δρόµο. Hξερα ότι θα πηγαίναµε τρέχοντας στη δουλειά µας και τρέχοντας θα γυρίζαµε. ∆εν χαζεύαµε, δεν χασοµερούσαµε, κουβεντιάζαµε ξεκινώντας από αρνητικά σχόλια για τον θόρυβο και το καυσαέριο.
 Μια φορά µόνο, περνώντας απ’ την Οµόνοια, ίσως να την είχα ζαλίσει ζητώντας διάφορα, ξαφνικά ρώτησε: «Μήπως θέλεις κάστανα;». Είπα ναι. Ακόµα θυµάµαι την ευτυχία που µε πληµµύρισε γι’ αυτήν τη µικρή επανάσταση στις συνήθειές της. Την υποχώρηση στο φαγητό του δρόµου, εναντίον του οποίου έκανε συνήθως κηρύγµατα. Εφαγα τα νοστιµότερα κάστανα της ζωής µου. Εκείνη την ηµέρα η µαµά µου έσπασε ένα είδος αποχής, κατά κάποιον τρόπο. 
Αλλά βέβαια θέλει προσοχή. Αν υποχωρήσεις στα κάστανα µπορεί µετά να σου αρέσουν τα κουλούρια, ύστερα οι τυρόπιτες, τα σουβλάκια, να φτάσεις ώς τα ποπ κορν του σινεµά. Να φτάσεις ακόµα και να απολαµβάνεις τις βόλτες. Οπως συνέβη στη µαµά µου.

Μάθημα Οικοκυρικών

Κάποιος σχολιαστής ανέφερε απαξιωτικά το µάθηµα Οικοκυρικών στα γυµνάσια, κι αναρωτήθηκα αν υπάρχει ακόµα. Νοµίζω έχει καταργηθεί από δεκαετίες. Αλλά η αναφορά µού θύµισε της εποχής µου το µάθηµα Οικοκυρικών, που δεν ήταν προαιρετικό βέβαια τότε. Ηταν απλώς από τα µαθήµατα - χαβαλέ, που θεωρούσαµε ότι έπρεπε να συνοδεύουµε µε χοντρή καζούρα στις καθηγήτριες. Δεν µπήκε µια φορά η γυναίκα στην τάξη και να της κάνουµε τη ζωή εύκολη. Εκείνη ωστόσο συνέχιζε την παράδοσή της, δεν κατέθετε τα όπλα, όσο κι αν γελούσαµε και κοροϊδεύαµε.

 Κι έτσι, στο περιφρονηµένο αυτό µάθηµα εγώ τουλάχιστον έµαθα πράγµατα που δεν θα ήξερα µε άλλο τρόπο. Εµαθα, ας πούµε, πλέξιµο, αυτή τη µαγική διαδικασία που µου χάρισε ικανοποίηση πολλές φορές στα επόµενα χρόνια, βασικές αρχές της µαγειρικής που η µαµά µου δεν υπήρχε περίπτωση να µου δείξει, καθώς τότε δούλευε και γενικά αντιπαθούσε τις δουλειές στο σπίτι, έµαθα ράψιµο και πώς να βάζεις σωστά τα µαχαιροπίρουνα στο τραπέζι, πώς να συστήνεις τους ανθρώπους, πότε να σηκώνεσαι όταν σε χαιρετάνε, κι όλα αυτά σε µια χρονιά, µε µια ώρα διδασκαλία την εβδοµάδα.
Αντίθετα στη γυµναστική, που κάναµε έξι χρόνια και δυο ή τρεις φορές την εβδοµάδα, δεν έµαθα τίποτε γιατί οι γυµνάστριες δίδασκαν µόνο όσες µαθήτριες ήξεραν ήδη, πράγµα που συµβαίνει ακόµα και τώρα, σε περισσότερα µαθήµατα από όσα φαντάζεστε.
Αν τα γράφω αυτά δεν είναι για να υποστηρίξω ότι πρέπει να ξαναµπούν τα Οικοκυρικά στο γυµνάσιο.
Απλώς, όταν µε ρωτάνε πού έµαθα να πλέκω και λέω «στο σχολείο» δεν µε πιστεύει κανείς. Καταθέτω δηµόσια λοιπόν την ευγνωµοσύνη µου στην καθηγήτρια που ελπίζω ότι δεν βασάνισα πολύ. Δεν µου άρεσαν οι οµαδικές επιθετικότητες, αλλά κι ένα ευχαριστώ ποτέ δεν της είπα.

 https://www.tanea.gr/2010/11/02/opinions/analwsima-to-athi-a-oikokyrikwn/

Εκδρομή στις Πυραμίδες

Εκανα µεγέθυνση σε µια ασπρόµαυρη φωτογραφία µπροστά στις Πυραµίδες, βγαλµένη στη διάρκεια του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. 

Σε πρώτο πλάνο είναι τρεις νεαροί, δυο άντρες µε στολές αξιωµατικών πλαισιώνουν µια κοπέλα που φοράει ανοιχτόχρωµο φόρεµα µε ζώνη και κρατάει από το χερούλι µια µικρή άσπρη τσάντα. Ρούχα εντελώς ακατάλληλα για εκδροµή, αλλά είναι προφανές ότι έχουν πάει εκδροµή. Ο ένας ακουµπά σε µια καµήλα καθισµένη στην άµµο. 

Υποθέτω πως είναι άµµος, δεν ξέρω, δεν έχω πάει. 

Χαµογελούν κι οι τρεις ευτυχισµένοι, τόσο νέοι στην παλιά φωτογραφία, ξένοιαστοι και φωτεινοί. Ξέρω µόνο τον έναν, είναι ο πατέρας µου πολύ πριν γίνει πατέρας µου, τότε που είχε πάει στην Αίγυπτο να πολεµήσει µε τις ελληνικές ταξιαρχίες. Τους άλλους δυο δεν τους ξέρω. Δεν ρώτησα ποτέ, παράξενο, δεν είχα περιέργεια; Κάθε 28η Οκτωβρίου, όσο ήµασταν παιδιά, καθόµασταν να ακούσουµε τις πολεµικές του περιπέτειες. Ηταν βεβαίως ηρωικές, να περνάει µε βάρκα από τη Θράκη στη Θάσο, από κει στη Μυτιλήνη και την Τουρκία, τη Χίο και την Αίγυπτο. Ηταν κάµποσο περίπλοκες, να ξεκινά να πολεµήσει τους Γερµανούς, να καταλήγει σε στρατόπεδο Αγγλων, να επιστρέφει πολύ καιρό µετά την απελευθέρωση, µε φρουρούµενο πλοίο. Υπήρχαν µυστήρια που κάνανε πολύ καιρό να λυθούν και δηµιουργούσαν δυσεξήγητα κενά στη διήγησή του. Σιωπές και κάτι πεισµατικές φράσεις που όταν τις έλεγε σα να µετάνιωνε, βυθιζόταν σε περισυλλογή. Τα µυστήρια λύθηκαν πολύ αργότερα, µετά τη Μεταπολίτευση που αποκάλυψε τα κρυµµένα βιογραφικά των ανθρώπων ανοίγοντας νέες συζητήσεις. Ακόµα δεν έχουµε καταλάβει όλα όσα έγιναν τότε. Αλλά ξέρω κοιτάζοντας την ασπρόµαυρη φωτογραφία, ότι εκείνη τη µέρα στις πυραµίδες ο λυγερός νεαρός που δεν είχε ακόµα οικογένεια, ήταν κεφάτος κι ευτυχής, µπορούσε να χαµογελάει ανυπόκριτα στον ήλιο. 

https://www.tanea.gr/2010/10/27/opinions/analwsima-ekdro-i-stis-pyra-ides/

Λογική κι ευαισθησία

Οταν λέµε ανακύκλωση στους µηχανισµούς του Δήµου Αθηναίων, δεν εννοούµε απλώς να φύγει το ένα κόµµα για να έρθει το άλλο. Αν κι εγώ, το οµολογώ, θα ψήφιζα και την κοµµατική επιλογή µε κρύα καρδιά έστω, γιατί µια εξουσία που µένει δυόµισι δεκαετίες απαράλλαχτη κι ανενόχλητη σαπίζει µαζί µε τους υπηκόους της, ακόµα κι αν αποτελείται από αγίους. 

Που λέει ο λόγος. Ωστόσο µάς προσφέρεται η πολυτέλεια ενός ανθρώπου που δεν έχει καµία σχέση µε το κουρασµένο πολιτικό προσωπικό. Ο συνήγορος του πολίτη είναι αυτό που λέει, συνήγορος του πολίτη. Δεν έχει µόνο το όνοµα, δεν είναι ρεκλάµα και σλόγκαν, είναι καθηµερινό κυνηγητό της ουσίας σε νόµους και πρακτικές, το ξέρουµε. Λοιπόν τόσα χρόνια λέµε πως κουραστήκαµε µε τα κόµµατα και τους µηχανισµούς, µε τα ίδια και τα ίδια, τώρα που η πρόταση Καµίνη κάνει την υπέρβαση λέµε πως δεν είναι αρκετά σταρ. Δηλαδή δεν είναι όλα όσα έχουµε µπουχτίσει. Καταγγέλλουµε τα κόµµατα ότι µας χειραγωγούν, όταν κάτι κινείται σε διαφορετική κατεύθυνση φοβόµαστε µήπως δεν χειραγωγηθεί αρκετά το εκλογικό σώµα. Αλλά η Αθήνα δεν χρειάζεται σταρ. Οι σταρ δεν αντέχουν ούτε την πρώτη συνεδρίαση του Δηµοτικού Συµβουλίου, κι η δουλειά των σκουριασµένων µηχανισµών συνεχίζεται ερήµην τους. Η Αθήνα χρειάζεται λογική κι ευαισθησία. Λένε πολλοί ότι χρειάζεται και αντοχή, ότι ένας λογικός και ευαίσθητος πανεπιστηµιακός που θα αναγκαστεί να συγκρουστεί µε παγιωµένες πρακτικές αφανών συνηθειών της δηµοτικής εξουσίας, δεν θα τα βγάλει πέρα. Ετσι λένε, και παραιτούνται από την προσπάθεια. Είναι ξεκούραστο να κατρακυλάς στην παρακµή. Ισως έχουν και δίκιο. Ο Καµίνης, κανένας Καµίνης, µόνος του δεν τα βγάζει πέρα. Χρειάζεται κι εµάς, την καθηµερινή µας συνεργασία. Εξάλλου δεν υπάρχει συνήγορος του πολίτη χωρίς πολίτες. 

https://www.tanea.gr/2010/10/26/opinions/analwsima-logiki-kai-eyaisthisia

Καπνιστές σας ζηλεύω

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν σας αρέσει η απαγόρευση του καπνίσµατος. Ανοίγει τόσες κοινωνικές προοπτικές, τόσους νέους ορίζοντες. Το κάπνισµα έξω σας χαρίζει µια καινούργια διάσταση, µια δεύτερη πόλη. Και µιλώντας για πόλη, στην Πόλη ξέρετε τι κάνουν; 

Στα τραπεζάκια που είναι έξω, σε µερικά µαγαζιά ακουµπούν στη ράχη της καρέκλας µια µάλλινη εσάρπα διπλωµένη για τους καπνιστές που κρυώνουν. Μου φαίνεται τόσο ευρηµατικό και συµπαθές που σκέφτοµαι να ξαναρχίσω τις προσπάθειες να µάθω να καπνίζω, που τις έκοψα γύρω στα είκοσι. 

Δεν είναι βαρετό να ζούµε συνέχεια στο ίδιο περιβάλλον, µες σε καπνούς και σε βρισιές, τη στιγµή που τα πεζοδρόµια µάς περιµένουν να τα ανακαλύψουµε; 

(Τώρα µιλάω ήδη σαν εν δυνάµει καπνιστής!) 
Βέβαια εδώ κρύο δεν κάνει και όσοι θέλουν να βάλουν εσάρπες στις καρέκλες θα πρέπει να περιµένουν καιρό, αλλά υπάρχει η ελπίδα για κάποιον που θέλει επειγόντως να καπνίσει, ότι θα συναντήσει έξω από την ταβέρνα του, το κουτούκι ή το µπαρ του, µια παρέα ενδιαφέρουσα που σε καινούργιο φόντο θα τη δει αλλιώς. Κι αν πιάσει και λίγη ψύχρα ποιος στη χάρη του, θα µπορεί να απολαύσει τη σπάνια γεύση της ανθρώπινης αλληλεγγύης ενώπιον έστω των καιρικών συνθηκών, θα έχει ευκαιρίες να αστειευτεί ή να φλερτάρει. 

Στάδιον δόξης λαµπρόν ανοίγεται στης Σταδίου την οδόν, καθώς και σε όλες τις άλλες. Γιατί επιδεικνύετε αυτήν την αρνητική στάση, αγαπητοί καπνιστές, γιατί φοβάστε τόσο την καινοτοµία; Ασε που έχω την εντύπωση ότι ήδη τη γλεντάτε αυτήν τη µικρή κατασκήνωση στα πεζοδρόµια, ένα τσιγάρο δρόµο, αλλά δεν το λέτε για να µη χάσετε πόντους. 

Ελάτε τώρα, οµολογήστε το, θα βρούµε κι εµείς οι άλλοι έναν τρόπο να µπούµε στην παρέα σας, έστω µε µια τζούρα. 

Τα τρένα που μας τίναξαν τις συνάψεις

Ποιοι είναι αυτοί που διαφηµίζουν τον ΟΣΕ, τον καηµένο τον ΟΣΕ που θέλει η κυβέρνηση η κακιά να τον κλείσει; Μήπως τα στελέχη µε τους µισθούς των δύο και τριών και τεσσάρων χιλιάδων ευρώ τον µήνα; Αυτοί που πλήρωναν συνεδρίες αλατοθεραπείας στο Σύνταγµα για να τους κατεβαίνουν ιδέες µέσα στις αλατοσπηλιές, αλλά που δεν τους κατέβηκαν; Γιατί αν τους είχαν κατέβει θα είχαν κάνει τα τρένα αληθινά τρένα τόσον καιρό, όχι αποµεινάρια της παρακµής των αποµειναριών που σέρνονται σε γραµµές σκουριασµένων αναµνήσεων. Πώς µπορούν και µιλάνε, αυτοί που µας έκαναν να µισήσουµε το πιο συµπαθητικό, το πιο ποιητικό και λογοτεχνικό επάγγελµα του κόσµου; Πώς µπορούν και πληρώνουν διαφηµίσεις για να καταγγέλλουν την άκαρδη κυβέρνηση, η οποία θέλει λέει να µας κάνει να αγοράσουµε όλοι αυτοκίνητα; Δεν ντρέπονται καθόλου να λένε τέτοια; Αυτοί δεν αγόρασαν αυτοκίνητο; Γιατί δεν µας λένε πόσα αυτοκίνητα συµφέρει να αγοράσεις µε τον µέσο µισθό τους µέσα σε έναν χρόνο, για να µιλήσουµε σε ρεαλιστική βάση; Μια λεπτοµέρεια στην ψυχολογία µας, έτσι για όσους αντιλαµβάνονται τα σηµεία των καιρών: Υπάρχει κάτι που συµβαίνει σε αυτήν τη χώρα, πέρα από το Μνηµόνιο και το ΔΝΤ. Κι αυτό είναι ότι µαθαίνουµε πολλά µαζεµένα από τα έργα και τις ηµέρες στελεχών, υπαλλήλων, συνδικαλιστών, και δεν συµµαζεύεται. Οσοι θέλουµε να µάθουµε κι όσοι ακόµα δεν θέλουµε, κάτι ψυλλιαζόµαστε. Βοά ο τόπος πλέον και η κλασική κλάψα, τα σκονισµένα συνθήµατα φαντάζουν σαν εκτροχιασµένα βαγόνια σε σµπαραλιασµένα δίκτυα. Δεν γίνεται ξανά τα ίδια παραµύθια να σερβίρονται µε τόση ευκολία. Για την αγάπη των λογοτεχνικών ηρώων, ανανεώστε λίγο το λεξιλόγιό σας αγαπητοί διαµαρτυρόµενοι όλων των ΔΕΚΟ, και κυρίως του ΟΣΕ. 

https://www.tanea.gr/2010/10/21/opinions/analwsima-ta-trena-poy-as-tinaksan-tis-synapseis/

Μοσέν Αμπντελχοσεϊνί, χωρίς άσυλο

Αυτήν τη νεαρή κοπέλα, φωτογραφία στα χθεσινά «ΝΕΑ», την λένε Μοσέν, που είναι εύκολο. 

Επώνυµο Αµπντελχοσεϊνί, που είναι δύσκολο. Ακόµα πιο δύσκολο να κοιτάξεις αυτό το πρόσωπο, ένα κορίτσι µε γυαλιά, προσεγµένα φρύδια και ανταύγειες στα µαλλιά, που έχει ράψει τα χείλια του µε δυο µαύρες κλωστές, σαν να είναι πληγή που δεν πρέπει να ανοίξει. Πριν από είκοσι χρόνια το είχαν κάνει κάποιοι κρατούµενοι σε φυλακές αυτό, σε ένδειξη διαµαρτυρίας. Μας συγκινούσε τότε το ραµµένο στόµα, στο µεταξύ είναι που πάθαµε κάτι σαν αναισθησία; Η Μοσέν το κάνει για να της δώσει η Ελλάδα πολιτικό άσυλο. 

Περνάνε οι ηµέρες, άσυλο δεν δίνουµε, τα χείλη µένουν έτσι. 

Κοριτσάκι, θέλω να πω στη Μοσέν, µη ράβεις έτσι τα χείλη σου, σε ικετεύω. Δεν έπρεπε να το ξεκινήσεις αυτό καθόλου. Γιατί σε άφησαν; Δεν είχες φίλους από δω, να σου πουν ότι… 

δεν; Δεν, εδώ εµείς, δεν. 

Δεν συγκινούµαστε, πώς το λένε; Μην κυκλοφορείς και φωτογραφίζεσαι έτσι, µας αναγκάζεις να γίνουµε κι άλλο ασυγκίνητοι. Δεν ευκαιρούµε, έχουµε προβλήµατα, µας µειώνουν τους µισθούς, µπαίνουµε σε ύφεση και, επιπλέον, ο πρωθυπουργός σας είναι αντιαµερικανός. Μη µας σπρώχνεις στον πάτο της µικρότητας µε πράξεις εναντίον του εαυτού σου. Δεν θα κερδίσεις τίποτα κι εµείς θα χάσουµε τα τελευταία µας κουρέλια προσχηµάτων, πως είµαστε άνθρωποι λέει, πως ξέρουµε από διώξεις. Δεν µας φτάνουν οι µετανάστες, που αρρωσταίνουν κι επιβαρύνουν το Σύστηµα Υγείας µας (το οποίο τους περιθάλπει αντί να τους αφήνει να πεθαίνουν στον δρόµο), δεν µας φτάνει που οι πολιτικοί µας µιλάνε σαν να έπρεπε να γίνεται αυτό, έρχεσαι κι εσύ µε ραµµένο στόµα; Μα, δεν µας λυπάσαι; Εµείς να σε λυπηθούµε πρέπει; Είσαι σίγουρη;


https://www.tanea.gr/2010/10/20/opinions/analwsima-mosen-a-pntelxoseini-xwris-asylo/

Μαραθώνιος στη γέφυρα

Η φωτογραφία δείχνει τη γέφυρα του Βοσπόρου γεµάτη ανθρώπους. Συνήθως είναι γεµάτη αυτοκίνητα. 

Τις ώρες αιχµής για να περάσεις από τη µία πλευρά στην άλλη, από την Ευρώπη στην Ασία ή το ανάποδο, χρειάζεσαι ένα δίωρο. Μόνο δύο γέφυρες έχει ο Βόσπορος, πώς να χωρέσει ο κόσµος; Αλλά την Κυριακή δεν είχε αυτοκίνητα, οι πεζοί που την πληµµύρισαν έτρεχαν στον Ευρασιατικό Μαραθώνιο. 

Το κάνουν κάθε χρόνο τώρα τελευταία, και δεν σκέφτηκαν να ονοµάσουν τον Μαραθώνιο κάπως αλλιώς. Δεν σκέφτηκαν ότι ο µαραθώνιος έχει ονοµαστεί έτσι από τη µάχη του Μαραθώνα, όπου οι αρχαίοι Αθηναίοι νίκησαν τους αρχαίους Πέρσες και ίσως θα έπρεπε κι αυτοί ως Τούρκοι, και άρα συγγενείς ή απόγονοι των αρχαίων Περσών, να βρουν κάτι δικό τους, να µην υιοθετήσουν το όνοµα αυτό για τον µεγάλο αγώνα δρόµου, να συµπαρασταθούν ύστερα από τόσα χρόνια στη νικηµένη ανατολίτικη υπερδύναµη. Αλλά όχι, ο µαραθώνιος έχει περάσει σε όλες τις γλώσσες, σε όλες τις ηπείρους, ο καθένας τον βλέπει ως αναµέτρηση µε τις δυνάµεις του, το αναγνωρίζει ως πανανθρώπινη παράδοση. Αυτή είναι η τελική νίκη του Μαραθώνα, όσο και να προσπαθούν οι κάτοικοί του να γιορτάσουν την επέτειο της µάχης µε βαρετά πανηγύρια. Ο Μαραθώνας προ πολλού δεν µπορεί να σηµαίνει πια αντιθέσεις και συγκρούσεις. Στη γέφυρα του Βοσπόρου που ενώνει την Ευρώπη µε την Ασία, σε αυτήν την τόσο ιδιότυπη γεωγραφικά περιοχή, µαζεύτηκαν τόσο πολλοί που είναι να απορείς πώς κατάφεραν να φτάσουν απέναντι έτσι στριµωχτά, τρέχοντας κιόλας. Σε ποια κατεύθυνση τρέχουν δεν φαίνεται, µοιάζει να στριµώχνονται στις πύλες της Ευρώπης, θυµίζουν τους µετανάστες τους οποίους η Γηραιά Ηπειρος δεν θέλει, µπορεί όµως να επιστρέφουν και στην Ασία. Ονόµατα αυθαίρετα οι ήπειροι, τα πόδια των ανθρώπων διανύουν αποστάσεις. 

Τελετουργικές καταλήψεις

Το πρωί το ραδιόφωνο µάς πληροφορεί ότι πάνω από εκατό σχολεία «τελούν υπό κατάληψη». Ωραίο αυτό το «τελούν». Δεν πάνε χαµένα τα αρχαία που παπαγαλίζει ο ελληνικός πληθυσµός στο γυµνάσιο και το λύκειο. Εχουµε µάθει όλοι µας ένα σωρό ελληνικούρες τώρα πια, για κάθε περίσταση. 

Κι εδώ που τα λέµε, αυτές οι καταλήψεις των σχολείων έχουν γίνει κάτι πολύ τελετουργικό. Συµβαίνουν κάθε χρόνο σχεδόν, περίπου τέτοια εποχή, ανάµεσα φθινόπωρο και διακοπές των Χριστουγέννων. 

Αν δεν κάνω λάθος, επαναλαµβάνονται την άνοιξη. 

Πάνε µε τον ασταθή καιρό, κατά κάποιον τρόπο. 

Τελετές ενηλικίωσης, από τις οποίες τα παιδιά πρέπει να περνάνε υποχρεωτικά, για να αποδείξουν την παλικαριά και τον ανδρισµό τους (αγόρια και κορίτσια). Εχω δει στην τηλεόραση τελετές ενηλικίωσης Ινδιάνων, που τους αγκιστρώνουν το γυµνό στήθος και τους τραβούν ολόκληρο το σώµα, οπότε µπορούµε να πούµε πως οι καταλήψεις σχολείων είναι κάτι πιο ήπιο. Αλλά και πάλι θα ταλαιπωρούνται τα καηµένα τα παιδιά, να πρέπει να παίζουν από τόσο µικρά το κουραστικό παιχνίδι της επικράτησης σε οµάδες, της ανάδειξης ηγετών, της αναµέτρησης µε όλη αυτή τη µεγαλίστικη ορολογία των διεκδικήσεων που στεγνώνει το µυαλό. Για πρώτη φορά στη ζωή µου, γιατί γενικά δεν το πιστεύω καθόλου, σκέφτοµαι ότι καλύτερα ήµασταν εµείς στο θέµα αυτό (µόνο σε αυτό όµως). 

Με δυο κοπάνες και µια αποβολή µπορούσαµε να κυκλοφορούµε µε ψηλά το κεφάλι, δεν χρειαζόταν όλο αυτό το βάσανο, αυτό το πολιτικό τσαλαβούτηµα. 

Και στις κοπάνες τουλάχιστον πηγαίναµε κάπου αλλού, δεν καθόµασταν πάλι µέσα, στο σχολείο! Αλλά τώρα παίζουν και οι γονείς, µερικοί συµπαρίστανται στα παιδιά, άλλοι κάνουν µηνύσεις. 

Οµως, ενηλικίωση µε τους γονείς να σε κρατούν και να σε προστατεύουν δεν γίνεται. Παιδιά, χρειάζεται να βρείτε κάτι άλλο.
https://www.tanea.gr/2010/10/15/opinions/analwsima-teletoyrgikes-katalipseis/

Oi ποδηλάτες ονειρεύονται

Την Κυριακή ήρθαν στο πάρκο οι ποδηλάτες και έκαναν πικνίκ. Μου φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα προεκλογική είδηση της εβδοµάδας. Δεν αρκούνται πια µόνο στον γύρο της Αθήνας. Κάθε Παρασκευή βράδυ, ώρες τρελές, όταν τελειώνει η εβδοµάδα εργασίας των περισσότερων, βγαίνουν οι ποδηλάτες µια µεγάλη βόλτα στο Λεκανοπέδιο. Υπάρχουν πολλοί που κουνάνε το κεφάλι, τους λένε τρελούς. 

Δέκα χρόνια πριν, πάλι, όσους κυκλοφορούσαν µε ποδήλατο στην Αθήνα τους έλεγαν τρελούς. 

Αλλά ήταν µόνοι τους και λίγοι. 

Το θέµα του ποδηλάτου στην Αθήνα είναι ίσως το µόνο που µπορεί να σε κάνει να πιστέψεις στην έννοια της προόδου. Στο πόσο µπορεί να προοδεύσει η εξάπλωση της τρέλας, ιδίως. 

Ευτυχώς που υπάρχουν και τα ποδήλατα, γιατί η προεκλογική περίοδος θυµίζει ρεάλιτι κατά τα άλλα. Οπως υπάρχουν οµάδες πολιτών που µαζεύονται και καθαρίζουν ρέµατα, ευπρεπίζουν δρόµους, κρατάνε τις πλατείες ανοιχτές και ασφαλείς. Μπορεί το ρεπορτάζ γύρω από αυτές τις κινήσεις να βγαίνει ακόµα κάπως ρηχό και χαζοχαρούµενο, αλλά τουλάχιστον σπάει τη µονοτονία τού ποιος φίλος του Μητσοτάκη πήγε µε τον Σαµαρά, αν θύµωσε ο Φασούλας και αν ο κοµµατάρχης τού τάδε παζαρεύει µε τον δείνα, ποιοι είναι αντίζηλοι εκεί και ποιοι ψηφίζουν για το Μνηµόνιο εδώ. 

Οι ποδηλάτες είναι άνθρωποι που ταξιδεύουν. 

Θα πήγαν, ας πούµε, στο Μιλάνο και θα είδαν ότι µπορείς να νοικιάσεις ποδήλατα δηµοτικά, θα το δοκίµασαν, θα ένιωσαν αυτή την ευφορία που σου χαρίζει η ποδηλασία, θα είπαν γιατί να µην κάνουµε και στην Αθήνα ποδήλατο; 

Κι έτσι άρχισαν τις βόλτες της Παρασκευής και καθώς ευτυχούν κάνοντας µεγάλες αποστάσεις όλοι µαζί, ονειρεύονται κιόλας ότι η Αθήνα θα έχει κάποια µέρα ποδηλατοδρόµους για να κάνουν όλοι ποδήλατο και όχι µόνο όσοι έχουν ψυχή κασκαντέρ. 

Στο Δήμο Αθηναίων έχουμε μονοκρατορία

Θα ήθελα να γράψω µε κάποιο νόστιµο τρόπο όλα αυτά που έζησα ψάχνοντας πότε το σχέδιο της πολυκατοικίας µας στην Πολεοδοµία του Δήµου Αθηναίων, πότε τις αποχετευτικές του αρµοδιότητες, πότε τους νόµους για απαλλοτριώσεις αλλά και τις πρακτικές που έχουν επικρατήσει πίσω από τις ελπίδες και τις ψευδαισθήσεις µας. Θα ήθελα ψύχραιµα να τα διηγηθώ ένα ένα, αλλά µε πνίγουν σαν νερά απότοµης βροχής που δεν βρίσκουν διέξοδο σε χαντάκι. Από πού να αρχίσω και πώς να το κάνω γλαφυρό, πώς να εξηγήσω όλα αυτά τα βαρετά και αντιπαθητικά πράγµατα που χρειάστηκε να καταλάβω για να πάρω µια µικρή µόνο γεύση για το πώς λειτουργεί ή µάλλον πώς µπλοκάρεται µε σχεδόν επιστηµονική αδιαφορία η λειτουργία αυτής της πόλης; 

Ναι, είναι βαρετό, αλλά είναι επίσης αλήθεια ότι χάρις στις ιδέες µας για αποκέντρωση, που είναι στη βάση σωστές και λογικές, οι δήµοι έχουν αναλάβει πάρα πολλές δουλειές. Και ίσως θα ήταν πιο σωστό να πούµε ότι έχουν αναλάβει πάρα πολλές εξουσίες, γιατί µε τις δουλειές δυσκολεύονται. Στην Αθήνα τα δηµοτικά διαµερίσµατα, ας πούµε, έχουν απίστευτες αρµοδιότητες και δυνατότητες, ναι, αυτοί οι λεβέντες που βλέπετε να χαζεύουν οληµερίς πάνω από ένα παρτέρι της Φωκίωνος Νέγρη, κάτι παλικάρια που θα έστυβαν την πέτρα κανονικά και τώρα κάθονται και χαχανίζουν πίνοντας φραπέ δίπλα στα µαραγκιασµένα λουλούδια, είναι εργαζόµενοι του έκτου δηµοτικού διαµερίσµατος. Το οποίο, όπως όλα, έχει τον ίδιο επικεφαλής την τελευταία εικοσαετία, ενώ έχουν αλλάξει πέντε έξι δήµαρχοι, που είναι όµως όλοι από το ίδιο κόµµα. Εχουµε µονοκρατορία στον Δήµο, έχουµε εφεύρει το νέο πολίτευµα της ακινησίας. Ξεχάσαµε ότι υπάρχει κι άλλη επιλογή, συνηθίζουµε την υποβάθµιση και τον κατήφορο. Μένοντας ακίνητοι απλώς βουλιάζουµε στον βάλτο.

Ο νεροχύτης έρχεται

Με τη µέση ακόµα σφιχτοδεµένη στον ορθοπεδικό κορσέ (ή µήπως ορθοπαιδικό; Είναι η ορθή πέδη ή το ορθό παιδί; Εδώ προκύπτει ένα σχεδόν βατοπεδινό ή βατοπαιδικό δίληµµα. Αν είναι να νιώθουµε παιδιά, εντάξει να το πούµε ορθοπαιδικό. 

Ελα όµως που µερικά παιδιά ήταν φανατικά µε την ορθογραφία και δεν εννοούν να ξεχάσουν όσα έµαθαν σε τρυφερή ηλικία; Τέλος πάντων…, ψάχνω στο Google πληροφορίες περί λουµπάγκο. Το παθαίνουν οι περισσότεροι άνθρωποι κάποια στιγµή της ζωής τους. Το 80% σχεδόν. Κι αυτό το 20% που περισσεύει πώς τα καταφέρνει; Δεν υπάρχει συνταγή. 

Πάντως να µη νοµίζω ότι έχω κάτι σπάνιο, είναι µπανάλ και πανανθρώπινο. 

Οι δουλειές, η κούραση, η όρθια στάση του ανθρώπου. Είναι το τίµηµα της όρθιας στάσης. Πώς να το αποφύγεις; 

Μακριά από τον νεροχύτη, συστήνει η φυσικοθεραπεύτρια. 

Εντάξει, εγώ να µείνω µακριά από το νεροχύτη, εκείνος όµως πώς θα κρατηθεί µακριά από µένα; Ερχεται και µε βρίσκει εκεί που κοιµάµαι για να ξεχάσω τον πόνο και την πίκρα µου, να ανήκω σε ένα ποσοστό που δεν έφτασε ποτέ κανένα κόµµα στις εκλογές, κυρίως κανένα από αυτά που έχω ψηφίσει. 

Εγώ δεν σκύβω, εκείνος χαµηλώνει, µουρµουρίζει και γουργουρίζει. Με τραβά κοντά του σαν να είναι ωκεανός κι εγώ η γοργόνα που τον αρνήθηκα για την αγάπη κάποιου αναίσθητου πρίγκιπα. 

Το αλουµίνιο λαµπυρίζει από ειδικά καθαριστικά. 

Καθρεφτίζει αστραφτερά σκεύη, γεµίζει νερά που τραγουδάνε. Τι νεροχύτης είναι αυτός ακαταµάχητος; Πόσο χαµηλά ακόµα θα φτάσει για να µε δελεάσει; Αυτός αλλάζει τη µέρα µου, στολίζει τη ζωή µου. 

Σκύβω προς το µέρος του και ουρλιάζω από πόνο καθώς ξυπνάω. Δεν είναι µόνο η όρθια στάση που µας ξεχωρίζει, είναι και τα αντικείµενα που εισχωρούν στα όνειρά µας.

https://www.tanea.gr/2010/10/12/opinions/analwsima-o-neroxytis-erxetai/

Ακριβές αγκαλιές εντελώς δωρεάν

Τα παιδιά βγήκαν στο Σύνταγµα κρατώντας ταµπέλα «Δωρεάν Αγκαλιές». Αν ήθελες πήγαινες και τους αγκάλιαζες. 

Μετάφραση του Free hugs. Θα µεταφραζόταν και «ελεύθερες αγκαλιές», ή «αγκαλιές έτσι χωρίς πρόγραµµα», «αγκαλιές χωρίς λόγο». Υποτίθεται ότι πάντα δωρεάν είναι οι αγκαλιές, ή το κόστος δεν αποτιµάται. Βέβαια η λέξη δωρεάν υποδεικνύει την αξία τους. Θα ήταν ακριβές αν δεν ήταν δωρεάν, οπότε ξανασκέψου όλες τις αγκαλιές της ζωής σου, µήπως είσαι πλούσιος και δεν το ξέρεις; 

Μου αρέσουν αυτές οι φιλοσοφικές δράσεις, αλλά διστάζω να πέσω στην αγκαλιά των νεαρών παιδιών. Η αγκαλιά, πώς να το κάνουµε, χρειάζεται έναν βαθµό εξοικείωσης. Οπως τα φιλιά στο µάγουλο. Στη Γαλλία όταν συστήνεσαι φιλιέσαι τρεις φορές. Για µήνες, όταν σπούδαζα εκεί, στεκόµουν παγερή, να αποθαρρύνω τέτοια φιλιά. Οι άλλοι πάγωναν ακόµα περισσότερο όταν έλεγα πως είµαι Ελληνίδα. Σκόνη έκανα τον µύθο θερµότητας των Ελλήνων. Πιστεύω πως οι Ελληνες είµαστε επιφυλακτικοί άνθρωποι. Δεν κατάλαβα ποτέ πώς βγάλαµε φήµη θερµών. Η µόνη εξήγηση είναι ο Ζορµπάς, ο οποίος όµως, µάθαµε τελικά, ήταν Σλαβοµακεδόνας. Πάντα τα εθνικά κλισέ είναι ιστορίες παρεξηγήσεων. 

Χαζεύω ένα τέταρτο τα νεαρά παιδιά να γελάνε αγκαλιάζοντας περαστικούς πιο τολµηρούς από µένα. Μελετάω τις αντιδράσεις, τον δισταγµό, την απόφαση, τα γέλια. Εχει ρίσκο να αγκαλιάζεις αγνώστους; 

Ανταλλάσσεις κύτταρα σε τόσο λίγο χρόνο; Παραβιάζεται κάτι ιδιωτικό που το θέλεις ανέγγιχτο; Βρίσκεις µια ευχαρίστηση που οφείλεις αµέσως να αρνηθείς; 

Γιατί µας παιδεύουν έτσι τα νεαρά παιδιά στις πλατείες; 

Ζήλεψα κοιτώντας, πήγα κι εγώ σε µια αγκαλιά για µισό δευτερόλεπτο. Φαντάσµατα οικειότητας, γνωριµιών, σχέσεων και προσδοκιών πέρασαν από τις µασχάλες µου κι ελευθερώθηκαν αµέσως. Μόλις ξεµάκρυνα µε αγκάλιασε µια αόρατη µελαγχολία. 

Γύρισα σπίτι να κρατήσω τον σκύλο µου αγκαλιά κατά βούληση. Εντελώς δωρεάν. 

Κουφός είσαι;

Στο εξώφυλλο του µικρού βιβλίου, η φράση αυτή εγκαλεί προκλητικά τη γλώσσα της καθηµερινότητας. Γιατί η συγγραφέας, η Σοφία Κολοτούρου, είναι κουφή ή είναι κωφή κι αυτή η διαφορετική γραφή, η χρήση του ωµέγα ή του ου για την πρώτη συλλαβή της λέξης, περιέχει και τη διαφορά που µπορεί να έχει στη στάση του κανείς απέναντι σε ανθρώπους που δεν ακούνε. Ενα φωνήεν αλλάζει, και η υποτιµητική ειρωνεία γίνεται απόσταση σεβασµού. Και στις δυο περιπτώσεις η γλώσσα, οι λέξεις αυτές, δεν βοηθούν στην αντιµετώπιση του προβλήµατος ακοής. Χρειάζεται κάτι άλλο, γνώσεις και εµπειρίες για τις ικανότητες και τις ελλείψεις ενός ανθρώπου µε αυτήν την ειδική ανάγκη. Και αναλαµβάνει η συγγραφέας, στο µικρό αυτό βιβλιαράκι, να µας διαφωτίσει. Είναι καταπληκτικό πόσα δεν ξέρουµε για την κωφότητα, είναι εντυπωςσιακό και πόσο ξεχνάµε να ρωτήσουµε. Η νεαρή Σοφία αναλαµβάνει να µας φωτίσει, να µας ανοίξει τα µάτια ή τα αυτιά – ό,τι προτιµάτε. 

Σαν γιατρίνα που είναι θεραπεύει την άγνοιά µας µε την πιο καλή συνταγή. 

Οµολογώ πως ντράπηκα λιγάκι για τόσα που δεν ήξερα, αλλά τουλάχιστον χάρηκα που τα έµαθα µε αυτόν τον τόσο γενναιόδωρο τρόπο. Γιατί τα διηγήµατα στο µικρό αυτό βιβλιαράκι, που είναι µικρές ιστορίες από τη ζωή της συγγραφέα, είναι γραµµένα µε εξαιρετικό χιούµορ και ζωντάνια. 

Είναι σαν να ακολουθείς τη Σοφία στις «Κουφές ιστορίες καθηµερινής τρέλας», όπως είναι ο υπότιτλος του βιβλίου της, και να αγωνίζεσαι µαζί της να καταλάβεις από τα χείλη της πωλήτριας τι σου λέει, να πείσεις την υπάλληλο του Δηµοσίου για την ειλικρίνειά σου, να τα βγάλεις πέρα σε έναν κόσµο φωνακλάδικο που δεν έχει προνοήσει για εσένα. Και να την βλέπεις να µην παραιτείται από τίποτε, ούτε καν από τη µουσική. 

https://www.tanea.gr/2010/10/01/opinions/analwsima-koyfos-eisai