Όταν ήμουν στο Λονδίνο, πήγα μόνη μου στο Τσέλσι ένα πρωινό πριν πιάσει ο καύσωνας, για να δω αν άξιζε τον κόπο να πάω με τον εγγονό μου στο σόου λουλουδιών για το οποίο μου έρχονταν συνέχεια διαφημίσεις. Μέχρι και ο Κάρολος είχε πάει εκεί, με την Καμίλα.
Στα φαρδιά πεζοδρόμια της οδού Σλόαν περπατούσα με κόπο, τόσο κόσμο είχε, και από λουλούδια κάτι στολίσματα βιτρινών μόνο. Πλήθη έβγαζαν συνεχώς φωτογραφίες, τουρίστες πλούσιοι, εμφανώς πλούσιοι, λες και είχαν γράψει στο μέτωπο το ετήσιο εισόδημα τους. Κάτι που μοιράζονταν και δεν κατάφερνα να εντοπίσω, ανοιχτόχρωμα ρούχα, φιγουρατζίδικα γυαλιά, γυαλιστερά πρόσωπα, ένα είδος αποφασιστικότητας στις πόζες, να πρέπει να βγάλουν τη φωτογραφία ακόμα κι αν είχαν δημιουργήσει μποτιλιάρισμα; Μια και είχα βάλει κι εγώ στόχο την πλατεία με τις λουλουδένιες κατασκευές, συνέχισα, αλλά κάποια στιγμή πραγματικά ένιωσα να μπουχτίζει το μάτι μου από όλο αυτό το πήξιμο, και μπήκα σε μια εκκλησία να ξεκουραστώ. Στο Λονδίνο δεν τις βρίσκεις τόσο συχνά τις ανοιχτές εκκλησίες όπως στις χώρες που είναι κυρίως Καθολικές, οπότε πολύ το εκτίμησα. Μέσα τα βιτρώ και η ησυχία με ηρέμησαν, τόσο ανακουφιστικά, τόσο γαλήνια. Εδώ ήταν η ανάπαυση του τουρίστα, η ωραία ανταμοιβή των κόπων του. Καλύτερα να περπατώ σε δρόμους συνηθισμένους και να μπαίνω σε εκκλησίες έτσι απλά, χωρίς τους προθαλάμους που συνηθίζονται στην Αγγλία, παρά να στριμώχνομαι σε κραυγαλέα καλοζωισμένα πλήθη για μια πόζα δήθεν σε πλατεία.
Τέλος πάντων, ξεκουράστηκα λίγο, βγήκα και συνέχισα ως την περίφημη πλατεία, όπου γύρω από κάτι μαδημένες κατασκευές από ψάθα στριμωχνόταν η αφρόκρεμα της ανθρωπότητας, δεν έβγαλα άλλη φωτογραφία, το έβαλα στα πόδια κυριολεκτικά κι έφτασα γρήγορα στο μουσείο V&A όπου μέσα στην πιο ευφάνταστη πολυτέλεια με δωρεάν είσοδο βλέπεις ανθρώπους πολύ πιο νορμάλ και συμπαθητικότατες φάτσες, κι ήπια ένα ακριβό μακιάτο στο σούπερ εστιατόριο του να συνέλθω.
Εννοείται ότι δεν το πήγα εκεί το εγγόνι μου. Καλύτερα να μαδάμε αυθορμήτως τα λουλούδια από τα κηπάκια της γειτονιάς του.
