Μου έστειλαν βιντεάκι από τη βόλτα τους σε μια γέφυρα. Ο μικρός, ετών 2,5, πλησιάζει στην άκρη φωνάζοντας στο μπαμπά του «θάλασσα! Θάλασσα!» και ο μπαμπάς τον διορθώνει: Όχι, είναι ποτάμι. «Ποτάμι» επαναλαμβάνει κι εκείνος δυο τρεις φορές, ύστερα στρέφεται στη Γαλλίδα μαμά του, δείχνοντας πάντα το νερό: «La mer! la mer!» Νon, c’ est le fleuve! διορθώνει και η μαμά. Le fleuve, επαναλαμβάνει. Κι ύστερα τρέχει στη μικρή του φίλη (ιταλό-ισπανό-αγγλίδα) και διεκδικεί τη μπάλα της αγγλιστί.
Μου λείπει τρομερά ο εγγονός μου, αλλά όσο γίνεται από μακριά το γλεντάω. Και κοίτα που σκέφτηκε πρώτα τη θάλασσα, κι ας μην την είδε πέρσι το καλοκαίρι…
