Δεν ζεσταίνει η λιακάδα

Το λιγότερο είναι η ταλαιπωρία, ακόμη και οι δουλειές που ματαιώθηκαν, και η ζημιά στα μαγαζιά, την οικονομία, την εικόνα της πόλης. Υπάρχει κάτι βαθύτερα ενοχλητικό στην απεργία των υπαλλήλων του Μετρό, όπως και στην αποχή των δικαστών, ή στους τσαμπουκάδες των υπαλλήλων της Βουλής. Υπάρχει η περιφρόνηση στην ίδια τους τη δουλειά, στο ρόλο που επιτελεί και κατ' επέκταση στην έννοια της κοινωνίας.
Είναι τόσο σπουδαίο πράγμα το Μετρό και δεν παύουμε να το λέμε. Φτιάχτηκε με τον αντίθετο τρόπο απο την πόλη, μεγάλο, καθαρό, πολυτελές, να εμπνέει αυτοσεβασμό και σεβασμό του συνόλου. Συγκεντρώνει απίστευτο μόχθο, επιστήμη, ανακαλύψεις, τεχνολογία, είναι προϊόν εξαιρετικής τόλμης, ένα θαύμα του πολιτισμού που έδωσε κάποια ανθρώπινη όψη στην Αθήνα. Κι αυτοί οι άνθρωποι που  θα έπρεπε να είναι περήφανοι για κάθε στιγμή που το κάνουν να λειτουργεί, δεν το σέβονται. Κρύβονται πίσω από βαρύγδουπες λέξεις, από δήθεν αγωνιστικές φράσεις. Οπως και οι άλλοι, οι δικαστές που δεν δικάζουν, οι υπάλληλοι που καταλαμβάνουν τη Βουλή, εξευτελίζουν την ελάχιστη αξιοπρέπεια που μας έχει απομείνει, βάζοντας το λιθαράκι τους στη διάλυση των δομών και στη διάλυση των εννοιών, που ίσως είναι χειρότερη.
Απεργία για να μην υπαχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο, για φαντάσου! Την πρώτη μέρα μπορεί να νιώσεις και κατανόηση. Είναι καλύτερα από τους ανέργους, αλλά θα είχαν κάνει έναν προγραμματισμό ζωής, κάποιοι θα έχουν δάνεια, θα σπουδάζουν παιδιά. Για μια μέρα κάνεις υπομονή, βρίσκεις λύσεις, θυμάσαι πως ήταν η Αθήνα χωρίς μετρό, πόσο είχε βουλιάξει από την ανάπτυξη με λάθος σχέδια.  Αλλά πόσο να στοχαστείς πια και πόσο υπομονή να κάνεις και πόσο να ξεγελάς τον εαυτό σου και να μη βλέπεις τον εκβιασμό που συμφωνεί να κάνει ένα συνδικάτο στους κατοίκους της ρημάδας της πρωτεύουσας; Αφού πια το ξέρουμε όλοι πως τα λεφτά είναι δανεικά, είναι χρωστούμενα, κι είναι και λίγα. Πόσο ν' αντέξει η λογική μας αυτό τον εμφύλιο όπου κάθε συνδικάτο ζητάει για λογαριασμό του τα περισσότερα, τα κεκτημένα του, παριστάνοντας πως δεν καταλαβαίνει ότι τα κέρδη του θα αδικήσουν άλλους και πιθανόν θα απειλήσουν δομές κρατικές που δεν ξαναγίνονται;
Πόσο ακόμη νομίζουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν με επαναστατικές φράσεις; Το έχουμε καταλάβει ότι οι επαναστάσεις τους είναι το τι θα αρπάξει ο καθένας. Κι αυτή η στάση και η νοοτροπία κουράζει περισσότερο κι από το περπάτημα στην ανθυγιεινή πόλη. Γιατί δεν αφήνει καμία ελπίδα στο βάθος. Αυτή η απελπισία είναι η κρίση, η επιβεβαίωση, κάθε μέρα, πως ο καθένας θα τραβήξει το πάπλωμα όσο μπορεί, όσο τον παίρνει, όσο του επιτρέπεται, αδιαφορώντας πλήρως αν πουντιάσει ο άλλος από δίπλα.
Σε μια τέτοια πόλη όμως, σε μια τέτοια κοινωνία, σε έναν τέτοιο τρόπο ζωής, όσα και να πάρουν δεν θα είναι ευχαριστημένοι. Ούτε οι υπάλληλοι της Βουλής, ούτε οι υπάλληλοι του μετρό, ούτε οι δικαστές, ούτε οι εφοπλιστές. Κανένας δεν μπορεί να απολαύσει τίποτα όταν δεν μπορεί να σεβαστεί τον ίδιο του το ρόλο στη λειτουργία της κοινωνίας, όταν δεν αναγνωρίζει σ' αυτή καμία αξία, όταν δεν μπορεί να του πει τίποτε. Είμαστε όλοι καταδικασμένοι σε αιώνια φτώχεια. Κοιτάξτε τα προσωπα των ανθρώπων σ' αυτή την πόλη που δεν ξερει να ζει, δεν ξέρει να χαίρεται. Αδικα ξεχειλώνουμε τα μεγάλα λόγια, δεν μπορούν να καλύψουν τη γύμνια μας. Δεν μας σώζουν ούτε όλες οι λιακάδες του κόσμου.
http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%83%CF%87%CF%8C%CE%BB%CE%B9%CE%B1/%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%B6%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%B4%CE%B1

Σπρωξίδι στο Μετρό

Φτάνει ο συρµός στον σταθµό Συντάγµατος. Εχει πάντα κόσµο αυτή η πλατφόρµα, κι όλοι στριµώχνονται µπροστά στις πόρτες. Ανοίγουν τα θυρόφυλλα αυτόµατα, οι από µέσα βγαίνουν µε το πλάι, δεν τους αφήνουν χώρο οι απέξω, κάνουν έξοδο εφ’ ενός ζυγού. Μερικοί φωνάζουν περιµένετε λίγο, άλλοι κάνουν απλώς µια γκριµάτσα, βαριούνται να διαµαρτυρηθούν, µπορεί να κάνουν το ίδιο στη θέση τους, αποµακρύνονται γρήγορα. Βγαίνουν όλοι, µπαίνουν όλοι. Χωράνε, δεν υπήρχε λόγος για τόσο σπρώξιµο. Αν στέκονταν δίπλα στην πόρτα και άφηναν τους από µέσα να βγουν πριν αρχίσουν να µπαίνουν, θα έχαναν χρόνο;

Μάλλον όχι, ίσως καθυστερούν περισσότερο µε τα σπρωξίµατα. Αλλά είµαστε όλοι τόσο βιαστικοί, νευρικοί, µας τρώει ο φόβος µήπως µας πάρουν άλλοι τη σειρά, µήπως προλάβουν κάτιπου θα χάσουµε, µήπως µας εξαπατήσουν µε κάποιον τρόπο που θα βρεθούµε ριγµένοι στη µοιρασιά χώρου στο Μετρό.

Γενικά το Μετρό είναι τόσο πολιτισµένο που µας εξαναγκάζει να σεβόµαστε τους κανονισµούς του. Απαγορεύεται η κατανάλωση φαγητών και ποτών, λένε τα µεγάφωνα, κι όλοι καταλαβαίνουν αυτή την καθαρεύουσα. Ελάχιστοι τρώνε, κι αυτοί από κρυφά έως διακριτικά. Ζητιάνους έχει λίγους, καµία σχέση µε τα λεωφορεία ή τον ηλεκτρικό. Ακόµα και στις κυλιόµενες µάθαµε να στεκόµαστε δεξιά και να αφήνουµε τους βιαστικούς να προσπερνάνε. Σχεδόν το µάθαµε. Αλλά στις πόρτες κρατάµε αυτή την αγωνία, αυτό το όρµα πρώτος. Η δυσπιστία στους κανόνες, ακόµα και στη λογική έρχεται και µας βρίσκει εκείνη τη στιγµή, κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη, σαν να µην πέρασε από το µυαλό κανενός ότι αν δεν βγουν από το βαγόνι όσοι περιµένουν να βγουν δεν θα µπορέσουν να µπουν όσοι περιµένουν να µπουν. ∆ιότι καλή η λογική, καλοί και οι κανόνες, αλλά πώς να τους εµπιστευτείς όλους αυτούς γύρω; Τους ήξερες κι από πέρσι; Κι αν έχουν στόχο να σε αποµονώσουν και να σε βγάλουν ειδικά εσένα την τελευταία στιγµή; Καλύτερα να έχεις έτοιµους τους αγκώνες για σπρωξίδι, η κοινωνία είναι ζούγκλα όπως έχουµε πει, ευκαιρία να εξασκούµαστε µε µικρούς καθηµερινούς άχρηστους πανικούς.Στα ΝΕΑ http://www.tanea.gr/default.asp?pid=10&ct=13&artid=4631711

Χρόνια πολλά Χαρίτωνα

Οκτώ λεπτά. Σε οκτώ λεπτά θα περνούσε ο συρμός του Μετρό. 

Το νούμερο 8 ήταν σοκ, δεν το είχα ξαναδεί γραμμένο στον ηλεκτρικό πίνακα τις ώρες αιχμής. Κάθε τρία, τέσσερα, άντε πέντε λεπτά μάς είχε συνηθίσει να περνάει το τρένο. Και η αποβάθρα ήταν ήδη γεμάτη. Προχωρώντας προς την άκρη χάζεψα μια οθόνη με ωραίες φωτογραφίες της ελληνικής υπαίθρου. Από κάτω μας ανακοίνωνε ότι σήμερα γιορτάζουν ο Χαρίτων, ο Χαρίτωνας και μερικοί ακόμα. Πολύ χρήσιμη πληροφορία, αλλά θα προτιμούσα να μάθω από πότε και γιατί αποφασίστηκε να αραιώσουν τα δρομολόγια. Δεν έχουν δουλειά να μου θυμίζουν πότε γιορτάζει ο Χαρίτωνας. Αν και πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι που έχουν ειδικές οθόνες για τις ονομαστικές γιορτές και διαφορετικές για τις ανακοινώσεις των αφίξεων. 

Πρέπει να ευγνωμονούμε το Μετρό αφού στα τρόλεϊ, όπου αποφάσισαν να κάνουν την ίδια δουλειά, οι ευχές προς τους εορτάζοντες παίρνουν τη θέση της αναγραφής προορισμού. 

Περιμένεις με ανυπομονησία το τρόλεϊ ή τρέχεις να το προλάβεις και, αντί να δεις πού πηγαίνει, βλέπεις να σου λέει: «Χρόνια πολλά Χαρίτωνα!». 

Δε λέω, είναι θαυμάσια η ελληνική ιδιαιτερότητα των ονομαστικών γιορτών, ακόμα και οι άθεοι το αναγνωρίζουν, αλλά το να βλέπεις πού πάνε τα τρόλεϊ είναι εξίσου σημαντικό. Αν πάντως θέλουν να μας θυμίζουν οπωσδήποτε ποιοι γιορτάζουν κάθε μέρα, ας βάλουν πρώτα στις στάσεις χάρτες με τις διαδρομές, ας εξηγούν πού πηγαίνει το κάθε όχημα, ας έχουν και μέσα πληροφόρηση, ας περνάνε τακτικά λεωφορεία, τρόλεϊ και συρμοί κι ύστερα λένε χρόνια πολλά σε όποιον θέλουν. Γιατί, τώρα, είναι σαν να σαρκάζουν λέγοντας πως όσο τιμάμε τις αγαπημένες παραδόσεις μας, δημόσιες συγκοινωνίες της προκοπής δεν πρόκειται να δούμε. 
https://www.tanea.gr/2009/09/29/opinions/analwsima-xronia-polla-xaritwna/