Χαλιά σπάρτα

 Τι τα θέλετε τα περσικά χαλιά; 

Υπάρχουν και άλλα χειροποίητα χαλιά που έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Οι πρόσφυγες από τα Σπάρτα Πισιδίας έφεραν μαζί τους την τέχνη ταπητουργίας. Εκεί, σε κάθε σπίτι είχαν από έναν αργαλειό και ύφαιναν χαλιά, και κάποιοι ήταν ταπητουργοί με επαγγελματικά εργαστήρια. Στην Ελλάδα άνοιξαν εργοστάσια παραγωγής των χαλιών τύπου Σπάρτα, από το όνομα της πόλης τους. 

Στο σπίτι μας είχαμε μόνο τέτοια χαλιά, φτιαγμένα στην Ελλάδα με την τέχνη της πατρίδας του πατέρα μου. Κάθε τόσο πηγαίναμε μαζί του για να αγοράσει ακόμα ένα, έψαχνε, έψαυε, ρωτούσε, πηγαινοερχόταν, στοχαζόταν, συζητούσε, το ζύγιζε πολύ μέχρι να πάρει την απόφαση. Αγόραζε κάτι από την πατρίδα του να πατά επάνω, σχεδόν τόπο. 

Γυναίκες στον αργαλειό είναι η μόνη εικόνα που υπήρχε από την πόλη του μπαμπά μας στην μεγάλη έκθεση για τους πρόσφυγες πριν δυο χρόνια. 

Ψάξτε να βρείτε χαλιά Σπάρτα, ας πούμε ξέρω ότι τα έφτιαχνε η φίρμα Εφραίμογλου, Σπαρταλήδες και αυτοί, τώρα δεν ξέρω αν υπάρχουν ακόμα ταπητουργεία. Δεν ξέρω καν αν χρειάζονται ακόμα χαλιά, στο ζεστό μας μέλλον. Αλλά για όσους κρυώνουν συνιστώ τα δικά μας, αφήστε τις κατακτήσεις της Περσίας, βρείτε το νήμα που μας δένει με τις γεμάτες ενδιαφέρουσες επιμιξίες τέχνες μας.

Καλοκαιρινές βραδιές με λάπτοπ

 Σειρές του Νετφλιξ που με διασκέδασαν:

Πρώτα είδα το Decameron. Τσαντίστηκα με το πρώτο επεισόδιο γιατί περίμενα κάτι που να μοιάζει με το Δεκαήμερο του Βοκακίου. Δεν έμοιαζε. ξεκινούσε από τη βασική ιδέα, να φεύγουν κάποιοι πλούσιοι από την πανουκλιασμένη Φλωρεντία, χρησιμοποιούσε κάποια ονόματα, αλλά μετά γινόταν το έλα να δεις εντελώς άσχετο με την ιστορία. Μετά από λίγες μέρες το ξανασκέφτηκα, το πήρα απόφαση ότι δεν θα δω τίποτε που να μοιάζει με τον Βοκάκιο ή τον Παζολίνι, και συνέχισα να τη βλέπω. Γέλασα πολύ, τη συστήνω. Είχε βέβαια μπόλικο ντοματόζουμο, αλλά αυτό πλέον θεωρείται απαραίτητο στοιχείο της σύγχρονης παραγωγής, τι να κάνουμε;

Ύστερα είδα το Kaos, με τους θεούς του Ολύμπου σε ελεύθερη απόδοση. Παρόλη την ελευθερία, υπήρχε πολύ από το πνεύμα της μυθολογίας. Γεμάτο καταπληκτικές ιδέες αντιστοίχισης, είναι αστείο και βαθιά πικρό, με μια αισιόδοξη πινελιά στο τέλος. Το θεώρησα αριστουργηματικό. Με πολύ σπλάτερ βέβαια, αλλά όσο και να βάλεις στη Μυθολογία, μέσα είσαι.

Φωτογραφία, το άγαλμα Natural energy στο Hyde Park, μια μέρα που έβρεχε κι αν και στάθηκα κάτω από δέντρο, ο Δίας δεν με κεραυνοβόλησε!