Το σπιτάκι στο βουνό

Αυτό είναι το σπιτάκι μας στη Δράκεια, στο Πηλιο

 Γράφω συνέχεια για το χωριό αυτό, για το σπίτι μας και τις ρίζες της μαμάς μου που την ώθησαν να χτίσει αυτό το σπίτι στο χωριό της δικής της μητέρας, το οποίο δεν είχε δει ποτέ μέχρι τα σαράντα της. Είχα προσπαθήσει τότε να την αποτρέψω, αλλά κάτι βαθύτερο από τη λογική την κινούσε, προφανώς, κι έτσι έφτιαξε το σπίτι αυτό παρά τις αντιρρήσεις μου. Και έκτοτε έγινε σιγά σιγά δική μου ευθύνη να το συντηρώ, και να το κατοικώ. 

Δύσκολο πολύ να συντηρηθεί ένα σπίτι στο βουνό. Όσοι έχουν το ξέρουν καλά. Γι αυτό μόλις ξεκίνησε το airbnb το έβαλα αμέσως στις λίστες για να μη μένει άδειο πολλούς μήνες. Ποτέ δεν κατάφερα να καλύψω τα έξοδα του από τις εισπράξεις του Airbnb, αλλά θεωρώ ότι και μόνο η κίνηση στο χωριό, το άνοιγμα του σπιτιού, η κατοίκηση του, τα μεροκάματα των ανθρώπων που το φροντίζουν, αξίζουν τον κόπο. 

Τώρα πια πολλά εξοχικά στη Δράκεια είναι στο rbnb. Οι τιμές έχουν ανέβει, αλλά πόσο να ανέβουν σε ορεινό χωριό που δεν είναι στα φημισμένα; Το δικό μας σπίτι το χειμώνα δεν βγάζει τα έξοδα του, γιατί έχουμε και κεντρική θέρμανση με πετρέλαιο. Κάποια στιγμή πληρώσαμε κιόλας τη διαμονή των τουριστών. Ο ξενώνας του χωριού δεν ανοίγει καν το χειμώνα, διότι δεν συμφέρει, όπως απλά το έθεσε η ιδιοκτήτρια. 

Πιστεύω ότι το σπίτι μου και τα υπόλοιπα που νοικιάζονται έτσι, δίνουν ζωή στο χωριό. Κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν κίνητρα για να το κάνουμε, κι όχι τόσο κυνηγητό, αλλά δεν πειράζει. Τα βρίσκουμε μόνοι μας.

Περιπέτειες με τις συγκοινωνίες

Στη σελίδα των ΚΤΕΛ αυτή την εβδομάδα μας πληροφορούν ότι δεν θα υπάρχουν καθόλου δρομολόγια για το Λαύριο το Σαββατοκύριακο. Εντάξει, και τι έγινε, μικρό το κακό, την προηγούμενη βδομάδα είχαν αποφασίσει να μην κάνουν δρομολόγια μόνο την Κυριακή, πείραξαν κανέναν; Μόνο κάτι περίεργους τύπους που νομίζουν ότι ζουν σε χώρα με συγκοινωνίες και περιμένουν να τις χρησιμοποιήσουν τη μέρα και την ώρα που τις χρειάζονται. Εδώ γελάνε.

Οι κυρίες του τελευταίου δρομολογίου της Τρίτης πάντως, το οποίο ήταν στις δυόμιση το μεσημέρι, ενώ κάποτε ήταν στις εννιά το βράδυ, ήταν μάλλον έτοιμες να κλάψουν, η οδηγός και η εισπράκτορας. Δεν ξέρουμε αν θα έχουμε δουλειά από αύριο, μου είπαν, και τι θα απογίνουμε αν απολυθούμε; Είναι βλέπετε το νέο δρομολόγιο αστικών από Κορωπί, μειώνεται η πελατεία, δεν φτάνουν τα λεφτά ούτε για βενζίνη, θα μας διώξουν. 

Μα στοιχίζει λιγότερο το ΚΤΕΛ από Αθήνα για Λαύριο μέσω Μεσογείων, γιατί να προτιμήσει κανείς το Μετρό και το αστικό μετά; 

Μήπως διότι θα είναι πιο αξιόπιστο; Μήπως επειδή τόσα χρόνια στα ΚΤΕΛ δεν μπορείς ποτέ να πάρεις πληροφορίες από το τηλέφωνο, η σελίδα του ίντερνετ είναι ασαφής, δεν δέχονται κάρτα για πληρωμές, βάζουν ό,τι μουσική θέλουν, αλλάζουν τα δρομολόγια, βγάζουν τέτοιες αποφάσεις να τα καταργήσουν για μια μέρα, ή για δυο; (Δεν τα είπα αυτά, μην τις πικράνω κι άλλο)

Και το άλλο δρομολόγιο, το παραλιακό, που πηγαίνει τους τουρίστες στο ναό του Ποσειδώνα και γίνεται πια μια φορά την ημέρα, θα το καταργήσουν κι αυτό; Όχι, αυτό συνεχίζεται όσο ο οδηγός αντέχει. Ένας οδηγός είναι, ένα δρομολόγιο τη μέρα κάνει, προχτές δεν πέρασε, δεν ξέρουμε γιατί, ίσως αρρώστησε ο άνθρωπος. 

Οκέι. Υπάρχει η βασιλεία του Γιωταχί σ’ αυτόν τον τόπο. Όποιος θέλει να αρνηθεί το μεγάλο βασιλιά, θα υφίσταται τις συνέπειες.

 

Σπιτάκια στο Λαύριο

 Το Λαύριο υπήρξε μύθος και ιδέα, αφού εκεί ήταν τα μεταλλεία ασημιού θα μπορούσε να δώσει νέα πλούτη, σκέφτηκαν, έφτιαξαν την εταιρία, έπεσε ο κόσμος με τα μούτρα στις μετοχές, χτίστηκε μια πόλη αλά γαλλικά, μπήκε και τραίνο, και τα σπιτάκια από κοντά, κι ύστερα όλα κατέρρευσαν, αλλά όχι τελείως, έζησε η πόλη όπως όλες, ορυχείο μολύβδου, λιμάνι, θέρετρο, και οι πολυκατοικίες πλέον όπως παντού τα αλλάζουν όλα, πάνε κι οι μύθοι, κι οι ιδέες και τα σπιτάκια, έρχεται η νέα ελληνική ομοιομορφία με τον συνήθη ενθουσιασμό.

(Ήθελα να βγάλω πολλά, αλλά κοπάνησα το δάχτυλο του ποδιού μου κοιτάζοντας τα σπιτάκια, και τα παράτησα. Αλλη φορά η συνέχεια)

Κίτρινο γρασίδι

 Το Λονδίνο σα να ξαναβρίσκει σήμερα τον εαυτό του καθὼς ρίχνει ο ουρανός κάθε τόσο λίγη βροχή κι η συννεφιά δεν λέει να φύγει. Μακάρι να ξαναπρασινισουν και τα κιτρινισμένα πάρκα, όπου βλέπεις το χώμα να ανοίγει εδώ κι εκεί σαν πληγιασμένο. Τρέχουν χαρούμενοι και οι Λονδρέζοι με τις ομπρέλες τους, έτοιμοι να ξεχάσουν τους δύσκολους απανωτούς καύσωνες που πέρασαν. 

Θα περάσουν γρήγορα οι δροσιές παιδιά, αν δεν κάνετε κάτι, αλλά τι να κάνετε; Ακολουθείτε σιωπηλά τη μοίρα ολονων μας. Κι εγώ που μόλις τελείωσα το ελαφρώς μελλοντολογικό μυθιστόρημα «What we can know” σκέφτομαι μήπως η προοπτική της Βρετανίας ως αρχιπέλαγος μετά την πλημμύρα που έχει φανταστεί ο Ίαν ΜακΓιουαν, είναι τελικά πιο αισιόδοξη από ό,τι θα έρθει. Ποιος να ξέρει; Ωστόσο χαίρομαι τη βροχή σαν δώρο και προνόμιο που δεν χορταίνω

Οδύσσειες της στεριάς

Θυμήθηκα τώρα, καθώς βάφω αυτά τα κάγκελα και έρχονται παλιές εικόνες σαν στρώσεις μπογιάς που αποκαλύπτονται αντί απλώς να καλύπτονται, θυμήθηκα εκείνον τον εργάτη που είχε έρθει σπίτι μας κι έκανε δουλειές στον κήπο τότε που ήταν κατάξερος, καμιά σχέση με το τώρα, μέσα στο λιοπύρι. Ήταν τα nineties και κατέβαιναν οι Αλβανοί αποστεωμένοι από τη διαλυμένη χώρα τους, πρόθυμοι για κάθε είδους εργασία. Το άγχος που είχα τι να φτιάξω να φάει και να χορτάσει. Έφτιαχνα μπιφτέκια με μακαρόνια, λουκάνικα με πατάτες, έβαζα ένα βουνό στο πιάτο και ρωτούσα αν ήθελε κι άλλο, πάντα ήθελε. Κι άντε ξανά το επόμενο πρωί να συσκεπτομαστε με τη μαμά μου τι χορταστικό να φτιάξουμε κι όλο να καταλήγουμε στα ίδια, κρέατα και ζυμαρικά, να τον πιάσουν τον άνθρωπο, να συνέλθει από τη μεγάλη πείνα. 

Και να πώς έγινε ο κήπος 35 χρόνια μετά, κι ακόμα στέκεται το σπίτι χαρις στη δουλειά άλλων Αλβανών και Αλβανιδων, που δεν χρειάζονται πια θρεπτικά γεύματα, ευτυχώς. Δούλεψαν και δουλεύουν και νοικοκυρεύτηκαν, μόνο την εποποιία τους δεν έγραψαν ακόμα εντελώς, την Οδύσσεια εκείνης της καθόδου από ξηράς, αν εξαιρέσεις τον Gazmend M. Kapllani, που τον τιμήσαμε δια της αρνήσεως του ελληνικού κράτους να του δώσει υπηκοότητα και πήρε των ομματιών του και πήγε  στην Αμερική και διαπρέπει. Δίπλα μας, ανάμεσά μας αγωνίστηκαν αυτοί οι ήρωες, κι εμείς τους λέγαμε αλήτες, κατά την ποιητική διατύπωση Ελυτη.

Τελεφερίκ στο Πήλιο!

Χρειαζόμαστε τελεφερίκ!

O βοριάς καθάρισε την ατμόσφαιρα και βλέπουμε από τη Δράκεια καθαρά μέχρι τα βουνά της Εύβοιας. Δίπλα φαίνεται η θάλασσα, να, θα ανοίξεις την πόρτα και θα βρεθείς κοντά της. Αλλά είναι 10 χιλιόμετρα ο δρόμος με στροφές, και κάθε φορά κατεβαίνοντας και ανεβαίνοντας τα, σκέφτομαι κι ονειρεύομαι τι ωραία θα ήταν να υπήρχε τελεφερίκ για τη συγκοινωνία με τα χωριά του Πηλίου, και να μπορούμε να φτάνουμε σε λίγα λεπτά, χωρίς έγνοια για την οδήγηση, θαυμάζοντας τη θέα. 

Συμπληρώνω το σχέδιο με γραμμή τραμ στην παραλία που θα κάνει όλο το γύρο, μέχρι την άλλη πλευρά στο Χορευτό, οπότε, κατεβαίνοντας από κάθε χωριό με τελεφερίκ, παίρνεις το τραμ και πας σε όποια παραλία θέλεις.

Τα όνειρα δεν απαγορεύονται, ακόμα και σε αυτή την αυστηρή χώρα, αυστηρή με τη συμβιβασμένη της πραγματικότητα. Τώρα, πάρτε βαθιά ανάσα όσοι περιμένετε στις ουρές των αυτοκινήτων στον παραλιακό, και κάντε υπομονή ανασαίνοντας τα καυσαέρια των συντρόφων του μαρτυρίου.

Ο φράχτης χαλάει

 O φράχτης χαλάει. Ξύλινος φράχτης από καστανιά, ετών 35. Θέλει νέα στηρίγματα και κάμποσα ξύλα, παρακαλάω τους μαραγκούς, κι όλοι μου λένε να βάλω κάγκελα μεταλλικά, τι τον θέλω τον μπελά με τα ξύλα; 

Ομως κοιτάζω αυτή την παράταξη από απλές σανίδες καστανιάς και μου φαίνεται τόσο όμορφη, τόσο παραμυθένια, ίδια δηλαδή με τις εικονογραφήσεις των παιδικών μου βιβλίων, και λέω όχι. Σπάνια μου συμβαίνει να λέω όχι. Τώρα το λέω εδώ για το φράχτη αυτόν. Δεν θα βάλω μεταλλικό. Όσο αντέχω θα επιμένω να διατηρώ αυτό τον φράχτη, κι ας λένε οι σοφοί πως δεν συμφέρει

Κολυμπι, κολύμπι, κολύμπ

Βάζω στο νερό το ποδαράκι μου, προσεχτικά, είμαι μεγάλη γυναίκα, κάνω δυο βήματα, φτάνει η δροσιά ως την καρδιά. Ταυτόχρονα είμαι έξι χρονών και πηγαίνουμε στην Πάτρα με το αυτοκίνητο του θείου, με αφήνουν να βάλω στο νερό τα πόδια μου όταν σταματούν για φαγητό σε μια ταβέρνα χτισμένη πάνω στη θάλασσα, πάνω σε πασάλους, σαν προϊστορική κατοικία. Συνεχίζω να προχωράω, στραφταλίζει πράσινη η θάλασσα, χρυσαφιά, διάφανη, κρύα είναι φωνάζουν δίπλα μου, αλλά εγώ ξέρω ότι είναι όπως πρέπει, πέφτω αποφασιστικά και είμαι δέκα χρονών στην Ερμιόνη όπου κάναμε διακοπές με τους γονείς μου και μου φωνάζουν να βγω πια,  έμεινα μέσα στο νερό τέσσερις ώρες, πράγμα που είμαι πια σίγουρη ότι δεν ήταν αλήθεια.

Κολυμπάω γρήγορα και είμαι έφηβη που ανακαλύπτει τις καταπληκτικές δυνατότητες του κορμιού μέσα στο νερό, κρόουλ, ύπτιο, βουτιές, βυθός κιτρινωπός, επιφάνεια γαλάζια ως τα σκούρα βουνά, χάδια του νερού στο πρόσωπο, και είμαι ταυτόχρονα νήπιο και ενήλικη, είναι η διαφάνεια καινούργια όπως μου την προσφέρουν οι γονείς μου και μαζί γνώριμη και παλιά, πόσες φορές, πόσα χρόνια, κάθε καλοκαίρι το ίδιο ξάφνιασμα, η ίδια απόφαση, τα ίδια χρώματα, οι ίδιες λάμψεις. Σηκώνω σταγόνες με τα πόδια που αστράφτουν στον ήλιο, βουτάω βαθιά και ξαναβγαίνω, εκεί μαζί μου είναι μπαμπάς, μαμά, μικρός αδερφός και θείοι, και ξαδέρφια, και η γιαγιά με την κομπινεζόν και το καπέλο που μπαίνει πολύ δισταχτικά στα ρηχά. Μαζί όλοι, ίδια η γεύση, επανάληψη στην επανάληψη, τα αγόρια που ρίχνουν βουτιές από το μαδέρι, τα κορίτσια που γνωρίζουν την ελευθερία, όλα μαζί και όλα ένα. Τα χρόνια έχουν διαλυθεί στο νερό, σαν τους πάγους των πόλων, με σηκώνουν αγκαλιά, αβαρή, ελαφριά, χαϊδεμένη.

Είμαι τεσσάρων και σκύβω από την κουπαστή του πλοίου που μας πηγαίνει στην Αίγινα, μα γιατί ως τώρα εγώ να μην το ξέρω αυτό, αναρωτιέμαι πικραμένη, αλλά κάνω λάθος, οι φωτογραφίες το αποδεικνύουν, με είχαν πάει και το προηγούμενο καλοκαίρι στην Αίγινα, και το προ-προηγούμενο, αλλά τα ξέχασα στον ατέλειωτο χειμώνα της Αθήνας. Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά, αλλά μάλλον η πρώτη φορά που η ανάμνηση θα μείνει ζωντανή ως την επόμενη και τη μεθεπόμενη και στο εξής για όλα τα καλοκαίρια. Κι όλα σαν ένα κάθε φορά, συμπυκνωμένα  και παρόντα.

Καλός αγωγός των αναμνήσεων είναι η θάλασσα. Δεν είναι καν αναμνήσεις, είναι παρόν, οι φίλες όλες μαζί βουτάμε τολμηρά, μάθαμε πια όλα τα αγορίστικα κόλπα, μακροβούτια, μάσκες, αναπνευστήρες, βγαίνουμε περήφανες, τα μαλλιά μας κολλάνε, δεν μας νοιάζει, υπεράνω μακιγιάζ και κομμωτηρίου, σίγουρες, πανέμορφες, και αγαπημένες, όλες μαζί, πάντα. Δεξαμενή, όχι αγωγός. Εκει χωράμε, άχρονες, αιώνιες. Οι άνθρωποι κατάγονται από το νερό, όπως κάθε ζωή. Στη δροσερή αγκαλιά της αναγνωρίζουν το παρελθόν τους. Να και το μέλλον, μωράκια που τα μαθαίνουν οι γονείς το νερό, τα κρατάνε απαλά, χαμογελούν με το φόβο, τους δείχνουν. Είναι μαζί τους εκεί μωρά ξανά κι εκείνοι, τους κατέχει το ξάφνιασμα και το θαύμα. Βγάλτε φωτογραφίες, σκέφτομαι, θα χρειαστούν για απόδειξη ότι δεν παραλείψατε τη μύηση αυτή, τα παιδιά είναι έτοιμα να παραπονεθούν για τα πάντα.

Η Οδύσσεια του Νόλαν

 H Οδύσσεια (στο Τριανόν την είδα), δεν με απογοήτευσε, ήμουν σίγουρη ότι θα έχει πολύ ξύλο, πάντα έχουν αυτές οι ταινίες, αλλά και κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στα σύμβολα και τα πρόσωπα του έργου. Η σκηνή με την κουρασμένη και πικρόχολη Ελένη δίπλα στον Μενέλαο μου άρεσε περισσότερο από όλες. Το ζευγάρι Πηνελόπη- Οδυσσέας παραήταν σύγχρονο αμερικανικό ζευγάρι, από αυτά που έχουν καταλάβει το κινηματογραφικό σύμπαν. Ο νόμος του Δία, που έλεγαν και ξανάλεγαν όλοι, νόμος της φιλοξενίας αν κατάλαβα καλά, και γενικά κάποιων ορίων και σεβασμού, άφηνε μια γεύση μονοθεϊσμού, τέλος πάντων. Εκεί που οι νεκροί κυνηγούν τον Οδυσσέα που δεν τους έθαψε- τίμησε, άλλη εμμονή με την ταφή- τιμή, θα είδε την Αντιγόνη στα νιάτα του ο Νόλαν, ε, θα προτιμούσα τη σκηνή με τον Αχιλλέα που λέει πόσο μάταιη είναι η δόξα και πόσο γλυκιά η ζωή, (κι ο θάνατος μαυρίλα), θα ήταν και μια απάντηση στο πρόσωπο του Αχιλλέα που είχε ενσαρκώσει ο Μπραντ Πητ προ ετών στην άλλη υπερπαραγωγή, το Troy, αν θυμάστε, όπου όλο μιλούσε για τη δόξα. 

Αποφάσισα ότι δεν θα ξαναπάω σινεμά χωρίς ωτοασπίδες, ο ήχος πλέον είναι είτε για νεαρούς που σίγουρα έχουν κάπως κουφαθεί από την ένταση ήχου που συνηθίζουν, είτε για υπερήλικες που έχουν κανονικά κουφαθεί. 

Οι τροβαδούροι που κρατούσαν το ρυθμό κοπανώντας παλούκια στο πάτωμα των ανακτόρων είναι ενδιαφέρουσα πρόταση για την ερμηνεία του ιστορικού αινίγματος περί του τι ήταν αυτό που κατέστρεψε τα μυκηναϊκά ανάκτορα. Αληθοφανής. Ευτυχώς τα σινεμά είναι με οπλισμένο μπετόν κι αντέχουν κάθε είδους επίθεση από τα μέσα.

Θα ήθελα να έχω πειστεί περισσότερο για τις τύψεις του Οδυσσέα, θα το ήθελα, αν είχε προτιμήσει λιγότερες μάχες και λίγο Φαίακες, όπου ακούει τον ραψωδό (σίγουρα όχι κοπανώντας το πάτωμα, πώς να νιώσεις τύψεις με τέτοιο θρίαμβο;) ίσως τα κατάφερνε. 

Εντάξει, διάφορα ακόμα πραγματάκια με ενόχλησαν, ενώ προσπαθούσα να απολαύσω το έργο. Αλλά πώς να γίνει;  Διδαχτήκαμε την Οδύσσεια σε μετάφραση Σιδέρη στην Α Γυμνασίου. Μας πήρε όλη τη σχολική χρονιά, την αναλύσαμε, τη συζητήσαμε, ήταν η ύλη μας για τα Νέα Ελληνικά και ταυτόχρονα μαθαίναμε και Ιστορία, και Μυθολογία, και κυρίως να συγκινούμαστε από τη Λογοτεχνία, να μη μας φοβίζουν τα κείμενα. Είμαστε προνομιούχα φουρνιά, και κάπως μοναχική, γιατί κράτησε τόσο λίγο εκείνο το πρόγραμμα, τόσο γρήγορα και οριστικά πετάχτηκε στην άκρη η μεταρρύθμιση του Παπανούτσου…

«Το νησί με τα χαμένα δέντρα»

Κοίτα κάτι συμπτώσεις. Ξεκίνησα τυχαία ένα βιβλίο που είχα για ρεζέρβα καλοκαιρινή, «The island of missing trees», της Ελιφ Σαφακ, ακριβώς τη μέρα που δημοσιεύονταν οι πρώτες φωτογραφίες της επετείου του πραξικοπήματος στην Κύπρο. Δεν ήξερα ότι το νησί με τα χαμένα δέντρα είναι η Κύπρος, η δε ιστορία διαδραματίζεται στην ταραγμένη εκείνη περίοδο. Δύο ζευγάρια εραστών, απαγορευμένοι έρωτες ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους και οι βαριές τους συνέπειες εποχές πολέμου. Η καθημερινότητα, η ζωή που μπορούσε να μοιράζεται και πλήττεται φρικτά από τον πόλεμο, αυτή την καταπληκτική ιδέα του Ιωαννιδη. Άνθρωποι σκοτώνονται στο διαβα των οπλισμένων ομάδων, ορφανεύουν, ξεσπιτώνονται, καταστρέφονται, γίνονται πρόσφυγες καθώς κατεβαίνουν τα άρματα μάχης. Η ζωή συνεχίζεται βέβαια, τραυματισμένη όμως. 

Το τελείωσα σήμερα, που ακόμα διαβάζω ρεπορτάζ και σχόλια για την γιορτή της Δημοκρατίας στο Προεδρικό, κι ομολογώ σκέφτηκα κι εγώ ότι ο αναστοχασμός μας λείπει. 

Τη θαύμασα και ζήλεψα αυτή την απίθανη (και πανέμορφη) Τουρκάλα, για την αφήγηση αυτού του τραύματος που πιστεύω ότι δεν έχουμε εμβαθύνει. 

Έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά το βιβλίο της.

Μια παρουσία…

Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε λίγο έρχεται κι άλλο. Βρουμ, βρουμ, πάνω κάτω, συνέχεια. Σε λίγο έρχεται κι ένα αυτοκίνητο με στερεοφωνικό στη διαπασών, πάνω κάτω κι αυτό. Ρωτάω το γκαρσόνι, έτσι γίνεται εδώ, μου λέει. Τηλεφωνώ στο Λιμεναρχείο, θα  τελειώσουμε τις δουλειές μας και θα κάνουμε μια παρουσία, μου λένε. Ας φύγουμε, λέμε, καλύτερα, η ώρα πέρασε και έκαναν μια απουσία. Πάμε μια βόλτα στην προκυμαία. Από το εξωτικό ζαχαροπλαστείο με τους πλαστικούς φοίνικες αντηχεί η προκυμαία από σουξέ μέχρι πέρα, στην ερημιά, όπου έχουν στήσει μια καντίνα κι εκεί είναι στέκι νεανικό, μουσική ροκ. Ελπίζω να περνάνε καλά οι ένοικοι των σκαφών εδώ πέρα. Κοστίζουν πολύ οι διακοπές τους. Ευτυχώς εμείς μένουμε σε ένα ήσυχο μέρος, κι ευχαριστώ τον τοπικό θεό που μας προστατεύει.