Τα αγγλικά με παιδεύουν πολύ. Το χειρότερο μου είναι να μου μιλάνε, με το διάβασμα δεν έχω πρόβλημα. Έχω κιόλας μεταφράσει αγγλικά βιβλία, πέρα από χιλιάδες άρθρα βέβαια τόσα χρόνια. Δυσκολεύομαι όμως με το listening, που λένε και στις εξετάσεις. Στις παιδικές χαρές που πήγαινα με τον εγγονό μου και έβρισκα ομιλητικές μαμάδες ή γιαγιάδες, έπρεπε να τεντώνω τ’ αυτιά μου και να συγκεντρώνομαι τη στιγμή που η έγνοια μου ήταν βέβαια ο μικρός. Οπότε δεν τα κατάφερνα σε συνομιλίες, εκτός κι αν έβρισκα καμιά Γαλλίδα, καμμιά Ιταλίδα, ή ακόμα και Ινδές, Τουρκάλες, γενικά ξένες που καταλάβαινα την αγγλική τους προφορά καλύτερα. Πολύ περίεργο αν σκεφτείς ότι γενικά τα πήγαινα καλά με τις ξένες γλώσσες, μου αρέσουν, και μάθαινα αγγλικά από δέκα χρονών όχι σε Ινστιτούτο αλλά σε καθημερινή βάση στο ελληνοαγγλικό παρθεναγωγείο μας. Σα να κλωτσάει κάτι μέσα μου σε αυτή τη γλώσσα, κάτι βαθύ και ανεξέλεγκτο που το εντοπίζω μόνο στις πατρικές περιπέτειες.
Η μια πατρική περιπέτεια ήταν ότι ο πατέρας του πατέρα μου είχε σπουδάσει στο Παρίσι και γενικά στην οικογένεια του μάθαιναν όλοι γαλλικά από πολύ μικρή ηλικία, μέχρι και στην εξορία είχε ο παππούς δάσκαλο γαλλικών για το μεγάλο γιο του. Ήταν γιατρός και δεν κακοπέρασε στην εξορία όπως οι άλλοι συμπατριώτες του, που τους έβαλαν στα Τάγματα Εργασίας (Αμελέ ταμπουρού) διότι είχαν μεγάλη ανάγκη από γιατρούς. Οπότε η μια εξήγηση για τις δυσκολίες μου με τα αγγλικά είναι αυτή η λατρεία προς τα γαλλικά, σα να περιείχε δηλαδή την αντίθεση των ναπολεόντειων πολέμων η στάση μου.
Η δεύτερη πατρική περιπέτεια ήταν ότι ο πατέρας μου πέρασε δύο χρόνια αιχμάλωτος στο αγγλικό στρατόπεδο του Ντεκάμερε, μετά το κίνημα του Απρίλη 43 στις ελληνικές ταξιαρχίες του αγγλικού στρατού στην Αίγυπτο, το οποίο απέτυχε και οι συμμετέχοντες φυλακίστηκαν. Ήταν κάτι για το οποίο δεν μιλούσε, κάθε 28η Οκτωβρίου μας διηγόταν πώς είχε πάει να πολεμήσει στο οχυρό Λίσσε, πώς έφυγε όταν μπήκαν οι Γερμανοί και πέρασε στην Τουρκία κι από εκεί στην Αίγυπτο, μας έλεγε διάφορα αστεία περιστατικά, αλλά δεν έφτανε ποτέ στο Κίνημα. Μόνο μια φορά, σε άλλη περίσταση, του είχε ξεφύγει μια φράση για τους «Εγγλέζους που μας ήθελαν χωροφύλακες στην Ελλάδα» η οποία μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση, αλλά δεν θέλησε να τη διευκρινήσει, κι έμεινε έτσι ξεκρέμαστη μέχρι να μεγαλώσω και να λύσω μόνη μου τις απορίες αυτές. Κι όταν λέω να μεγαλώσω, εννοώ να μεγαλώσω πολύ, αφού ήρθε στο μεταξύ και η χούντα και οι ήδη καθιερωμένες σιωπές εντάθηκαν περισσότερο.
Ίσως όμως αυτή η ανεξήγητη φράση του μπαμπά να δημιούργησε κάποια δυσπιστία μέσα μου απέναντι σε αυτή τη γλώσσα, που ήταν κυρίαρχη πια στην κουλτούρα και παντού αλλού, κι όσο κι αν ήθελα να την κατακτήσω και να καταλαβαίνω κι εγώ με ευκολία τα τραγούδια των Μπήτλς ας πούμε, δυσκολευόμουν πάντα. Έπρεπε να τα δω γραμμένα, και καθόμουν και τα αντέγραφα από τους δίσκους που δανειζόμουν, για να τα καταλάβω, ενώ οι συμμαθήτριες μου τα έπιαναν αμέσως.
Η προσπάθεια μου συνεχίζεται σε καθημερινή βάση. Διαβάζω διαρκώς αγγλικά, με μολυβάκι δίπλα μου για να σημειώνω λέξεις που βρίσκω στο λεξικό, και βέβαια μιλάω όσο μπορώ κάνοντας λάθη, με τη φριχτή μου προφορά, για την οποία πλέον δεν με νοιάζει. Έχω καταλάβει ότι τα αγγλικά είναι γλώσσα παγκόσμια και ο καθένας τη μιλάει όπως μπορεί, συντελώντας μάλιστα στην διαρκή της μετάπλαση. Ακόμα και η δυσκολία να καταλαβαίνω τους Άγγλους έχει κάπως μειωθεί, αλλά βέβαια, δυστυχώς παραμένει, Δεν είμαι όπως την πρώτη φορά που πήγα στην Αγγλία και είχα πάθει πλάκα προσπαθώντας να συνεννοηθώ πάντως, κοντεύω να ξεχάσω τις άλλες γλώσσες που έμαθα- πλην γαλλικών βέβαια- αλλά στα αγγλικά βελτιώθηκα
