Τιμή σ’ εκείνους

 Κουράγιο σ εκείνους όπου στη ζωή των 

Χρειάζεται να περπατούν σε τέτοια πεζοδρόμια 

Ποτε από την Αθήνα μη κινούντες 

Πίστεψαν ότι θα τους ακολουθεί η πόλις 

Δεν έριξαν πίσω τους τη μαύρη πέτρα 

Κι ας μην τους είχαν χτίσει γύρω τείχη

Στολές για την παρέλαση

Όμορφες που ήταν οι τρεις αδερφές με τις βαρύτιμες στολές τους την ημέρα της επετείου. Δεκαετία του 40, οι Γερμανοί είχαν φύγει και ο εμφύλιος ερχόταν, αλλά εκείνες αέρισαν τις παλιές στολές να φύγει η μυρωδιά της ναφθαλίνης και τις φόρεσαν για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου και σίγουρα θα πίστεψαν για λίγο χαμογελώντας στους καθρέφτες και στους φακούς των φωτογράφων ότι όλα θα πάνε καλά, τόσο ωραίες και λυγερές που ήταν, με τέτοια ρούχα κρυμμένα στα σεντούκια, με την Κατοχή πίσω τους πια, με τα νιάτα τους αστραφτερά και ζηλευτά, με τη δόξα παρελθόντος και μέλλοντος χρυσοκέντημα απλώς για τα δικά τους νιάτα.

Ημέρες ποίησης

 Εδώ και χρόνια δεν διαβάζω ποιήματα, πορεύομαι με όσα έμαθα μικρή, έτσι μια μέρα που έπρεπε να κάνω μάθημα ελληνικής γλώσσας, έβαλα στο γιουτιουμπ το "Περιγιάλι το κρυφό" (Άρνηση, του Σεφέρη) το ακούσαμε, και μετά το γράψαμε στον πίνακα και κάναμε γραμματική και ανάλυση, και αίφνης, εκεί που ρωτούσα διάφορα και εξηγούσα, κατάλαβα για πρώτη φορά το νόημα του ποιήματος που τόσα χρόνια έχω τραγουδήσει άπειρες φορές. 

Μήνες αργότερα, σε άλλη τάξη, πάλι για την ευκολία μου, κάτι γνωστό κάτι διάσημο, πιάνω την Ιθάκη του Καβάφη. Ε, αυτό πια τι να μου αποκαλύψει, το έχουμε υπεραναλύσει. Κι όμως, το ίδιο ακριβώς συνέβη, μετά από μισή ώρα κατάλαβα κάτι στο ποίημα που δεν το είχα ποτέ πριν σκεφτεί. Και σου φέρνουν τόση χαρά αυτές οι ανακαλύψεις. Τόση ωραία έκπληξη.

Μέρα της ποίησης

 Το τραγουδάκι "Ήταν ένα μικρό καράβι", μεταφερμένο από τα γαλλικά,  δεν τελειώνει με τους στίχους:

"Κι ο κλήρος πέφτει στον πιο νέο που ήταν αταξίδευτος" και λοιπές παραλλαγές με αγόρια και κορίτσια. Συνεχίζεται, και λέει τα εξής:

"Και πριν τον πιάσουν να τον φάνε, τη θάλασσα παρακαλεί:

-Αχ θάλασσα μου και κυρά μου, βοήθησε με τώρα, το παιδί

Και τότε έγινε το θαύμα πούχουν να λένε όλοι οι ναυτικοί

Γιατί μονάχα τους τα ψάρια πηδούσαν στο κατάστρωμα

Τα πιάσαν και τα μαγειρέψαν και γλίτωσε ο ναύτης, το παιδί

κι αν σας αρέσει αυτή η ιστορια την ξαναλέμε απ' την αρχή" 

Ανακοίνωση για την Παγκόσμια ημέρα της Ποίησης

Ο Gaudi στη Σαλαμίνα

 Ο Gaudi στη Σαλαμίνα.

Υπάρχει ένα σπίτι στην παραλία των Περιστεριών στη Σαλαμίνα που κάποτε θα μπει στον κατάλογο με τα αξιοθέατα του νησιού. Γύρω γύρω καλυμμένο με περίτεχνα πλαίσια από κορμούς μάλλον ελιάς που θυμίζουν την αρχιτεκτονική του Γκαουντί σε ναΐφ. Έχει και πύλη προς την αμμουδιά με πλακόστρωτο μονοπάτι. Πράσινα τζάμια στα ισόγεια παράθυρα. Θα το ονόμαζα Casa di Aceituna, ή Μαδέρα λιόξυλου, κάτι με ισπανικά πάντως.

Γενικα η Σαλαμίνα είναι παράδεισος της ελεύθερης αρχιτεκτονικής έκφρασης, μόνο που παλιότερα ήταν σε μικρότερη κλίμακα όλα. Τώρα κάπως ομογενοποιήθηκαν με την υπόλοιπη ελληνική ύπαιθρο. Αλλά βρίσκεις ακόμα μοναδικές συνθέσεις.

Στιγμιότυπα μεγαλούπολης

Είμαι στο Λονδίνο, στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς με τον εγγονό μου που θέλει να αγοράσει τα πάντα, και προσπαθώ να τον συγκρατήσω. Έχουμε σπίτι φράουλες, του λέω, και όχι αυτά δεν είναι καλά, τέτοια, οπότε μας ακούει ένας Έλληνας και μας πλησιάζει.

-Αγόρι είναι; ρωτάει για το νήπιο. Λέω ναι.

-Να σας ζήσει!

-Ευχαριστώ !

Πάω να φύγω, αλλά έχει να μου πει κι άλλα.

-Η Αγγλία πέθανε, μου λέει με σκοτεινό ύφος. Πέθανε, ψόφησε, δεν υπάρχει!

Κοιτάζω γύρω μου τον κόσμο που ψωνίζει με πάθος.

-Εμένα μια χαρά μου φαίνεται, λέω χωρίς πολλή όρεξη για κουβέντα.

-Μα δεν βλέπετε; Έχει μαζέψει όλη τη σαβούρα της υφηλίου! Δεν υπάρχει Αγγλία πια!

Κάνω λίγα δευτερόλεπτα να καταλάβω τι εννοεί. Τη σαβούρα; Κοιτάζω τον κόσμο στο σούπερ μάρκετ, είναι κυρίως μετανάστες, όπως οι περισσότεροι κάτοικοι της περιοχής, σκούροι Ινδοί, Πακιστανοί, σκουρότεροι Αφρικανοί, σκουρόχρωμα ντυμένοι και ταλαιπωρημένοι.

Κι εμείς τι είμαστε; θέλω  να του πω, αλλά αποφασίζω ότι δεν θα συνεχίσω μπροστά στο εγγονάκι μου την κουβέντα. Εμείς δεν είμαστε μετανάστες, εμείς δεν είμαστε σαβούρα; Εμένα πάντως τα παιδιά μου εδώ μετανάστες είναι, αυτοί οι Ευρωπαίοι που για να τους διώξουν ψήφισαν Brexit κάτι τύποι σαν εσένα. Οι αντίστοιχοι Άγγλοι. Αλλά δεν τους έδιωξαν. Γιατί αυτή η σαβούρα είναι η δύναμη της Αγγλίας, όλη αυτή η εργατική δύναμη, όλη αυτή η ανθρώπινη ποικιλομορφία είναι ο πλούτος της. Και τι είναι αυτό που λες χωρίς καμία αιδώ σε άνθρωπο που δεν ξέρεις, μόνο επειδή τον άκουσες να μιλάει τη γλώσσα σου; Γιατί τα ελληνικά μου είναι εγγύηση ότι θα συμφωνήσω με το ρατσισμό σου;

Πιάνω το χεράκι του παιδιού και απομακρύνομαι, να χωθώ ανάμεσα στους ανθρώπους που εκείνο έχει συνηθίσει να ζει και που μπορεί να τους κοιτάζει χωρίς να ξεχωρίζει άσπρους, μαύρους, καφετί, κίτρινους, μαντιλοδεμένους, καπελωμένους, με ράσα, με μπουκλίτσες, με γένια, με κιπά, με φέσι, με περούκες, με σάρι, με ό,τι θέλεις τέλος πάντων. Στο νηπιαγωγείο του οι μισές γυναίκες φοράνε μαντίλα και μακρύ ράσο (λέγεται χιτζάμπ και όχι μπούρκα, μπούρκα δεν έχω δει ποτέ ούτε στην Ελλάδα που λένε ότι θα την απαγορεύσουν, ούτε στο Λονδίνο) μερικές σκέτη μαντίλα, οι περισσότερες δεν φοράνε τίποτε, υπάρχουν όμως μαύρες διαφόρων αποχρώσεων και Ασιάτισσες εξίσου. Έμαθε με αυτές να μεγαλώνει και να μιλάει τα αγγλικά του, τις λέει όλες κυρίες, όπως και τις περαστικές, όπως και τους περαστικούς, όλοι είναι κύριοι. Και είναι πράγματι, κύριοι: μας βοηθούν να ανέβουμε στο λεωφορείο με το καρότσι, να κατέβουμε, να το σταθεροποιήσουμε, να μπούμε και να βγούμε από τα βαγόνια του μετρό, να περάσουμε απέναντι το δρόμο. Κύριοι διαφόρων χρωμάτων μας σηκώνουν το καρότσι σε κυλιόμενες ή μη σκάλες, μας το κρατούν μέχρι να φτάσουμε, μας χαμογελούν φεύγοντας, ενθουσιασμένοι που μπόρεσαν να μας βοηθήσουν. Κύριοι και κυρίες σηκώνονται να μας δώσουν τη θέση τους μόλις μπούμε σε μέσο συγκοινωνίας. Εγώ μπορεί να δυσκολεύομαι με όλες αυτές τις μαντίλες, σίγουρα με χαλάει να τις βλέπω, το εγγόνι μου όμως δεν προσέχει τίποτε απ’ αυτά, κι έχει δίκιο. Οι άνθρωποι είναι κύριοι (έστω, κύ_ιοι, δυσκολευόμαστε ακόμα με το ρο) και κυ_ίες, διότι φέρονται σαν κύριοι και σαν κυρίες. Σαβούρα είσαι αν φέρεσαι σαν σαβούρα, ή φέρεσαι στους άλλους σα να είναι σαβούρα. Η σαβούρα είναι σαν τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, τη συναντάς αν την κουβαλάς εντός σου.

Το εγγόνι μου καταλαβαίνει ελληνικά, αλλά δεν ενδιαφέρθηκε να καταλάβει τον συγκεκριμένο κύ-ιο, ήταν και απολύτως δυσάρεστος, φύγαμε και τον αφήσαμε στο θρήνο του. Το να καλλιεργείς σε ένα παιδί προκαταλήψεις για οποιαδήποτε ανθρώπινη ομάδα είναι απολύτως τραυματικό, το ξέρω, το θυμάμαι. Χαίρομαι που μεγαλώνει στην πόλη αυτή, μέσα στην ανθρώπινη ποικιλομορφία της, που το παίρνουν αγκαλιά γυναίκες από όλο τον κόσμο. Κακιά σκουριά της προκατάληψης και του ρατσισμού δεν θα πιάσει επάνω του, σκέφτομαι και παρηγοριέμαι για την απόσταση που μας χωρίζει, για τη στέρηση της καθημερινότητας μαζί του, για την ξενιτιά. Δεν είναι πάντα κακούργα η ξενιτιά, η αλήθεια είναι.

Μετανάστες στην αγγλική γλώσσα

 Τέλειωνα το βιβλίο της Ιρανής Σανάμ Μαλουτζί, λίγες σελίδες μου είχαν μείνει και έτσι δεν άνοιξα εφημερίδες για πρωινή ενημέρωση, έμαθα το μεσημέρι για την επίθεση στο Ιράν, αφού το είχα τελειώσει το βιβλίο και σκεφτόμουν τις ηρωίδες του, Περσίδες της υψηλής κοινωνίας που έχουν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ και προσπαθούν να ξαναβρούν το μεγαλείο που έχασαν, ή έστω τον αληθινό τους εαυτό, ενώ αποκαλύπτουν διάφορα τρομερά του παρελθόντος τους. Γραμμένο στα αγγλικά από την μεγαλωμένη στις ΗΠΑ, κόρη εμιγκρέδων Ιρανών συγγραφέα, όπως και πολλά γοητευτικά μυθιστορήματα άλλων μεταναστών εξ ανατολής, ή παιδιών μεταναστών, του Αφγανού Χαλέντ Χοσέινι, της Παλαιστίνιας Σούζαν Αμπουλάβα, της Ινδής Τζούμπα Λαχίρι, της Τουρκάλας Ελίφ Σαφάκ. Δεν ξέρω πού να τα ταχτοποιήσω στη βιβλιοθήκη μου αυτά τα βιβλία. Κανονικά πρέπει να μπουν στην αγγλόφωνη λογοτεχνία, το σε διαρκή επέκταση κομμάτι της βιβλιοθήκης, όπου επέκταση σημαίνει πρωτίστως στρίμωγμα, διότι ένα διαμέρισμα έχουμε, δεν μπορούμε να επεκταθούμε και στους γείτονες. Αλλά δεν θα αδικήσω έτσι την καταγωγή των συγγραφέων που είναι και το βασικό θέμα των βιβλίων τους; Ιστορίες Ινδών, Ιρανών, Αφγανών, Τούρκων, Παλαιστινίων, ακόμα και Σαουδαράβων, αν υπολογίσω και την Μούντι Αλ Ρασίντ που γράφει για την αρχαία Μεσοποταμία αλλά πέφτει συχνά στον πειρασμό να αναφέρει περιστατικά από τη ζωή της;

Και την Κορεάτισσα Χαν Κανγκ, που πήρε και το Νόμπελ πρόπερσι, να τη βάλω στην παρέα; Ε, όχι, ας μην το βλέπουμε πια τελείως γεωγραφικά, αυτή εξάλλου δεν γράφει αγγλικά και δεν ασχολείται με χαμένες πατρίδες, εκτός αν θεωρήσουμε τη Χορτοφάγο της ειδικά, μετανάστρια από τον ανθρώπινο κόσμο, που έχει καταστεί αβίωτος, σε κάποιον άλλον, όπου δεν μπορεί να ζήσει. 

Κι αμέσως βέβαια άρχισα να σκέφτομαι τι θα κάνουν τώρα οι Περσίδες του βιβλίου, λες και είναι αληθινές, τι θα σκέφτονται, πώς θα αντιδράσουν, σε τι κινδύνους θα μπουν. Ταξίδεψα νοερά σε όλες τις πατρίδες των συγγραφέων και γνώρισα ανθρώπους στα ταραγμένα μέρη που τα λέμε Μέση Ανατολή, ενώ είναι βέβαια Εγγύς Ανατολή, κοντινή μας, κι ας στρέφουμε την πλάτη μας όσο μπορούμε. 

Πορεία για τα Τέμπη

Να έχουν γίνει τα τραίνα άψογα μέσα στα τρία  χρόνια που πέρασαν από το δυστύχημα στα Τέμπη. Αυτό θα ήταν το σωστό μνημόσυνο, να λειτουργούσαν τέλεια, να είχαν δουλέψει όλοι όσοι τα κρατούν στα χέρια τους σιωπηλά για να αλλάξουν όλα από φιλότιμο, την αμετάφραστη λέξη (πώς να μεταφραστεί έτσι που τη βιώνουμε;) κι από ενοχή. Να είχε γίνει η επανάσταση στα τραίνα, δηλαδή απλώς να λειτουργούσαν κανονικά, και στον τοίχο του ανακαινισμένου σταθμού Λαρίσης ή Θεσσαλονίκης, να μνημονεύονταν τα ονόματα των νεκρών και να λέγαμε, πάλι κλαίγοντας όπως τώρα, να, έπρεπε να γίνει αυτό για να αλλάξουν όλα;

Αντί γι αυτό, έχουμε ξανά τις ίδιες ιερουργίες, πορείες, κλπ, πιασμένοι σαν τα χάμστερ στο κλουβί που ξεγελιούνται να τρέχουν ασταμάτητα σε ένα κυκλικό παιχνίδι

Μοβ παντελόνι

Κι εγώ δεν ξέρω γιατί αγόρασα πριν μερικά χρόνια μoβ παντελόνι. Ή μάλλον ξέρω, το μoβ μου αρέσει, έχει κάτι το τολμηρό σαν χρώμα και ταυτόχρονα ευαίσθητο, σαν να λέει, «ιδού, εγώ εκτέθηκα, σας κάνει καρδιά να με κριτικάρετε; Να με πείτε χρώμα πένθιμο, ότι θυμίζω κορδέλες Επιταφίου και άλλες κακίες παρόμοιες τη στιγμή που έχω ξεδιπλωθεί στα μάτια σας με τόση αθωότητα; Οχι βέβαια, αντίθετα προκαλώ την ανάγκη να με προστατέψετε, οπότε με αγαπάτε θέλετε δεν θέλετε. Είμαι χρώμα του φεμινισμού, το θερμό κόκκινο που αλλάζει το ψυχρό μπλε, ή το αντίστροφο, καθαγιασμένο ήδη από πρωτότυπες και αγωνιστικές ιδέες». Ολα αυτά και άλλα πολλά μπορεί να λέει το μοβ, με την πλούσια αλλά χωρίς λέξεις γλώσσα των χρωμάτων και, τέλος πάντων, υπέκυψα στον πειρασμό και αγόρασα κι εγώ αυτό το μοβ παντελόνι. Ωραία, αλλά με τι συνδυάζεις ένα παντελόνι μοβ;

Ο χρωματικός κύκλος που είχα προμηθευτεί πριν χρόνια για να αποκτήσω βασικές γνώσεις περί χρωμάτων λέει ότι το μοβ χρώμα είναι συμπληρωματικό του κίτρινου. Εχει μάλιστα ως υπόδειγμα και έναν πίνακα του Μονέ όπου οι σκιές είναι μοβ δίπλα στο έντονο κίτρινο που χρησιμοποίησε για το φως της ημέρας. Αριστούργημα. Δεν υπάρχει καλύτερος συνδυασμός στον κύκλο των χρωμάτων, ούτε υπάρχει καλύτερος τρόπος να συνδυάζεις χρώματα από το να βάζεις το βασικό μαζί με το συμπληρωματικό του που βρίσκεται στον κύκλο ακριβώς απέναντι. Το έμαθα και το δίδαξα στη μαμά μου. Μεγάλη ευτυχία να μαθαίνεις  στους γονείς σου κάτι.

Η μαμά μου είχε γαλάζια μάτια, και είχαμε περάσει μέρες να προσπαθώ να την πείσω να αγοράσει ένα πορτοκαλί σακάκι, ήταν αδύνατον να πιστέψει ότι θα της πήγαινε. Μόνο όταν το δοκίμασε άλλαξε γνώμη και το φορούσε ακόμα κι όταν καταστράφηκε μέρος του γιακά. Ως τότε θεωρούσε ότι μόνο γαλάζιο πηγαίνει με γαλάζιο. Πήγε σε μοδίστρα και έκοψε την τσέπη για να φτιάξει το γιακά και να συνεχίσει να το φοράει. Θα μου πείτε, εσύ ντύνεσαι με τον κύκλο των χρωμάτων καρφιτσωμένο στην ντουλάπα; Και θα ομολογήσω ότι αυτό ακριβώς κάνω. Τον αγόρασα όταν αποφάσισα ότι δεν θέλω να φοράω μαύρα και σκούρα, γκρίζα και ουδέτερα χρώματα όπως όταν ήμουν νέα και σοβαρή. Αποφάσισα ότι πρότυπό μου θα είναι διάφορες χαρούμενες τουρίστριες ντυμένες με όποιο τρελό χρώμα μπορεί να φανταστεί κανείς. «Είμαστε ελεύθερες», μου φάνηκε ότι φώναζαν, και πολύ μου άρεσε αυτή η κραυγή. Ελευθερία και φαντασία, αλλά να κρατήσουμε και κάποιους στοιχειώδεις κανόνες αισθητικής, μην τα κάνουμε κι όλα ίσωμα. Εξ ου και ο χρωματικός κύκλος. Τον ακολουθώ όσο γίνεται και εισπράττω συμπαθητικά σχόλια. Ωραία συνδυάζεις τα χρώματα, μου λένε, και δεν αποκαλύπτω το μυστικό. Ε, πλέον, ας το πάρει το ποτάμι. Πάντα χρειαζόμουν λίγη ενίσχυση στα εικαστικά θέματα – νομίζω δεν είναι κακό να παραδέχεται κανείς τις αδυναμίες του Μοβ και κίτρινο λοιπόν.

Πολύ πιο απρόσμενος συνδυασμός από το κόκκινο-πράσινο που περιτριγυρίζει τα Χριστούγεννα, ή το μπλε-πορτοκαλί που μου φαίνεται λιγότερο περιοριστικό, γιατί το μπλε όσο να ’ναι το φοράς με ένα σωρό χρώματα, ερήμην του χρωματικού κύκλου. Το μπλε είναι αποδεκτό, είναι εύπλαστο, το κάνεις ό,τι θες, το συνδυάζεις με ό,τι θες, ή τέλος πάντων έχουμε συνηθίσει να το συνδυάζουμε με τα πάντα. Αν δεν τα λέω καλά διορθώστε με, είπαμε στη χρωματική είμαι στο στάδιο της μαθήτριας.

Αφού λοιπόν αγοράστηκε το μοβ παντελόνι, ξεκίνησε η εκστρατεία για την αγορά της κίτρινης μπλούζας. Ακόμα συνεχίζεται η εκστρατεία. Αφού σαρώθηκε η αγορά της Αθήνας, μάταια το εκστρατευτικό σώμα μεταφέρθηκε στο Λονδίνο, με τη βεβαιότητα ότι η πόλη των ρούχων δεν μπορεί να μην κρύβει σε κάποιο μαγαζί το ιδανικό κίτρινο μπλουζάκι που θα ταιριάξει με το παντελόνι μου. Εψαξα σε γνωστές αλυσίδες και σε μικρά μαγαζιά, σε ακριβά πολυκαταστήματα και σε πάμφθηνα πρατήρια φιλανθρωπικών οργανώσεων όπου αγοράζεις ρούχα δεύτερο χέρι. Τέτοια δεν έχουμε εμείς εδώ, η κάτω πλευρά της Πατησίων ειδικεύεται στο μεταχειρισμένο αλλά εκτός φιλανθρωπίας, και επειδή αγοράζονται με το κιλό τα ρούχα και πουλιούνται σε υπερβολικά πατικωμένες κρεμάστρες, δεν ελκύουν όπως εκείνα που πουλούσαν κάποτε οι αμερικάνικες αγορές. Δεν έχω προκαταλήψεις, μου αρέσουν τα μεταχειρισμένα όταν δεν φαίνεται η φθορά, ή στις σπάνιες περιπτώσεις που τους χαρίζει γοητεία. Ωστόσο ούτε εκεί βρήκα το κίτρινο που θα συντροφέψει το ωραίο μοβ μου.

Φαίνεται δεν είναι χρονιά για το κίτρινο φέτος, όπως μάλλον δεν ήταν και πέρσι ή πρόπερσι, γιατί πια είναι τρία χρόνια που ψάχνω το σωστό ταίρι του παντελονιού μου. Στις παλέτες των χρωμάτων βλέπω ροζ και γκρίζο, λαδί και μετά τις γνωστές αποχρώσεις του λευκού, κρεμ, εκρού ή όπως αλλιώς, που δεν τις ξέρω και δεν θέλω να τις μάθω. Είπαμε, χρώμα, και μάλιστα έντονο. Κίτρινο του Μανέ, του Βαν Γκογκ, και όχι του μίσους. Το μοβ παντελόνι περιμένει σαν αρραβωνιαστικιά που την έχουν στήσει, βολεύεται με τα διπλανά του κύκλου, το αναπόφευκτο μπλε, το γειτονικό ροζ, εκεί πια γίνομαι σαν καραμέλα, αλλά δεν διστάζω. Μοβ είναι αυτό, δεν μπορώ να το αγνοήσω. Ζηλεύω από παιδί τις φίλες μου που έχουν έμφυτη κομψότητα και καλαισθησία, δεν χρειάζονται κολλημένους χρωματικούς κύκλους στον τοίχο τους, ούτε κανενός είδους φροντιστήριο. Τις παρακολούθησα να περνούν ανάλαφρες όλα τα χρόνια από κάθε μόδα, να μην παρασέρνονται, ώριμα να συνδυάζουν σχέδια και χρώματα χωρίς εγχειρίδια (έχω και εγχειρίδιο εκτός από τον πίνακα των χρωμάτων), χωρίς συμβουλές, χωρίς λόγια. Ξέρω
πως δεν θα αγόραζαν αυτό το άσχετο μοβ παντελόνι, ή θα ήξεραν από την πρώτη στιγμή τι να το κάνουν. Πώς μπορούν; Μπορούν.

Υπάρχει αυτό που λέγεται ταλέντο – και κάποιες φορές δεν υπάρχει. Για χρόνια φορούσα φορέματα, στη δουλειά ταγέρ, μεγάλη σωτηρία για κορίτσια σαν εμένα. Θα μπορούσα βέβαια να περιοριστώ σε απλά σχέδια και χρώματα αφού δεν το ’χω, αλλά έλα που δεν μπορώ να μην παρασύρομαι από την ομορφιά κάποιων πραγμάτων; Παρακαλούσα τις ταλαντούχες φίλες μου να με συνοδεύουν στα ψώνια, να με συγκρατούν, και συχνά μου προσέφεραν τις υπηρεσίες τους, αλλά πόσο να με προστατέψει το τρίτο μάτι; Κάποτε θα έρθει η χρονιά του κίτρινου, πού θα πάει; Στο μεταξύ, διασχίζω χιλιόμετρα βιτρίνες και μαγαζιά με στοχοπροσήλωση, δεν κοιτάζω γύρω μου τους υπόλοιπους πειρασμούς, το κίτρινο που δεν βρίσκω με προστατεύει. Εχω γίνει σοβαρή καταναλώτρια, που δεν παρασύρεται. Είμαι πελάτισσα που τη ρωτούν οι πωλήτριες αν ψάχνει κάτι και μπορεί να απαντήσει συγκεκριμένα, όχι να πει το αόριστο «απλώς χαζεύω», αυτή την παραδοχή αδυναμίας. Δεν χαζεύω πια, έχω περάσει σε άλλη φάση.

Δεν ξέρω τι έχουν οι άνθρωποι με το κίτρινο, νομίζω είναι συκοφαντημένο χρώμα. Τόσο ανοιχτό και ζεστό, και το λένε χρώμα του μίσους. Αλλά δεν απελπίζομαι. Στο μεταξύ το μοβ παντελόνι παραμένει κατά κάποιον τρόπο νέο, όσο και να το φοράω δεν ολοκληρώνεται, κάποια στιγμή που θα βρεθεί το ταίρι του, το χαμένο του μισό, θα είναι πάλι σαν καινούριο.

Η στοά

 Μια υποτιμημένη κατάκτηση του δημόσιου χώρου της ΑΘήνας είναι η στοά που έπρεπε να αφήσει η πολυκατοικία στο πεζοδρόμιο για να πάρει ύψος. Μαύρες κι άραχλες πλέον οι στοές, βρωμερές, και απομονωμένες η μία από την άλλη. Για να δούμε εδώ τι συμβαίνει. Χτίζεται μεγάλη πολυκατοικία στην Κυψέλης και Ιθάκης, δεν φαντάζομαι να μην αφήσει στοά. Θα πρέπει λοιπόν ο τοίχος αυτός να γκρεμιστεί, για να συνεχίζεται κανονικά το πεζοδρόμιο. Προσέχει η Πολεοδομία;

Τι σας λέω τώρα ε; Ιστορίες για το χώρο που ζούμε και κινούμαστε, τον πραγματικό, ενώ εμείς υπεριπτάμεθα εν γένει σε σφαίρες θεωρητικές, λίγο πιο πάνω.

Πρωινή καλησπερα

 Χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπαν καλησπέρα. Η ώρα ήταν 10.38 π.μ.

Αυτή η "καλησπέρα" που έχει κανονικά αντικαταστήσει την "καλημέρα", έχει κάποια ψυχαναλυτική εξήγηση; Αυτή η βιασύνη για την εσπέρα, για το πέρας της ημέρας από το ζωηρό πρωί, μήπως δείχνει βαθύτερη κούραση των ελληνικά ομιλούντων απέναντι στο ίδιο το φως; Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι. Τι μανία, τι πάθος, τι προσήλωση στην εσπέρα, στο "τέλος της μέρας", άλλη αγγλική έκφραση που μας κατσικώθηκε παθιασμένα επίσης, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Η μέρα είναι ακόμα νέα ωστόσο και πρέπει να τη ζήσουμε, για να το πω και με τρόπο αναγνωρίσιμο, the day is still young, αλλά όχι, κι αυτό για τη νύχτα το λένε. 

Αρα δεν έχουμε ελπίδες εμείς οι πιστοί της ημέρας. Θα μείνουμε στο σκότος των λέξεων. Δεν υπάρχουμε. Πάω να βαδίσω στον ήλιο.