Χαλογουίν ή το ένδοξο 28;

Το μωρό μας ευχαριστήθηκε πολύ το workshop της κολοκύθας. Μαζεύτηκε όλη η παρέα των παλιών συγκατοίκων, που τώρα είναι γονείς και πέρασαν θαυμάσια την Κυριακή τους. 

Αυτά στο Λονδίνο. Εδώ στην Ελλάδα τα παιδάκια κάνουν παρέλαση από τον παιδικό σταθμό. Θυμάμαι ακόμα το σοκ που είχα πάθει όταν ήρθαν τα δικά μου, ετών δυόμιση, τραγουδώντας την Ιταλία την πατρίδα του Ντούτσε τη γελοία και φωνάζοντας αέραααα. Το βρίσκω πιο τρομαχτικό από κάθε άγρια κολοκύθα να βάζεις νήπια να παπαγαλίζουν τέτοια πράγματα και να παρελαύνουν. Αν και γελούσαμε με το μικρό μου που έλεγε, γιορτάζουμε τώρα το ένδοξο 28! 

Αλλά η εποχή μου και οι αντιλήψεις μου έχουν παρέλθει. Στο facebook επικράτησε συγκίνηση με εικόνες νηπίων σε παρέλαση και έπεσε δάκρυ με τα παιδάκια στα μακρινά νησιά που είναι μόνα τους και παρελαύνουν με τη δασκάλα τους. 

Βρέθηκαν και οι διδακτικοί, αλίμονο δα. Μάθετε στα παιδιά σας το νόημα της 28ης κι αφήστε τα Χαλοουίν και τις αηδίες! Στην επόμενη φάση μπορούν να πηγαίνουν και οι μαμάδες με τα καρότσια στην παρέλαση, όπως αρχίζουν τώρα μερικοί να μαθαίνουν αρχαία από το Δημοτικό. 

Ζήτω το Χαλοουίν!

 

Liberty

Εχω έρθει ξανά εδώ, πολλές φορές, στο Liberty, να χαζέψω και να θαυμάσω, και πάντα θυμάμαι την πρώτη πρώτη φορά που είχα χαθεί και κρύωνα, και ούτε ήξερα πού βρισκόμουν και τουλάχιστον οι ξυλοδεσιές κάπως μου ζέσταναν το βλέμμα. Το ωραιότερο μαγαζί του Λονδίνου κατ εμε, όπου και μια νάιλον τσάντα για ψώνια να αγοράσεις θα σου τη βάλουν σε συσκευασία δώρου Αρνουβω που κρατιέται για μπιμπελό στο σπίτι. 

Τα μαγαζιά ειναι περιποιημένα σαλόνια, ανοιχτά κι εκτεθειμένα, υπομονετικά να περιμένουν επισκέπτες δύσκολους, κι ανησυχώ ενίοτε έτσι όπως ψωνίζει τόσος κόσμος διαδικτυακά ότι λιγοστεύουν, δεν αντέχουν και κλείνουν. Στη δική μας κρίση, περπατώντας στην πολύπαθη Σταδίου, τότε, βλέποντας τα άδεια και με τα εχθρικά συνθήματα στους τοίχους, τότε κατάλαβα πόσο πολύτιμα είναι, πόσο τα αγαπώ όσο αμφίθυμα κι αν μπαινοβγαίνω. Έκλεισαν τα περισσότερα αφού πέρασαν μέρες και μέρες που δεν τα πλησίαζε κανείς, οι κομψοί Αθηναίοι είχαν από καιρό μετακομίσει, αν και για κάποιο περίεργο λόγο συνέχιζαν εκείνα να προκαλούν το μίσος των βομβιστών και άλλων καταστροφέων, μέχρι που δεν έμεινε κανένα. Τώρα σοφά ανοίγουν εκεί μαγαζιά φτηνά και κάπως απρόσωπα. Δεν πειράζει, κλειστά ρολά να μη βλέπουμε. Και θα ήταν ωραίο να φωτογραφίζουμε το εσωτερικό ωραίων μαγαζιών, να κάνουμε άτυπο διαγωνισμό με βραβείο την αγάπη μας, δεν θα ήταν;