Ερχονται οι κλώνοι

Ο κύριος Αντινόρι, κλωνοποιός παγκοσμίως γνωστός, ανακοίνωσε ότι έχει φτιάξει κλώνους ανθρώπων, δηλαδή παιδιά, που είναι τώρα εννέα χρονών και ζουν κάπου στην πρώην Ανατολική Ευρώπη, που είναι τώρα πια Κεντρική Ευρώπη, κι άντε να τη βρεις. 

(Και αυτή και τους κλώνους.) Χρήσιμη συμβολή στην παρακμή του πολιτισμένου κόσμου, ο οποίος έχει αρχίσει να απογοητεύεται από το ανθρώπινο είδος και ας προχώρησε στον πολιτισμό με τόσο ιλιγγιώδη ταχύτητα. 

Ή ακριβώς εξαιτίας αυτού, προοδεύοντας με τόση ταχύτητα έφτασε γρήγορα στα όριά του και έσπασε τα μούτρα του στον τοίχο. 

Λοιπόν οι κλώνοι είναι ό,τι πρέπει για το μέλλον της παρακμής. Όλοι αντί για παιδιά θα θέλουν κλώνους, δηλαδή παιδιά ίδια με αυτούς, τα οποία θα γεννιούνται λίγο φθαρμένα, λόγω του ότι δεν θα παράγονται από τα γενετικά κύτταρα, και θα κάνουν με τη σειρά τους ακόμα πιο γερασμένα παιδιά, που θα φθείρονται ακόμα γρηγορότερα κ.ο.κ. Οπότε κάποια στιγμή ο κύκλος ζωής θα έχει φτάσει περίπου τα 10 χρόνια και τότε θα έρθουν από τις καθυστερημένες και φτωχές χώρες τα κανονικά παιδιά σε απολίτιστη κατάσταση, με φουσκωτά σκάφη και τάνκερ κ.λπ., ρωμαλέα και υγιή, άγρια και ορεξάτα και θα πάρουν ειρηνικά τη θέση των κλώνων για να συνέλθει η ανθρωπότητα. 

Κρίμα που θα χαθούν σε αυτή την πορεία τα γαλάζια μάτια και τα ξανθά μαλλιά, αλλά δεν ξέρεις ποτέ, μπορεί και να εμφανιστούν τίποτα άνθρωποι με φυσικά πράσινα μαλλιά και καροτί μάτια και να αρέσουν περισσότερο. 

Γενικά πάντως θα επικρατήσουν οι σκούροι επί των λευκών κλώνων. 

Μόνο που για να γίνουν όλα αυτά, πρέπει η Ευρωπαϊκή Ένωση να κλείσει καλύτερα τα σύνορά της. Αλλιώς δεν θα ευδοκιμήσουν ποτέ οι κλώνοι. 
https://www.tanea.gr/2009/03/06/opinions/analwsima-erxontai-oi-klwnoi/

Τι τους πειράζει το κρίκετ;

Παίζουν και στην Αθήνα κρίκετ οι μετανάστες από τη Σρι Λάνκα και το Πακιστάν. 

Μαζεύονται στην Πλατεία Πρωτομαγιάς, αυτή τη στραβοχυμένη επιφάνεια του τούνελ πάνω από τη Μουστοξύδη, μια πλατεία αμηχανίας, όπως όλες οι πλατείες της Αθήνας. Αυτή βρήκε τον προορισμό της, γίνεται γήπεδο κρίκετ Κυριακές και αργίες, κι ας μην έχει γρασίδι. Κρίκετ επί κυβόλιθων. Ίσως εδώ, στους κυβόλιθους, να είναι πιο ειρηνικό το πρωτάθλημα από ό,τι στη Λαχώρη, όπου μπορεί να είχαν γήπεδα και γρασίδια και όλα τα καλά, αλλά δεν κατάφεραν να δεχτούν όπως έπρεπε την ομάδα της Σρι Λάνκα, να τους υπερασπιστούν από τους φανατικούς, τίνος πράγματος αλήθεια; Πέφτουμε στην παγίδα να ψάχνουμε το γιατί σε πράξεις παράλογες, αντί να ψάχνουμε τα μεγάλα γιατί σπουδαίων πραγμάτων όπως είναι το κρίκετ. Το πώς καταφέρνεις και χτυπάς ένα μικρό μπαλάκι που έρχεται από απόσταση πολλών μέτρων με μεγάλη ορμή- κι όλα αυτά μπορούν να μετρηθούν με μονάδες της Φυσικής βέβαια που εμείς της Θεωρητικής Κατεύθυνσης έχουμε ξεχάσει- πόση δεξιοτεχνία χρειάζεται και τι διάδοση έχει το παιχνίδι αυτό, πώς από τους αποικιοκράτες Εγγλέζους γοήτευσε τους αποικιοκρατούμενους Ασιάτες και το κράτησαν τιμή τους και καμάρι τους πολύ μετά την αποχώρηση των αποίκων, και τέλος πώς ένα παιχνίδι για γρασίδι παίζεται σε τσιμέντο. Και μήπως πρέπει να οργανώσει η Ελλάδα εθνική ομάδα κρίκετ τώρα που έχει το έμψυχο υλικό; Αυτά είναι ερωτήματα μεγάλα και βαθιά, αλλά καταφέρνουν οι τρελοί με τις βόμβες που δολοφονούν χωρίς καν συγκεκριμένο μίσος, μόνο για τις ιδέες τους, να μας κάνουν να ξεχνάμε και να σκεφτόμαστε. Και η μόνη σκέψη να είναι, ευτυχώς εδώ αδειάζουν τα βαγόνια του ηλεκτρικού πριν τα κάψουν. Τέτοιες συγκρίσεις...

https://www.tanea.gr/2009/03/05/opinions/analwsima-ti-toys-peirazei-to-kriket/

Όσο πατά η πατούσα

Ηρθε η ώρα της δικαίωσης για μερικές χιλιάδες καταπατητές εκτάσεων του Δημοσίου, το οποίο τώρα τους καλεί να πληρώσουν κατιτίς και να αποκτήσουν το καταπατημένο. Να το κάνουν δικό τους, με τη βούλα και τον νόμο, με φιρμάνι και χρυσόβουλο και ό,τι άλλο τους αρέσει σε τίτλο. 

Καλόβολο αυτό το Δημόσιο, τουλάχιστον ως προς τις εκτάσεις του. 

Φαίνεται ότι δεν έχει τι να τις κάνει σε γενικές γραμμές. 

Του περισσεύουν λίμνες, βουνά, πλαγιές, ραχούλες. 

Περάστε κόσμε. Αυτό το λοφάκι ποιος θα το πάρει; 

Λείπουν οι πιονιέροι, λείπουν οι πατούσες που θα πατήσουν και θα καταπατήσουν τις εκτάσεις και κατά βούληση θα τις αξιοποιήσουν. Πρέπει να αρχίσουν όλα από την παρανομία, το μηδέν, την τάμπουλα ράζα, για να μπορέσουν οι άνθρωποι να καταπατήσουν αυθόρμητα, δημιουργικά, να φτιάξουν ό,τι θέλουν, όπως θέλουν. 

Μικρές- μικρές καταπατήσεις, νόμιμες έναντι χρημάτων χωρίς την καταπίεση σχεδίου πόλης, δρόμων, πλατειών, αγοράς, σχολείου, όλων αυτών των κοινωνικών συνηθειών που κόβουν τετραγωνικά. 

Ελεύθερα κι ωραία τα νέα κτήματα πλάθουν την πατρίδα όπως λάχει. Είναι μια χώρα σε εξέλιξη, χειροποίητη και ποδαροποίητη, έχει ακόμα να δώσει... Κι εμείς στριμωχτήκαμε στις πόλεις, φυλακιστήκαμε στα διαμερίσματα, τη στιγμή που μας έκραζε η ελληνική φύση να την καταπατήσουμε έναντι ποσού που δεν θα είναι μεγαλύτερο από ό,τι πληρώσαμε για δόσεις αυτοκινήτων, ενοίκιο πάρκινγκ, δάνειο σπιτιού, δίδακτρα σχολείου και τα συμπαρομαρτούντα. 

Αστικοποίηση, ενώ άλλοι πιο τολμηροί είχαν καταλάβει ότι εδώ, η ύπαιθρος προσφέρεται για τη μεγάλη κατάκτηση, κάτι σαν Φαρ Ουέστ αλλά σε κοντινό Ιστ, χωρίς Ινδιάνους, ερήμους, χαράδρες... Το ήρεμο και μαλακό τοπίο περίμενε παθητικά να το διεκδικήσουν. Μήπως έχει ξεμείνει τίποτα, να βγούμε στη γύρα; 

https://www.tanea.gr/2009/03/04/opinions/analwsima-oso-pataei-i-patoysa/

Ονόματα τζόκεϊ

Τόσο πολλοί μαζεμένοι σπουδαίοι υπουργοί, πρωθυπουργοί, τι είναι, τόσα κοστούμια σκούρα, τόσα βήματα βιαστικά, σοβαρά, συνοφρυωμένα, τόση επιστήμη, γνώση, σεκιουριτάδες, κουρσάρες, σοφέρ, φλας, στρας, δεν θα τα βγάλουν πέρα; Δεν θα ελέγξουν αυτές τις καμπύλες, τις ευθείες, τα διαγράμματα, τις πτώσεις, θα τους ξεφύγουν οι δείκτες, οι μονάδες, οι υφέσεις; Πώς γίνεται αυτό, αυτομολούν οι καμπύλες; Μόνες τους ανεβοκατεβαίνουν, δηλαδή μόνο κατεβαίνουν, ενώ ανεβαίνουν τα άλλα, της ανεργίας, αυτοβούλως, δεν μπορεί κανείς να τα σταματήσει; Οικονομολόγοι, πολιτικοί, καθηγητές, τραπεζίτες, σοφοί, άνθρωποι ισχυροί και να μην μπορούν να το κάνουν ζάφτι αυτό το φίδι το κολοβό, τον δείκτη του χρηματιστηρίου και την παρέα του, τους άλλους δείκτες. Και τόσο θωρακισμένη σε λέξεις και γνώσεις, σε όρους και πολυτελή γραφεία, σε ακαταλαβίστικα και κωδικοποιημένα ιδιώματα, σε κτίρια αρχοντικά, η οικονομία να μην μπορεί να συνέλθει; Με όλους αυτούς τους γιατρούς μαζεμένους γύρω της; Να μην είναι καν στα χέρια τους, να τους γλιστράει σαν νερό, σαν άμμος από τα δάχτυλά τους, να παίρνει πρωτοβουλίες ανεξήγητες, πώς είναι δυνατόν; Ο Ντάου Τζόουνς, ο Νάζντακ, ο Κακ, ο Νταξ, ο Φούτσι και δεν ξέρω εγώ ποιος άλλος. Ονόματα τζόκεϊ, νεαροί που καβαλάνε άλογα, με το καπελάκι κολλημένο στο κεφάλι, ντυμένοι ελαφριά, παιχνιδιάρηδες, και φεύγουν καλπάζοντας για το άγνωστο. Κι υπουργοί, οικονομολόγοι, επιστήμονες, ειδικοί, πολιτικοί, άνθρωποι που θα πάρουν αποφάσεις, βάζουν το χέρι αντήλιο- διότι μας ήρθε κι η λιακάδα- και κοιτάνε τη σκόνη τους. Τους βλέπουν να χάνονται στο τοπίο των ασήμαντων πραγμάτων. Μέσα στα δάση από φόβους, προκαταλήψεις, δισταγμούς, πονηριές, τσιγκουνιές, επιφυλάξεις. Και πλεονεξίες, πανικούς, εγωισμούς, βιασύνες, πάνε οι ανεξέλεγκτοι νεαροί, εξαφανίστηκαν, κι οι σοβαροί κύριοι τρίβουν τα μάτια τους και δεν το πιστεύουν. 

Αναδυόμενες ομορφιές

 H μια πιο όμορφη από την άλλη οι σταρ στο κόκκινο χαλί των Όσκαρ, που το έχουμε μάθει πια απέξω, λες και το περνάμε με την ηλεκτρική στο ίδιο μας το σπίτι, όλες υπέροχες, αλλά αυτά τα πιτσιρίκια από τις φτωχογειτονιές της Βομβάης δεν έκλεψαν την παράσταση; Αυτά τα χαμόγελα, αυτά τα μαύρα ματάκια πλημμυρισμένα χαρά, τα επιτέλους καλοντυμένα παιδιά που θα αποκτήσουν και δικό τους σπίτι, δεν ήταν τα πιο γοητευτικά πρόσωπα της γιορτής; Και πόσο πήγαινε στο μελαχρινό κορίτσι το ανοιχτόχρωμο φορεματάκι, εφάρμοσαν επιτέλους την αρχή της αντίθεσης των χρωμάτων οι γονείς του ή αυτοί που το έντυσαν. Φωτεινά χρώματα για σκούρες επιδερμίδες, όπως το ξέρουν πολύ καλά οι γυναίκες με τα σάρι. Το βλέπεις και σκέφτεσαι πόσες ομορφιές κρύβει ακόμα ο κόσμος μέσα στις άγνωστες ηπείρους, στις χώρες που ήταν κάποτε φτωχές και τώρα αναδύονται στην κανονική ζωή, όπως η Ινδία. Γιατί η φτώχεια είναι και σαν μαύρο σκοτάδι που σε σκεπάζει και δεν μπορούν να σε δουν οι άλλοι, ούτε να δεις τον εαυτό σου καλά καλά. Χρειάζεται αγώνας για να βγάλεις το κεφάλι έξω από τη βαριά της επιφάνεια, να αναπνεύσεις και να καθρεφτιστείς στα μάτια των άλλων. Από την άλλη όμως είναι αυτή η ίδια φτώχεια που σε κάνει τη στιγμή εκείνη της ανάδυσης να είσαι τόσο νέος και ρωμαλέος, τόσο μοναδικός και ακαταμάχητος και να μην μπορεί να σταθεί δίπλα σου η κουρασμένη και κάπως παρηκμασμένη πλευρά της ανθρωπότητας. Πόσο όμορφος κι ανεξάντλητος είναι ο κόσμος και τι κρίμα να μην μπορούμε όλοι μια μέρα της ζωής μας να περπατήσουμε σε κάθε πόλη. Θα έφταναν οι μέρες άραγε, το έχει υπολογίσει κανείς; 

Ευτυχώς, υπάρχει και το σινεμά. 

https://www.tanea.gr/2009/02/27/opinions/analwsima-anadyomenes-omorfies/

Το μαγαζάκι της αποτυχίας

Στην αρχή ήταν μπακάλικο. Για χρόνια πουλούσε ρύζι και φασόλια και ζάχαρη από σακιά, είχε παστά ψάρια στοιβαγμένα σε κάσες κι όλους τους νεωτερισμούς σε σαπούνια και οδοντόκρεμες, τον δε χαλβά του μπακάλη τον έλεγαν έτσι επειδή τον αγόραζες εκεί. Όταν πήρε σύνταξη ο μπακάλης, έμεινε για λίγο κλειστό. Ύστερα άνοιξε σουβλατζίδικο. Μεγάλη χαρά για τους λάτρεις του είδους, αλλά έκλεισε πριν προλάβουμε να αποφασίσουμε στη γειτονιά αν είχε καλά σουβλάκια ή όχι. Έγινε παντουφλάδικο, ύστερα κομμωτήριο, ύστερα πιτσαρία, βιντεοκλάμπ, προπατζίδικο, καφενείο, και ποτέ δεν κατόρθωνε να κρατήσει πάνω από εξάμηνο. Λες κι είχε γρουσουζιά η γωνία, δεν στέριωνε τίποτα. Η πιτσαρία έκανε γενική ανακαίνιση, μοντέρνα διακόσμηση, καινούργια τζάμια.

 Χαμένες επενδύσεις. Πόση προσπάθεια, πόσα κεφάλαια έχει καταπιεί αυτό το κακότυχο μαγαζί; Σύντομα έργα που κατεβαίνουν πριν ανέβουν είναι οι περιπέτειές του, προκαλούν θλίψη. Να βλέπεις τον κόπο των ανθρώπων να πηγαίνει στράφι, να σκέφτεσαι το κόστος. Κάποτε άνοιξε κάτι σαν γκαλερί που πουλούσε και χρώματα ζωγραφικής, αυτό πολύ μας άρεσε, αλλά έκλεισε πιο γρήγορα από ποτέ. Ακολούθησε κινέζικο ντελίβερι, κι αυτό μας άρεσε, αλλά πόσο να φάμε πια να το ενισχύουμε; Κάποια στιγμή έγινε γραφείο τελετών. Ε, αυτό δεν μας άρεσε, αλλά τι να κάνεις; Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Στο μεταξύ οι αλλεπάλληλες ανακαινίσεις το είχαν κάνει κούκλα το μαγαζί, θα πρέπει να ήταν το πιο λουξ γραφείο τελετών της Αθήνας. Περιέργως όμως ούτε κι αυτό έπιασε, κι ας έχουμε υψηλότατο μέσο όρο ηλικίας στη γειτονιά. 

Τώρα εμφανίστηκε μαγαζί με θωρακισμένες πόρτες και συστήματα ασφαλείας. Στη φάση της μανίας για θωράκιση και ασφάλεια που περνάμε, με αυξημένη ανάγκη για κλειδαμπάρωμα, ρολά, κλειδιά, αλυσίδες, συναγερμούς και τα ρέστα, πρέπει λογικά να θησαυρίσει. Για να δούμε... 

https://www.tanea.gr/2009/02/26/opinions/analwsima-to-magazaki-tis-apotyxias/

Ριάλιτι για νησιά

Στην Αυστραλία προσφέρουν θέση εργασίας σε ένα νησί με 78.000 ευρώ αμοιβή για ένα εξάμηνο, για τουριστική προβολή της περιοχής. Και γίνεται χαμός από τις υποψηφιότητες, αλλά δεν είναι εύκολο να επιλεγείς, πρέπει να διαθέτεις τα προσόντα. Να μπορείς δηλαδή να προβάλλεις την περιοχή μένοντας εκεί, συμμετέχοντας σε κάτι σαν ριάλιτι, χωρίς να γίνεσαι βαρετός, μισαλλόδοξος, δυσάρεστος, αντιπαθητικός κ.λπ. Θα σε δείχνουν σε ωραίο περιβάλλον, και τόσο θελκτικά θα είναι όλα και ενδιαφέροντα, που ο κόσμος σε όλη την υφήλιο θα προσπαθεί να μάθει περισσότερα πράγματα για το νησάκι, θα βγαίνει από την ανωνυμία η μικρή παραλία και θα σπεύδουν οι τουρίστες εκεί. Γιατί έτσι είναι αυτοί, οι τουρίστες εννοώ, θέλουν παραμύθι, δεν τους φτάνει ο ανώνυμος ήλιος και η ανώνυμη θάλασσα, θέλουν το νησί του Οδυσσέα, τη σπηλιά του Φιλοκτήτη, το σπίτι του Σαίξπηρ, το μπαλκόνι της Ιουλιέτας, το γραφείο του Δάντη, την κρεβατοκάμαρα της Μαρίας Αντουανέτας κ.λπ. Ή το νησί της Μανταλένας για τους νεώτερους. Και για τα δικά μας νησιά η ιδέα είναι ωραία, αν και έχουμε κάπως περισσότερα νησιά από ιστορίες. Αντί για καμπάνιες και διαφημίσεις, το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης μπορεί να προσφέρει τέτοιες θέσεις εργασίας σε νησάκια μικρά και μεγάλα, καθώς και βραχονησίδες για πούλημα, που θα πάρουν μέρος σε αυτή τη μόδα καλλιστείων νησιών. Κάθε παίκτης θα προσπαθεί να ζήσει μια συναρπαστική νησιωτική ιστορία κάτω από τις κάμερες, κι όποιος κερδίσει να φαίνεται από τους τουρίστες. Βέβαια εδώ σε μας μπορεί να έρθουν τελικά οι τουρίστες και να μη βρίσκουν ύστερα καράβια για να πηγαίνουν στα νησιά, αλλά κι εκεί όλα είναι θέμα προβολής: πώς πλασάρεις αυτή την έλλειψη, σαν ταλαιπωρία στο λιμάνι ή σαν θαυμάσια περιπέτεια στον διάσημο Πειραιά. 

https://www.tanea.gr/2009/02/25/opinions/analwsima-rialiti-gia-nisia/

Λαϊκοί ήρωες

Από ό,τι φαίνεται αυτοί οι αδελφοί Παλαιοκώστα έχουν ένα επίπεδο, ό,τι και να λέμε. Υπάρχουν λεπτομέρειες πολύ εντυπωσιακές, η κυρία που νοικιάζει το ελικόπτερο, η διαφήμιση της εταιρείας ελικοπτέρων, η επανάληψη του κόλπου, όλα αυτά που μπορούν να αξιοποιηθούν όχι μόνο κινηματογραφικά, αλλά και φιλοσοφικά και μαθηματικά, γιατί θέτουν ερωτήματα όπως: πόσο πιθανό είναι κάποιος που αποδρά με ελικόπτερο να κάνει ξανά το ίδιο μέσα σε πέντε χρόνια; Από ό,τι διάβασα, η σπείρα δεν έχει ποτέ σκοτώσει, αφήνει σημειωματάκια συγγνώμης όταν κλέβει αυτοκίνητα και φέρεται ιπποτικά στα θύματά της όταν κάνει απαγωγές, πράγμα που επίσης δείχνει καλλιτεχνικό προσανατολισμό. Λίγο είναι αυτό; Εισάγει νέους τρόπους στην καθημερινότητά μας: αν άφηναν σημειώματα κι αυτοί που παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους, ας πούμε, κλείνοντας ράμπες για καροτσάκια, εισόδους μαγαζιών και σπιτιών, δεν θα ήταν λιγότερο σκληρή η ζωή μας; Το ότι κερδίζουν οι ληστές τέτοια δημοσιότητα μας δίνει ελπίδες ότι θα μπορέσουν να καθοδηγήσουν τον απλό πολίτη στην οδό του σεβασμού του πλησίον. Να μάθουν τρόπους σε όλους τους απαγωγείς, με την ευρεία έννοια, να εμπνεύσουν τον καθένα που έχει εξουσία κάποια στιγμή στη ζωή του πάνω σε κάποιον άλλο, να είναι ευγενικός, υπομονετικός και συνεργάσιμος. Επιπλέον να μην είναι ρατσιστής, να μπορεί να συνεργαστεί με Αλβανούς και γενικά ξένους. Είναι κρίμα που δεν γίνονται διεθνή φεστιβάλ ληστών και πρέπει κανείς να περάσει από τις κινηματογραφικές επεξεργασίες. Εκεί χωλαίνουμε κάπως. Ληστές διεθνών προδιαγραφών πηγαίνουν χαμένοι σε μια μικρή χώρα. Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι απογοητεύτηκα. Αυτό με το ελικόπτερο δεύτερη φορά, δείχνει μια έλλειψη φαντασίας όπως και να το κάνεις. Θα μπορούσαν να σκεφτούν κάτι πιο πρωτότυπο, να υπάρχει μια εξέλιξη. Οι επαναλήψεις κουράζουν.

Ασχήμια στη γωνία

Ήταν ένα ωραίο σπιτάκι στη γωνία, διώροφο, το είχαν ανακαινίσει πρόσφατα, δηλαδή τρία χρόνια πριν. Μόλις τελείωσε η ανακαίνιση, βάλθηκαν να το γκρεμίσουν. Είχε ωραία μεγάλα παντζούρια, τα λυπόμουν όταν τα ξεκάρφωναν. Τέλος πάντων, αυτή είναι η μοίρα μας. Λένε, λένε όλοι για το πήξιμο της Κυψέλης, αλλά να κάνουν κάτι να το φρενάρουν λίγο, αδύνατον. Το γκρέμισμα άρχισε πολύ πριν από την οικονομική κρίση. Ύστερα, επί τρία χρόνια το οικόπεδο χτίζεται. Φαίνεται ότι ο κατασκευαστής μάζευε λεφτά με την ησυχία του. Ακούσαμε και τις τιμές του, λες και πουλούσε στην Παρκ Άβενιου στη Νέα Υόρκη. Εντάξει, έχει θέα η γωνία, αλλά πόσο πια; Ύστερα είδαμε το κτίριο να υψώνεται. Ένα περίεργο σχέδιο, κάτι μικρά μπαλκονάκια που ενώνονται με τσιμεντένια ζώνη, ένα πράγμα ακαλαίσθητο. Έπιασε το ύψος των διπλανών πολυκατοικιών, τις ξεπέρασε, ανέβηκε κι ανέβηκε. Υποτίθεται ότι αν οι πολυκατοικίες παραχωρήσουν μέτρα στο πεζοδρόμιο παίρνουν ύψος. Περιμέναμε λοιπόν τα μέτρα στο πεζοδρόμιο, το οποίο ήταν απροσπέλαστο τα τρία χρόνια που χτιζόταν. Τώρα άνοιξε, αλλά δεν είναι πια πεζοδρόμιο, είναι κάτι σαν τσιμεντένιος λόφος, μια απότομη ράμπα για τις τρεις θέσεις πάρκινγκ που έχει φτιάξει. Φαντάζομαι τους ηλικιωμένους κατοίκους της περιοχής να τσακίζονται σε αυτή την ανάβαση. Αναρωτιέμαι, Πολεοδομία δεν είδε αυτό το χάλι; Τι λογική έχει να καταστρέφεις το πεζοδρόμιο, ενώ πήρες ύψος με την εγγύηση πως θα το μεγαλώσεις; Άσε πια το τι προσφέρεις ως θέαμα στους γύρω σου. Γκρέμισες ένα ωραίο σπίτι, δεν σε τρώει το φιλότιμο, δεν σε πιάνει στενοχώρια, να μην υψώσεις στη θέση του κάτι αξιοπρεπές, τουλάχιστον; Τι ψάχνω τώρα εγώ, θα πείτε. Ξεχνιέμαι κι απορώ. Μέχρι να συνηθίσω το νέο γωνιακό τοπίο, να ποτίσει η ασχήμια του τον ορίζοντά μου.

Τσικνοπέμπτη στην Αθήνα

 Νόμιζα ότι θα είναι γεμάτο το εστιατόριο στη στοά Σπυρομίλιου λόγω Τσικνοπέμπτης, αλλά μόνο ένα τραπέζι είχε κόσμο. Νωρίς να ήταν ακόμα κατά τις 10.30; Η Βουκουρεστίου που είναι ολοζώντανη όταν δουλεύουν τα θέατρα, έρημη και μελαγχολική. Δεν υπήρχε και το συγκρότημα που παίζει μουσική στο δρόμο.

Η Πανεπιστημίου άδεια. Αστυνομική κορδέλα στο πεζοδρόμιο μπροστά στην Άτικα μπανκ και μέσα γης μαδιάμ. Είχαν βγει οι σπάστηδες βόλτα και είχαν ρίξει το φαρμάκι τους. Σπασμένα τζάμια, όπου βρήκαν τζάμια ακόμα, γιατί δεν έχουν μείνει και πολλά πια, όλοι κατεβάζουν ρολά μπροστά τους κι είναι η θλιβερή πόλη ακόμα θλιβερότερη. Και στους τοίχους συνθήματα με τόσο βίαιο πνεύμα που σε έπιανε το στομάχι σου.

Ποιοι είναι αυτοί οι ‘κολασμένοι της γης’ που έχουν τόσο δολοφονικές διαθέσεις; Μάλλον δεν είναι οι άνθρωποι που αγωνίζονται να καλυτερέψουν λίγο τη ζωή τους, ή απλώς να επιβιώσουν δουλεύοντας όπου μπορούν, ελπίζοντας και σφίγγοντας τα δόντια. Ωστόσο καταφέρνουν να δημιουργούν ένα κλίμα που δηλητηριάζει τις ζωές ολονών μας. Αυτοί που αισθάνονται απειλούμενοι κρύβονται πίσω από πιο θωρακισμένα σπίτια, αυτοκίνητα, και ψυχές, γίνονται πιο εχθρικοί, οι άλλοι που υποτίθεται πως θα έπρεπε να τους απειλούν γίνονται πιο ευάλωτοι και ανασφαλείς. Ήμασταν που ήμασταν βίαιοι στην καθημερινότητά μας, τι μας χρειαζόταν; Να γίνουμε λίγο πιο βίαιοι, να χάσουμε και τα τελευταία ίχνη κοινωνικότητας. Στο τρόλεϊ οι άνθρωποι του μεροκάματου μπαίνουν μέσα κουρασμένοι. Μια γυναίκα απέναντι μου κάθεται βαριά και κλείνει τα μάτια, αφήνεται να αποκοιμηθεί. Ποιος ξέρει πόσες ώρες δούλευε, ίσως το δεκάλεπτο της διαδρομής να το έχει στο πρόγραμμα σαν ξεκούραση. Ευτυχώς που είναι άδειο το τρόλεϊ τις νύχτες. Έκανε μισή ώρα να έρθει, πώς δεν παγώσαμε; Θα φταίει το κρύο που σκέφτομαι ότι τα πράγματα μπορεί να γίνουν ακόμα χειρότερα και πάλι να τα υπομένουμε, γιατί οι άνθρωποι αντέχουν να υπομένουν πολλά. Αντέχουν να ζουν σε χάλια μέρη, κι όσο πιο χάλια είναι τόσο περισσότερο τα συνηθίζουν και δεν απαιτούν το καλύτερο. Είναι κάτι που δεν το σκέφτονται οι ‘επαναστάτες’. Νομίζουν ότι μια άθλια κατάσταση γεννά εξεγέρσεις. Δεν έχουν διαβάσει λίγο βαθύτερα την ιστορία να δουν, μένουν στα απλοϊκά που μαθαίνουν στο σχολείο.

Γλιστράς ανεπαίσθητα σε μια καθημερινότητα που σε υποτιμά και ξεχνάς και ποιος είσαι. Δεν τολμάς ούτε να ελπίσεις, ούτε να αντιδράσεις… Φτάνουμε στα Δικαστήρια και μας θερίζει κρύος αέρας καθώς περνάμε απέναντι στην Ευελπίδων. Ήταν κάποτε ποτάμι, έχουμε μάθει, θυμάται ίσως τα παλιά, κατεβάζει κάτι από τα βουνά, σκεπασμένο νερό, θυμωμένο αέρα. Με τις ρίζες των μαλλιών να τουρτουρίζουν στρίβω νότια, κι εκεί μου έρχεται η τσίκνα από τη γωνιακή μοντέρνα ψησταριά. Ααχ, ούτε θεός του Ολύμπου δεν την ανάσανε ποτέ με τόση ανακούφιση. Κάποιοι γιορτάζουν, κάποιοι αντιστέκονται ακόμα, κι η μυρωδιά, καλά το ήξεραν οι αρχαίοι, ευεργετεί και τους διερχόμενους, τους πεσμένους, τους απογοητευμένους. Να είστε καλά αγαπητά Μπριζολάκια για το αισιόδοξο μήνυμα σας. Κάπου θα βρεθεί διέξοδος. Δεν μπορεί να συνεχιστεί έτσι το πράγμα. Θα επιζήσουμε. Θα τα καταφέρουμε!

Περιμένοντας την επιτήρηση

Με το κεφάλι ψηλά, περήφανοι ως Έλληνες, αιώνια ανυπότακτοι και τα λοιπά, περιμένουμε την επιτήρηση για να της αντισταθούμε γενναία, όπως κάναμε πάντα. Μην αργεί πολύ και κουραστούμε και πιαστούμε μόνο. Πώς θα τη λένε, Αλμούνια, Βρυξέλλες, οτιδήποτε. Κάτι να μας επιτηρήσει, κάτι να μας γλιτώσει από τον εαυτό μας. Κάποιον να επιβάλει κανόνες, ας είναι και λιτότητα, ας είναι και αντεργατικά, της «Ευρώπης των μονοπωλίων», ας είναι ειδικοί «bons pour l΄ Οrient». Να έρθουν οι επιτηρητές, να μην ξέρουν κανέναν, να μη λυπούνται κανέναν, να μην έχουν συγγενείς στη χώρα, φίλους πουθενά, μπαρμπάδες στην Κορώνη και ανιψιούς στη Μεθώνη, να μη συμπαθούν ψυχή. Να έρθουν σαν αναίσθητοι χασάπηδες, να πιάσουν μια μαχαίρα και να εφαρμόσουν ψυχρά και μεθοδικά πέντε αρχές. Χαρμανιάσαμε για ψυχρούς αριθμούς, τετράγωνη, ψυχρή και αναίσθητη λογική. Δίκαιη και τυφλή σκληρότητα προς πάσα κατεύθυνση, χωρίς διακρίσεις και διαφυγές. 

Επιθυμούμε σφόδρα να μας επιβληθούν κάποιοι κανόνες, αλλά δεν μπορεί κανείς να το παραδεχτεί. 

Από τον πιο ταπεινό ώς τον πιο επιφανή, από τον πιο διάσημο ώς τον πιο ασήμαντο και άσημο, όλοι κι όλες έχουμε πάθει μυστικά αφυδάτωση από έλλειψη κανόνων. Δεν αντέχουμε άλλο, κι ας παριστάνουμε πως είμαστε περήφανοι για την κατάστασή μας. 

Επιτηρήστε μας να ξέρουμε ποιος είναι ο εχθρός, αυτός που θα φταίει για όλα, όπως στις σχολικές εξετάσεις, το μισητό πρόσωπο που κάθεται στη γωνία και προσέχει μην αντιγράψεις, αλλά ξέρεις ότι θα εφαρμόσει τον κανονισμό αδέκαστα προς όλους. Σας περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι και μην τυχόν μάς τη σκάσετε και δεν έρθετε σήμερα και φύγετε για άλλη μέρη. Τι θα την κάνουμε τόση αγωνιστική αντίσταση που έχουμε ετοιμάσει; Θα αρχίσουμε να βάζουμε βόμβες στις μασχάλες μας. 
https://www.tanea.gr/2009/02/20/opinions/analwsima-perimenontas-tin-epitirisi/