Σε τούτα δω τα μάρμαρα

Απ' έξω μαυροφόρα απελπισιά... Όχι, όχι, αυτό είναι από αλλού. Απέξω πεζοδρόμιο με μάρμαρα. Μάλιστα, μάρμαρα, γκρίζα και λευκά, Πεντέλης ίσως ή Πάρου. Και παρτέρι στη γωνία και δέντρα στο προαύλιο. Και πεζόδρομος. Αλλά πάνω στα μάρμαρα μαζεμένη η μεγαλύτερη, πυκνότερη και εντατικότερη βρώμα της γειτονιάς. Τα μάρμαρα αυτά, τα μοναδικά της περιοχής, στολισμένα από το χάραμα με όλες τις δυνατές  ποικιλίες σκυλίσιων περιττωμάτων. Το παρτέρι να έχει ατύπως οριστεί τελικό καταφύγιο κάθε καμένου, κατεστραμμένου, ξεκοιλιασμένου και γενικώς αγρίως ταλαιπωρημένου επίπλου των πέριξ τετραγώνων.
Γιατί άραγε οι κάτοικοι των γύρω πολυκατοικιών διαλέξουν το συγκεκριμένο πεζοδρόμιο για να φέρουν τα σκυλιά τους, ν' αμολήσουν τα σκουπίδια τους, και να εκφράσουν την περιφρόνησή τους γενικώς προς την έννοια της πόλης και της κοινότητας; Διότι στο τετράγωνο στεγάζεται σχολείο. Δυο γυμνάσι ακαι δυο λύκεια εναλλάξ. Κάθε πρωί ακούγεται στο μεγάφωνο η φωνή του διευθυντή να προσπαθεί να προσδώσει κύρος στη δουλειά του με άχαρη αυστηρότητα. Και μέρα νύχτα η γειτονιά ανταποκρίνεται στην προσπάθεια του, πετώντας τα χειρ΄τοερα των αχρήστων της. Σύμφωνα με χτεσινό γκάλοπ, για την κατάσταση των σχολικών κτιρίων φταίνε κατά 20% οι Δήμοι (που δεν έχουν μονίμως εργάτες καθαριότητας εκεί;) οι νομαρχίες και η κυβέρνηση από 37 και 32% αντιστοίχως, (που δεν τοποθετούν επιστάτες ή μάλλον σεκιουριτάδες που τώρα πια πείθουν περισσότερο;) ποσοστό 9,7% δεν ξέρουν τι φταίει. Οι πολίτες δεν φταίνε. Αν δεν πετάξουν το καμένο τους στρώμα στο παρτεράκι του σχολείου, να υποστεί επιστημονική ανάλυση, να διδαχθούν τα παιδιά το νόημα της φθοράς και της εκμετάλλευσης, πού θα το πετάξουν; 

Στα χιόνια

Αφού δεν έφτασε το χιόνι στην Αθήνα, πήγαν οι Αθηναίοι στα χιόνια. Ανέβηκαν
στα ανύποπτα βουνά, τα λευκά βουνά, τα οργανωμένα. Εκεί όπου ανάμεσα στα έλατα
σκαρφαλώνουν τα λιφτ και κατρακυλούν σκιέρ εκπαιδευμένοι σε μυστικούς χρόνους.
(Μα, πότε και πού έμαθαν αυτοί οι τύποι να γλιστράνε έτσι;). Εκεί βασιλεύει το
αδιάβροχο και το ολόσωμο και το χρωματιστό, αλλά εμένα μ' αρέσει πιο πολύ να
κοιτώ τους απροετοίμαστους. Αυτούς που φαντάζονται ακόμα το χιόνι αθώο κι
απάτητο, πρωτογενές και καλόκαρδο, αυτούς που φτάνουν για πρώτη φορά, με τα
μάλλινα παλτά και τα καστόρινα μποτάκια τους. Και γλιστράνε και παγώνουν και
γελάνε και πέφτουν και μουσκεύουν κι αρρωσταίνουν με το που γυρίζουν στο σπίτι
τους. Χωρίς σκουφί, με γάντια που κρουσταλλιάζουν σε τρία λεπτά, προσπαθούν να
φτιάξουν χιονάνθρωπο στο καπό του αυτοκινήτου, με το χιόνι που συσσώρευσε το
γκρέιντερ στην άκρη του δρόμου. Δεν ξέρουν ότι το χιόνι είναι σκληρό, ότι
μπορεί να γίνει λάσπη, υγρασία, πέτρα που σκοντάφτεις πάνω της. Αγνοούν
εντελώς τη σκοτεινή του πλευρά. Εξ άλλου, για να τη μάθεις χρειάζεται
εκπαίδευση, έξοδα, θάρρος, γερή κράση και ξανά έξοδα. Πρέπει να δεχτείς να
ντυθείς με τις πανάκριβες στολές που θα σε κάνουν να μοιάζεις με όλους τους
υπόλοιπους, κι ύστερα να αντέξεις τον ανεφοδιασμό σε καταφύγια, με μουσική στη
διαπασών και ακατάδεχτους νεαρούς. Γι' αυτό προτιμώ να κοιτάζω αυτούς που
ακόμα ξεχωρίζουν, κάτι κορίτσια που έρχονται για πρώτη φορά και ξετρελαίνονται
από φόβο, ή κάτι γιαγιάδες που έζησαν μια ζωή στο διπλανό χωριό και
τουρτουρίζοντας στο τσεμπέρι τους κοιτάζουν κατάπληχτες τη νεολαία να διασκεδάζει.
https://www.tanea.gr/2001/12/31/opinions/analwsima-sta-xionia/

Bangladesh

Εκεί που τελειώνουν οι πάγκοι της λαϊκής αγοράς, μαζεύονται πωλητές
ημιαπασχόλησης κι απλώνουν την πραμάτεια τους σε μια γωνιά του πεζοδρομίου.
Μέσα στο κρύο προχθές, ένας μικρόσωμος μελαχρινός είχε απαγκιάσει στα
σκαλοπάτια μιας πολυκατοικίας, μαρμάρινα δυστυχώς. Του έλειπαν κασκόλ, γάντια,
χοντρό μπουφάν, αλλά είχε ένα βιβλίο στα γόνατα και διάβαζε αφοσιωμένος. Σ'
ένα μαντίλι απλωμένο μπροστά του, εξέθετε πλαστικά κουζίνας που είχε για
πούλημα. Φτηνά σκουπάκια, τάπερ, αλουμινόχαρτο. Δεν μπόρεσα να μην κοιτάξω
περνώντας. Τα γράμματα στο βιβλίο ήταν μεγάλα, παράξενα, σαν μοτίβα που
αναπτύσσονται σε μικρό τετράγωνο. «Ινδικά είναι τα γράμματα;» τον ρώτησα, κι
εκείνος σήκωσε το βιβλίο, μου έδειξε το εξώφυλλο, μια εικόνα γυναίκας με
φλογερά χρώματα, κι είπε δυνατά, «Μπαγκλαντές». Το ξανάπε, καθώς
απομακρυνόμουν κι ακούστηκε σαν τραγούδι, Μπαγκλαντές. Ήταν τραγούδι. Ένα
επαναλαμβόμενο μοτίβο, επίμονη κιθάρα, κραυγή, για να τραβήξει την προσοχή των
χορτάτων. Τότε που στο Μπαγκλαντές υπήρχε πείνα κι ο Τζορτζ Χάρισον είχε κάνει
συναυλία για συγκέντρωση χρημάτων. Είχε λανσάρει στην Ευρώπη τον Ραβί Σανκάρ
με το σιτάρ του και τότε απορούσαμε λιγάκι, στην αρχή, ώσπου να συνηθίσουμε,
τι τον θέλει τον παράξενο αυτόν.

Ύστερα εξοικειωθήκαμε. Μάθαμε το σιτάρ, τα ινδικά φαγητά, τις γεύσεις με το

κάρι. Μαντράς, Μασάλα και Ταντούρι, φαγητά που μαγειρεύονται στο Λεκανοπέδιο.
Μάθαμε πολλά. Το πιο δύσκολο είναι να συνηθίσουμε την παρουσία των μικρόσωμων
αυτών φτωχών ανθρώπων, που προσπαθούν να ζήσουν από το τίποτα, διεκδικώντας
την ταυτότητά τους. Σαν μνημόσυνο για τον Τζορτζ Χάρισον, που μας έμαθε να
ακούμε τις εξωτικές φωνές, το τραγούδι συνεχίζεται ολόκληρο στο μυαλό μου.

https://www.tanea.gr/2001/12/10/opinions/analwsima-mpagklantes/

Tα ελληνικά κριτήρια

Οι Έλληνες μαθητές έρχονται στην 25η θέση ως προς την ικανότητα ανάγνωσης και
στην 28η για τα Μαθηματικά σε έρευνα του ΟΟΣΑ σε 31 χώρες. Δεν πειράζει, ήταν
αγγλοσαξονικά τα κριτήρια, είπε ο υπουργός Παιδείας. Και, δεν πειράζει,
ξοδεύουμε τουλάχιστον λιγότερα από τους άλλους, είπαν οι σχολιαστές. Παράξενες
παρηγοριές μάς δίνουν. Ξοδεύουμε λιγότερα; Το κράτος ίσως, όχι όμως οι γονείς.
Αν μετρούσαν τις δαπάνες των νοικοκυριών, θα βγαίναμε μάλλον πολυέξοδοι, από
την εποχή του παιδικού σταθμού και του Νηπιαγωγείου, μέχρι τα φροντιστήρια του
Λυκείου για εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Ε, εκεί πια αρχίζει η δωρεάν παιδεία.
Εκεί το κράτος ξηλώνεται. Αν αφαιρέσεις τα νοίκια για τις μακρινές πόλεις, τα
δίδακτρα για τις ξένες χώρες, όπου πάνε όσοι δεν πετυχαίνουν, και μερικά ακόμα
μικροέξοδα, οι γονείς μπορούν να ανασάνουν... Κι αυτά τα αγγλοσαξονικά
κριτήρια, τι να 'ναι, τι; Φαντάζουν τόσο μυστηριώδη που, σαν ανεπαρκείς
μαθητές, σωπαίνουμε με δέος. Αυτοί οι Αγγλοσάξονες, με τα ιμπεριαλιστικά τους
τερτίπια, κάτι θα σκέφθηκαν ξανά για να μας βγάλουν άχρηστους. Αλλά και με τα
ελληνικά κριτήρια, την ελληνική νοοτροπία μάλλον, κάτι δεν πάει καλά στην
υπόθεση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη επένδυση σε κάθε οικογένεια, μεγαλύτερος
στόχος και αγώνας, από την εκπαίδευση των παιδιών. Και σύμφωνα με αυτά, η 25η
θέση είναι αβάσταχτα χαμηλή, δεν μπορεί να μας ικανοποιήσει, όσο καλά κι αν
κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας. Αντί γι' αυτό λοιπόν, μήπως θα ήταν
καλύτερα, πιο τίμιο και αξιοπρεπές, να κοιτάξουμε το πρόβλημα στα μάτια και να
δούμε τι τρέχει με τα σχολειά μας; Γιατί αυτές τις εξετάσεις δεν τις έδωσαν τα
παιδιά, τις έδωσε το ελληνικό σύστημα και βγήκε πάτος.

https://www.tanea.gr/2001/12/06/opinions/analwsima-ta-ellinika-kritiria

Μεγάλες κουβέντες

Η ισότητα των δύο φύλων έχει επιτευχθεί, είπε ο υφυπουργός Εργασίας. Να κάτι
που θα έπρεπε να γιορ-τάσουμε στο Σύνταγμα, σε ειδική τελετή, Λυσιστράτη μέσα
στα Χριστού-γεννα. Και πώς να φέρεις αντίρρηση ότι έχει επιτευχθεί η ισότητα,
όταν βλέπεις τα πάθη των γυναικών σε άλλες χώρες; Τοπικά τουλάχιστον; Αλλά θα
μπορούσε με την ίδια εισαγωγή να προτείνει ο υφυπουργός τη συνταξιοδοτική
εξίσωση των ανδρών με τις γυναίκες και όχι να καταργηθούν οι προνομιακές
ρυθμίσεις των γυναικών. Αν υπήρχε η δυνατότητα, δεν θα ήταν πολύ καλύτερη
κίνηση για την ισότητα των φύλων; Να παρέχεται στους πατεράδες με ανήλικα
παιδιά η επιλογή πρόωρης, μειωμένης σύνταξης. Αυτό θα απεδείκνυε ακόμα
περισσότερο την ισότητα των φύλων. Να μπορούν και οι μπαμπάδες να μένουν λίγο
στο σπίτι, να διαβάσουν κι αυτοί με τους μικρούς μαθητές τα μαθήματα του
σχολείου, να τους λύσουν τα προβλήματα των μαθηματικών, να μάθουν λίγα
ελληνικά μαζί τους, να φρεσκάρουν τα αγγλικά τους και να παραγγείλουν
πίτσες... Δεν χρειάζεται να διαθέτουν ειδικά γυναικεία χαρακτηριστικά γι'
αυτές τις δουλειές. Τους αρέσει και το μαγείρεμα, που το βαρέθηκαν οι
γυναίκες. Άσε που το ανδρικό πρότυπο είναι εξίσου χρήσιμο στην οικογένεια,
όπως λέει και η ψυχανάλυση. Αυτή θα ήταν ισότητα, κι αν δεν μπορούμε να τη
φθάσουμε είναι που τα Ταμεία άδειασαν, και μάλιστα παγκοσμίως. Κρίμα, γιατί
είχαμε καλές ιδέες περί ισότητας. Δει δε χρημάτων, κι αφού δεν υπάρχουν, τι
χρειάζονται οι μεγάλες κουβέντες; Ποιον ξεγελούν τα άλλοθι; Θα κοπεί ό,τι
κοπεί, αφήστε την ισότητα στην ησυχία της. Είναι γι' άλλους στόχους, να
πηγαίνουμε μπροστά, όχι προς τα πίσω
https://www.tanea.gr/2001/12/05/opinions/analwsima-megales-koybentes/

Οδυνηρή υπενθύμιση

Μια μέρα πριν είχαμε δει σε πρωινή εκπομπή το φιλμάκι που ετοίμασαν διάσημοι
Νεοϋορκέζοι για να τονωθεί ο τουρισμός στην πόλη τους ξανά. Ο Ρόμπερ ντε Νίρο
παρήλαυνε σε άρμα καρναβαλιού, ο Γούντι Άλεν έκανε πατινάζ σε πάγο ­ αλλά στα
ψέματα ­, τηλεπαρουσιαστές έπαιζαν σε μιούζικαλ, ηθοποιοί σερβίριζαν σε
εστιατόρια και ο Χένρι Κίσιγκερ, που ονειρευόταν να γίνει ποδοσφαιριστής, μας
προσέφερε την ικανοποίηση να τρώει μεγαλοπρεπή τούμπα σε άδειο γήπεδο και να
χτυπάει άσχημα τα μούτρα του. Η Νέα Υόρκη ήταν ο τόπος όπου ο καθένας
πραγματοποιεί τα όνειρά του, έλεγε το φιλμάκι. Ελάτε στη Νέα Υόρκη, να ζήσετε
τα όνειρά σας. Μια μέρα μετά, θυμόμαστε οδυνηρά ότι τα ανθρώπινα όνειρα είναι
ενίοτε εφιαλτικά. Και η Νέα Υόρκη, που χώρεσε και χώνεψε τόσα πολλά ανθρώπινα
όνειρα, αυτή που προκάλεσε και έζησε τους εφιάλτες. Πριν βρεθεί κι απαντηθεί
αν η καινούργια πτώση είναι δυστύχημα ή τρομοκρατική ενέργεια, το χαμόγελο
παγώνει, ο χώρος των ονείρων συρρικνώνεται ξανά. Με κλειστά αεροδρόμια και
γέφυρες, απομονωμένη για μερικές ώρες ­ ή μέρες; ­ η πόλη των στιβαρών ονείρων
μοιάζει με λεπτή φλούδα αιωρούμενη, έτσι όπως η εικόνα της θολώνει μες στους
καπνούς και στην αβεβαιότητα. Την κοιτάμε από μακριά και ταυτόχρονα είμαστε
μέσα. Έτσι όπως έπεσε ο Κίσιγκερ σ' εκείνο το γήπεδο, προσπαθώντας να παίξει
μπάλα, είναι σαν να πέφτει ολόκληρη η ανθρωπότητα, σαν να βουτά με τα μούτρα
στο γήπεδο της μοίρας της, εκεί που νόμιζε πριν από λίγους μήνες ότι έχει
ξεφύγει. Όταν μαζέψει πάλι τα συντρίμμια και συνέλθει η μητρόπολη, θα θυμάται
πόσο δύσκολο είναι να παίζεις μπάλα, πόση προσοχή χρειάζεται στις κλωτσιές;

https://www.tanea.gr/2001/11/13/opinions/analwsima-odyniri-ypenthymisi/

Όπου κλώνος και μάλαμα

Κάπου στον κόσμο κυοφορούνται ήδη τα πρώτα παιδιά-κλώνοι, αποκάλυψε στα «ΝΕΑ»
ο γιατρός που τα ετοίμασε. Βρέθηκαν οι δότες, βρέθηκαν και οι μητέρες,
προφανώς αγοράστηκαν και οι πρώτες κουδουνίστρες, μόνο τα μωρά λείπουν πια.
Μωρά που θα είναι ολόιδια με έναν άνθρωπο, σαν δίδυμα του γονιού σε
διαφορετική ηλικία, φτιαγμένα από γονίδια ενός μόνο ανθρώπου. Μωρά που τα
θέλησαν πολύ «άτεκνα ζευγάρια», μας είπε ο γιατρός, αλλά που δεν θα
εμπεριέχουν το ζευγάρι. Ο κλώνος δεν χρειάζεται ζευγάρωμα, ίσα ίσα που το
καταργεί. Καταργεί τη συνύπαρξη, τη μείξη, τη συνεργασία των δύο, καταργεί και
τα γενετικά κύτταρα. Γίνεται από τον πυρήνα άλλου κυττάρου, γι' αυτό γερνάει
πρόωρα. Μεταφέρει την ηλικία του δότη στο νεαρό πλάσμα, και αυτό δεν συμβαίνει
μόνο στα πρόβατα βέβαια. Αλλά ίσως ένα παιδί που θα είναι αντίγραφο του πατέρα
του ή της μάνας του (και μάλιστα η μάνα το κάνει ολομόναχη, δεν χρειάζεται καν
συνεργάτη) και μέλλεται να ζήσει όσο κι ο γονιός του, να είναι το τέλειο
παιδί. Ένα παιδί φιλάσθενο που θα χρειάζεται φροντίδες αυξημένες και θα
γερνάει μαζί με το γονιό του, δεν θα χρειαστεί ποτέ να απομακρυνθεί από το
σπίτι, να ζήσει τη ζωή του, να αμφισβητήσει την προηγούμενη γενιά, τι
καλύτερο; Ίσως κάτι τέτοιο ονειρευόμαστε όλοι όταν κάνουμε παιδιά, δεν
υπολογίζουμε πόσο θα μας ταλαιπωρήσει η εφηβεία τους, πόσο θα μας πικράνει η
αναχώρησή τους από το σπίτι, δεν αναλογιζόμαστε πως όταν θα γερνάμε εκείνα θα
έχουνε δουλειές και δικές τους οικογένειες. Είδατε πόσο προοδεύει η επιστήμη;
Τα λύνει πλέον αυτά τα προβλήματα.

https://www.tanea.gr/2001/11/07/opinions/analwsima-opoy-klwnos-kai-malama/

Μπουτάκι γεμιστό

«Σε περίπτωση νίκης του Ολυμπιακού επί της Μάντσεστερ, θα προσφερθεί δωρεάν την Πέμπτη στις 14.45 μπουτάκι γεμιστό σε όσους προσέλθουν στην πλατεία» Στη βιτρίνα του φούρνου, υπήρχε κολλημένο το χαρτάκι, ως την προηγούμενη Τετάρτη το βράδυ, που έγινε το μέγα ματς  Η πλατεία είναι η Αγίου Γεωργίου, μικρή, αποπνιχτική, στενεία θα έπρεπε να τη λένε. Ωστόσο μοιράζεται με την Εξαρχείων το ζευγάρι από κείνα τα μπρούτζινα συμπλέγματα ερωτιδέων, που υποβαστάζουν τέσερεις δημόσιες λάμπες. Στα Εξάρχεια είναι όλες σπασμένες, στην Κυψέλη όλες γερές, αν και κατακουτσουλημένες. Το σουβλατζήδικο δεν απλώνει τραπεζάκια έξω. Κάθονται στα παγκάκια παρέες παππούδων από μακρινά μέρη που μιλάνε γλώσσες ακατάληπτες, γελούν μεταξύ τους. Στο καρτοτηλέφωνο περιμένουν ουρά, νέες γυναίκες των πρώην ανατολικών χωρών που μετατοπίζονται δυτικά μαζί με τις γεωλογικές πλάκες. Και οι χώρες και οι γυναίκες. Τα βράδυα παίζουν ποδόσφαιρο τα πιτσιρίκια στον μικρό ελεύθερο χώρο, μπροστά στην εκκλησία. Αυτά μιλάνε ελληνικά, την ελληνική κοινή. Τη νέα κοινή. Περνάμε βιαστικά πάντα εμείς οι ντόπιοι, είμαστε οι πιο απόμακροι. Αλλά το γεμιστό μπουτάκι μας σταμάτησε. Τι μπουτάκι θα ήταν,  τι γέμιση θα περιείχε και  πώς θα γινόταν το σερβίρισμα; Τάβλες  και πάγκοι; Ίσως και χοροί. Πανηγύρι στην πλατεία. Συναδέλφωση νοτίων Ευρωπαίων με Αφρικανούς, Ασιάτες, κι εκπροσώπους του πρώην υπαρκτού που θέλουν απλώς να υπάρξουν, εις βάρος των Αγγλοσαξώνων της Μάντσεστερ και κυρίως επί τη βάσει της κρεοφαγίας. Μέσα στην περιρέουσα ατμόσφαιρα ευαισθησίας προς τις χώρες του Τρίτου κόσμου, ο κιμπάρης φούρναρης θα δίδασκε χειροπιαστή φιλοξενία και ελληνική κουζίνα. Τι κρίμα! Ήταν ανάγκη να χάσει κι αυτός ο Ολυμπιακός;

https://www.tanea.gr/2001/10/15/opinions/analwsima-gemisto-mpoytaki

Λόγια και πράξεις

Σε τεντωμένο σκοινί ισορροπούμε. Τι θα γίνει με τον πόλεμο; Κάτω από τον φόβο
των τρομοκρατικών επιθέσεων, υποβόσκει ο φόβος των συναισθημάτων που θα
γεννήσει η αμερικανική εκστρατεία στους μουσουλμάνους ανά τον κόσμο. Μέσα στον
ορυμαγδό βρίσκουν ακόμα το κουράγιο πολλοί και δίνουν συμβουλές μετριοπάθειας.
Να προσπαθήσει και το Ισραήλ να έρθει σε συνεννόηση με τους Παλαιστινίους. Να
ξανασκεφτούν οι ΗΠΑ τη στάση τους απέναντι στο Ιράκ. Να μη νιώθουν
απειλούμενοι και αδικημένοι όλοι οι μουσουλμάνοι του κόσμου. Ευνοεί το κλίμα
των επιχειρήσεων τέτοιες φωνές; Μπορεί ν' αλλάξει υπό πίεση η πολιτική; Στο
μεταξύ, για να πάρουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας, πρέπει κι εμείς κάτι να
κάνουμε, εδώ στην Ελλάδα εννοώ. Έχουμε μερικούς αδικημένους μουσουλμάνους
ανάμεσά μας. Τόσα χρόνια κουβεντιάζουμε, να χτιστεί ένα τζαμί, μήπως πρέπει να
το χτίσουμε τώρα; Μπορούμε εμείς να τα βάλουμε με τις προκαταλήψεις μας, να
αποδείξουμε ότι σε κρίσιμες στιγμές οι άνθρωποι αλλάζουν; Τότε θα δικαιούμαστε
να ελπίζουμε και να απαιτούμε να αλλάξουν οι ΗΠΑ, και όχι μόνο, τη στάση τους
απέναντι σε τόσα καυτά ζητήματα που θεωρούμε ότι βρίσκονται στη ρίζα της
τρομοκρατίας. Μπορούμε να αλλάξουμε στάση απέναντι στους πρόσφυγες από τις
επικίνδυνες ζώνες, να τους διευκολύνουμε, να τους περιθάλψουμε, να
ανασκουμπωθούμε ως έθνος, κράτος και κοινωνία, για να κάνουμε πράξη τα ωραία
ανθρωπιστικά μας λόγια, την αντιπολεμική μας άποψη; Μπορούμε, μέσα μας ο
καθένας, να αντικρύσουμε τους ρατσισμούς μας και να τους φιμώσουμε; Αν κανείς
δεν δέχεται να προσπαθήσει πρώτος, σημαίνει ότι οι άνθρωποι τραβάνε ξανά τον
δρόμο της φύσης τους, πεδικλωμένοι στις λογικές του ανυποχώρητου, ανώριμοι και μοιραίοι.
https://www.tanea.gr/2001/10/09/opinions/analwsima-logia-kai-prakseis/

Μαύρο κύμα

Κολυμπούσαν στη Φρεαττύδα με τα καπελάκια τους, ώρα πρωινή εργάσιμης ημέρας.
Δίπλα τους ο Πειραιάς να βράζει από κίνηση, κι εκείνες, σε ειδυλλιακό τοπίο,
να κουβεντιάζουν για να κρατήσει το μπάνιο πολύ, να μην κρυώνουν τον χειμώνα.
Το αεράκι έφερνε στην αμμουδιά τις κουβέντες τους. Μιλούσαν για ταξίδια, για
ξενοδοχεία, για διακοπές. Ύστερα άλλαξαν θέμα. «Είδες τι έγινε στην Ελβετία;»,
είπε η μία, κουνώντας νωχελικά τα χέρια της, «μ' εκείνον που μπήκε στη Βουλή
και σκότωσε δεκατέσσερις;». «Τρομοκράτης ήταν αυτός;», ρώτησε η άλλη. «Όχι,
όχι, καμία σχέση, ένας άσχετος, ένας κάτοικος εκεί, είχε προβλήματα με την
κυβέρνηση, κάτι του έκαναν, ξέρεις, κάποια δίκη δεν προχωρούσε, τέτοια. Και
πήγε μ' ένα όπλο στη Βουλή και δολοφόνησε δεκατέσσερις ανθρώπους». Χαϊδεύοντας
το κυματάκι, μίλησε κι η τρίτη της παρέας: «Πω πω στην Ελβετία, τόσο ήσυχη
χώρα...», αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει, την πρόλαβε η δεύτερη, δυναμικά.
«Καλά τους έκανε!» φώναξε, αναστατώνοντας την περιρρέουσα γαλήνη, «καλά τους
έκανε» επανέλαβε δυνατότερα, κοιτάζοντας προς το μέρος μου, σαν να περίμενε
επιδοκιμασία. Εν ριπή οφθαλμού μάζεψα τσάντα, σηκώθηκα κι έφυγα, καταφεύγοντας
στον θόρυβο της πόλης, να μην ακούσω παρακάτω. Μέχρι τώρα σε ταξί άκουγα
τέτοια, από μπαϊλντισμένους οδηγούς, στα λεωφορεία από ηλικιωμένους εκτός
ελέγχου, που κάνουνε τον κόσμο να χαμογελά με συγκατάβαση. Φαίνεται ότι
απλώνεται η συνήθεια. Δημόσια επιβράβευση εγκλημάτων στην πιο προνομιούχα
γωνιά του Λεκανοπεδίου, από ανθρώπους καλοζωισμένους, σημαίνει ότι γίνεται
μόδα η λύσσα η μαύρη, η δωρεάν κακία, η ελεύθερη χολή, που τη βγάζεις κατά
βούληση κι όποιος αντέξει. Και ποιος αντέχει να φέρει αντίρρηση σε τέτοιες
σοφίες και να τον πουν ξενέρωτο και ξεπερασμένο;

Εύθραυστη αθωότητα

Πόσο ωραία νομίζαμε πως ήταν η Αυστραλία! Εκείνοι οι εθελοντές στους Ολυμπιακούς αγώνες, ευγενικοί και πρόθυμοι, με τον χαμογελαστό πατριωτισμό τους, πόσο αξιοζήλευτοι! Αναδυόταν η ήπειρος εν πλήρη αθωότητι μέσα στη θάλασσα της επικοινωνίας που τη σκέπαζε ως τότε. Λαμπερή, απέραντη, γενναιόδωρη, με το παρελθόν της να ξεπλένεται καθώς τραβιόνταν τα νερά της τελετής για να εμφανίσουν την ευχαριστημένη Αβορίγινα Μπέτυ Φρήμαν να ανάβει τον πυρσό. Χώρα αμόλυντη από τις γηραιές ηπείρους, με τα μαρσιποφόρα ζωάκια της να πηδούν αμέριμνα στα πλατειά της λιβάδια, χωρίς να ξέρουν ότι χάθηκαν τα μάρσιπα στον υπόλοιπο πλανήτη. Τώρα που οι Αυστραλοί κομμάντος έκαναν ντου στο πλοίο το νορβηγικό με τους λαθρομετανάστες, η αθωότης γίνεται πλέον κάτι σαν απολίθωμα, που χρειάζεται ιδιαίτερη προστασία. Προφανώς άνθρωποι τόσο βασανισμένοι, φορείς του μικροβίου της απελπισίας, όπως ήταν οι λαθρομετανάστες, έπρεπε να κρατηθούν μακριά από τον παράδεισο, μακριά από το νησί της αυτάρκειας, την κιβωτό των αρετών. Ήταν μάλιστα και μουσουλμάνοι οι λαθρομετανάστες, κι ίσως στην αθώα Αυστραλία, να πιστεύουν ότι υπάρχει αρρώστεια, η μουσουλμανίτις, που μεταδίδεται με τη μαύρη εργασία και με το αντίκρισμα της φτώχειας γενικότερα. Υπήρχε εξάλλου ο κίνδυνος οι μετανάστες, που έφτασαν απρόσκλητοι με πλοία, ακριβώς όπως οι παππούδες των σημερινών ευημερούντων κατοίκων, να βρούν λίγο χώρο να εγκατασταθούν, και να προκόψουν, βάζοντας σε κίνδυνο την αθωότητα που όσο τη μοιράζεις, φαίνεται αδυνατίζει. Ευτυχώς η κυβέρνηση αντιστάθηκε στην εισβολή, οι ανεπιθύμητοι πήγαν στη γειτονική Νέα Ζηλανδία, κι οι Αυστραλοί, μπορούν να συνεχίσουν ν’ απολαμβάνουν αμέριμνοι την άπλα τους, αδιαφορώντας αν στα μάτια των άλλων ηπείρων, η καινούργια τους ήπειρος, πάληωσε απότομα.

https://www.tanea.gr/2001/09/03/opinions/analwsima-eythraysti-athwotita/