Η μεταξωτή μαντίλα

Η γυναίκα του Γκιουλ, όπως και του Ερντογάν, φοράει μαντίλα φιλελεύθερη, κι όχι σαν τις άλλες. Δεν την υποχρεώνει κανείς να τη φοράει, αλλά εκείνη δεν βγαίνει χωρίς τη μαντίλα της. Έκανε αγωγές στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τη μαντίλα της. Να μπορεί να τη φοράει στα κρατικά ιδρύματα, όπου απαγορεύεται. Είναι ακραία κοσμικό κράτος η Τουρκία, δεν είναι παράξενο; Δεν τις αφήνουν να μπαίνουν με τις μαντίλες στα αμφιθέατρα τις φοιτήτριες. Κι έτσι, ό,τι είναι καταπίεση για τις γειτόνισσές τους τις Ιρανές, που αν τους πέσει η μαντίλα στον δρόμο μπορεί και να τις συλλάβουν, για τις θρήσκες Τουρκάλες είναι ελευθερία. Διαλέγουν φυσικά μαντίλες μεταξωτές, σχεδόν σαν της Γκρέις Κέλι στις βόλτες με ανοιχτό αυτοκίνητο, αλλά τα μαλλιά δεν φαίνονται καθόλου. Και εμπριμέ, πολύχρωμες, που αν τις φορέσουν στην Τεχεράνη, ίσως επίσης να συλλαμβάνονται, γιατί δεν είδα ποτέ φωτογραφία από το Ιράν με χρωματιστή μαντίλα.

Διεκδικούν την ελευθερία έκφρασής τους οι γυναίκες αυτές, ότι έτσι νιώθουν, πρόθυμες να ακολουθήσουν την επιταγή της θρησκείας τους ή της παράδοσής τους, θέλουν να είναι ελεύθερες να το δείχνουν, και δεν σημαίνει ότι θα θελήσουν να το επιβάλουν αυτό σε όλο τον κόσμο, αλλά πάλι...

Πώς να μην πηγαίνει το μυαλό στον γειτονικό ισλαμισμό, της υποχρεωτικής μαντίλας, να μη φοβάται ότι όπως γλιστράει το μετάξι και βρίσκεται αλλού το ύφασμα από εκεί που το στερεώνεις, έτσι μπορεί να γλιστρήσει η διεκδίκηση των κυριών; Αχ, γυναικεία φιλαρέσκεια, γιατί να μην είσαι αρκετά δυνατή να ξεσκεπάσεις αυτές τις ελεύθερες γυναίκες να δείξουν τα ωραία τους μαλλιά, γιατί να θεωρείσαι κατώτερη από τις θρησκευτικές επιταγές και τις πολιτικές επιδιώξεις...

Iδιαιτερότητες στερήσεων

Aν είχε άδεια για τη λειτουργία πισίνας το ξενοδοχείο έψαχνε να μάθει ο ρεπόρτερ στο ραδιόφωνο όλο το πρωί, και τελικά το έμαθε: εντάξει η άδεια. Λες και θα έπεφτε η άδεια στην πισίνα να σώσει τον μαθητή που πνίγηκε στην εκδρομή του. Κι ύστερα άρχισε μαραθώνιος πληροφόρησης, είχε φύλαξη, είχε το ένα, είχε το άλλο... Και κιγκλίδωμα να είχε η πισίνα γύρω- γύρω, δεν μπορεί να το περάσει ένα αγόρι στα 19 του χρόνια; Κι ο φύλακας θα τον εμπόδιζε, κοτζάμ άντρα, να μπει μέσα; 

Άραγε κολύμπι ήξερε το αγόρι, ή έπεσε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του; Γιατί μπορεί να ήταν αυτό που έλειπε. Μαθητής από την Ξάνθη, μπορεί να μην είχε τύχει να μάθει κολύμπι ποτέ του. Ίσως τα παιδιά από τα μέρη εκείνα να μην πηγαίνουν κάθε καλοκαίρι διακοπές στην παραλία. Κι αυτό που για όλους μας είναι αυτονόητο, εκεί να μην είναι. Στα φτωχά αυτά χωριά υπάρχουν παιδιά που πρωτοβλέπουν θάλασσα όταν πάνε εκδρομή με το σχολείο. Το σχολείο, που τους μαθαίνει ένα σωρό πράγματα, όλες τις γλώσσες που προβλέπουν οι διεθνείς συνθήκες. Τα παιδιά στα πομάκικα χωριά της Ξάνθης μαθαίνουν στο σχολείο έξι γλώσσες, εκτός από τη μητρική τους. 

Τέσσερις στο δημοτικό και τρεις στο Γυμνάσιο. 

Ελληνικά, αγγλικά και τουρκικά στο Δημοτικό, αραβικά στα Θρησκευτικά τους, Αρχαία στο Γυμνάσιο και μια δεύτερη ξένη γλώσσα, σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα ολόκληρης της χώρας. 

Όμως κολύμπι δεν έχει το αναλυτικό πρόγραμμα, δεν προβλέπονται ιδιαιτερότητες στερήσεων. Κι ας είμαστε χώρα, όχι μονάχα γεμάτη με ακτές, αλλά πλέον και γεμάτη πισίνες... Και το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι οι μαθητές πρέπει να πηγαίνουν εκδρομή με χειροπέδες και αλυσίδες, δεμένοι πισθάγκωνα και φιμωμένοι, για ασφάλεια, ή να μην πηγαίνουν καθόλου.
https://www.tanea.gr/2007/04/25/opinions/analwsima-idiaiterotites-sterisewn/

Το φανάρι στο Σύνταγμα

Η Κυριακή είχε λίγη κίνηση, η Δευτέρα ήταν έρημη στο κέντρο της Αθήνας.

Παράξενη πόλη, να ερημώνει έτσι, λες και οι κάτοικοί της δεν είναι κάτοικοι, κάπου αλλού μένουν και από εδώ μόνο περαστικοί, για λίγο.

Έμοιαζε με σκηνικό ολόκληρη, ψεύτικη, χαρτονένια, σα να την έστησαν προχτές. Ύστερα άρχισε η επιστροφή, το ίδιο πήξιμο, τα ίδια σημαντικά, τα ίδια ασήμαντα. Στο φανάρι του Συντάγματος ξανά, για να περάσεις απέναντι, περιμένεις τρία λεπτά, κι ύστερα το πράσινο για τους πεζούς ανάβει πέντε δευτερόλεπτα. Δεν προλαβαίνει κανένας να περάσει απέναντι. Η μισή διάσχιση γίνεται με τον φόβο της παρανομίας, των αυτοκινήτων που δικαιούνται να ξεκινήσουν και να περάσουν από πάνω μας. Ασήμαντο; Το κεντρικό φανάρι, η κεντρική πλατεία, κάτω από το Κοινοβούλιο, η καρδιά της πόλης. Ακόμα και αν είναι ασήμαντοι οι πεζοί, τα σύμβολα δε μετράνε;

Άλλαξαν πολλά στην Αθήνα, απέκτησε μετρό, τραμ, έκανε Ολυμπιακούς Αγώνες, ροζ πλακάκια στα πεζοδρόμια, ευρώ στις συναλλαγές, όμως αυτό το φανάρι δεν αποφασίζει να βελτιώσει τη θέση των πεζών. Και δίνει τον τόνο στην κυκλοφορία όλης της πόλης: αφού εδώ σας φέρονται έτσι, παντού θα είναι χειρότερα. Τη μέρα που θα αποφάσιζε ο δήμαρχος, ο πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος Δημοκρατίας, κάποιος πολύ μεγάλος, πολύ τεράστιος, να κάνει αυτή την επανάσταση, ίσως να σήμαινε και η ώρα της αλλαγής στην καθημερινότητα. Θα άξιζε μια τελετή πιο συγκινητική από την υποδοχή των κλεμμένων του Μουσείου Γκετί, ας πούμε, ή των Ολυμπιονικών, θα σήμαινε μια απόφαση πιο τολμηρή από τη διεκδίκηση των Μαρμάρων της Ακρόπολης, θα σήμαινε διεκδίκηση ποιότητας ζωής. Πολύ πράμα για μας, ίσως.

https://www.google.com/search?q=%5B%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91%5D+%CE%A4%CE%BF+%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1&oq=%5B%CE%91%CE%9D%CE%91%CE%9B%CE%A9%CE%A3%CE%99%CE%9C%CE%91%5D+%CE%A4%CE%BF+%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%81%CE%B9+%CF%83%CF%84%CE%BF+%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1&aqs=chrome..69i57.21128j1j8&sourceid=chrome&ie=UTF-8

Πάσχα α λα ιρανικά

Οι ερμηνείες της κίνησης του Αχμαντινετζάντ, να αφήσει ελεύθερους τους Βρετανούς για τα γενέθλια του Μωάμεθ, ή το Πάσχα, ή κάτι παρεμφερές, είναι χρήσιμες, αλλά τι τα θέλετε;

Μπροστά στα ευτυχισμένα πρόσωπα των νεαρών, οι αναλύσεις είναι φτωχές.

Ό,τι και να πουν και να γράψουν οι γνώστες της περιοχής, υπάρχει κάτι που η κοινή γνώμη, δυτική και δυτικότερη, βόρεια, νότια και ανατολική, εκτιμά πέρα από λόγια και λογική. Είναι η αλληλεγγύη του είδους, αν δεν υπήρχε δεν θα είχε ο άνθρωπος κατέβει από τα δέντρα, βγει από τις σπηλιές, περπατήσει σε δυο πόδια.

Όταν ένας ευτυχισμένος Βρετανός φωτογραφίζεται γελαστός επειδή γλίτωσε τη ζωή και την ελευθερία του, όποιο δίποδο άπτερο τον βλέπει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου δεν μπορεί παρά να νιώσει κάτι από το φτερούγισμα της χαράς του, βαθιά μέσα στα σπλάγχνα.

Δεν είμαστε απολύτως άπτερα, τα δίποδα. Το λένε ανθρωπισμό επίσης, αξία της ζωής ή, σε πιο πολιτική γλώσσα, διπλωματική οδό.

Στην προηγούμενη γιορτή, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, δεν δόθηκε χάρη στον Σαντάμ και τους θεατές του παγκόσμιου χωριού. Δεν είναι το ίδιο, φυσικά και βέβαια, αλλά κάτι έχασαν αυτοί που δεν έδωσαν τότε τη χάρη και κάτι κερδίζει ο Αχμαντινετζάντ τώρα που βρήκε λύση στο αδιέξοδο, άσχετα αν το είχε ο ίδιος δημιουργήσει. Πολλοί δημιουργούν μόνοι τους αδιέξοδα και πέφτουν μέσα τελικά μαζί με τα θύματά τους. Αυτός τη σκαπούλαρε μεγαλοπρεπώς και κέρδισε τον θαυμασμό μας. Έτσι, παρεμπιπτόντως, μαζί με αυγά και κουνελάκια, πήρε θέση στο Πάσχα κι αυτή η αλεπουδίσια φάτσα του Ιρανού δημαγωγού, το πονηρό χαμόγελο έστειλε μήνυμα σε όλη την ανθρωπότητα, δεν είμαι το τέρας που νομίζετε, είμαστε άνθρωποι κι εμείς. Μεγάλη νίκη.

https://www.tanea.gr/2007/04/10/opinions/analwsima-pasxa-a-la-iranika/

Για την Άμυνα

Το μόνο πράγμα που δεν φαίνεται να νοιάζει όσους πικραμένους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την έλλειψη πίκρας στο σχολικό βιβλίο Ιστορίας, είναι το πόσο καλό κάνει η πίκρα στην ανάπτυξη των εφήβων, τι ωφελεί την ψυχή των παιδιών να μαθαίνουν με τρόπο τραγικό τα όσο τραγικότερα γίνονται, τονισμένα, γλαφυρά, ματωμένα, φριχτά.

Θεωρούν χρήσιμο το ψυχικό τραύμα στην κρίσιμη αυτή ηλικία, για την καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας. Να διδαχτούν τα δωδεκάχρονα πολύ βαριά τα πάθη, να φυτευτεί ο πόνος στην ψυχή τους πριν μπορέσει να τον ελέγξει η λογική, να πιάσει ο σπόρος του καημού και της μειονεξίας, το αίσθημα της αδικίας.Να είναι έτοιμος ο νέος, μόλις τελειώσει το Λύκειο να πάει με χαρά φαντάρος, μόλις αρχίσει να δουλεύει, να δίνει με χαρά στα Ταμεία τον οβολόν του, χωρίς να φωνάζει όποτε τα Ταμεία αγοράζουν κρυφά ομόλογα «για την Άμυνα».

Και γενικώς να μην πει κουβέντα, ποτέ σε όλα τα όβολα που πάνε για την Άμυνα, αφού θα ξέρει παιδιόθεν πόσο κακοί είναι όλοι γύρω και πόσο αίμα τού χρωστάνε. Όλοι αυτοί που φαγώθηκαν για τις ελλείψεις στις περιγραφές σφαγών και γενοκτονιών και αλυσίδων, είτε δεν έχουν παιδιά, είτε ποτέ δεν τα κατάλαβαν, έχουν ξεχάσει και τι θα πει παιδική ευαισθησία. Δεν τα αγαπούν, τα βλέπουν σαν υλικό για το χτίσιμο ιδεατών εθνικών αξιών, ασβέστες και τούβλα. Τους πείραξε η ψυχραιμία, η νηφαλιότητα της Ιστορίας, μια στάση που θεραπεύει τα όσα βασανισμένα στερεότυπα ακούν ούτως ή άλλως, από το Νηπιαγωγείο... Δεν είναι καιρός να στήσουμε άμυνα απέναντί τους για όλ΄ αυτά, κάπως, τα αληθινά θύματα, γονείς, παιδιά, πολίτες, ασφαλισμένοι και μη επωφελούμενοι από μίζες ομολόγων, και άλλες πατριωτικές εργολαβίες, να προστατευτούμε;
https://www.tanea.gr/2007/04/02/opinions/analwsima-gia-tin-amyna/

Ανοιχτά χεράκια

Η άνοιξη έρχεται φυσώντας δυνατά και ανακατώνει τα κλαριά, γεμίζει σκόνες τα ματάκια του πιτσιρίκου που κάνει στο πάρκο τα πρώτα βήματα. Κάθεται στα μαλακά πάνω στην πάνα του, κάνει να κλαψουρίσει, η μαμά του κουβεντιάζει λίγο πιο πέρα. Πώς να αντισταθείς στον πειρασμό να σκύψεις να τον ενθαρρύνεις καθώς περνάς, να χαζέψεις το σπάνιο θέαμα, ένα νηπιακό προσωπάκι, τις πολύτιμες στιγμές, τη γνωριμία του με τον άνεμο, τον ήχο των κλαριών, το πατημένο χώμα όπου κάποτε φύτρωνε γκαζόν, τον ήλιο που τον λούζει. «Έλα, σήκω», του λέω. «Μην κλαις». Με κοιτάζει με γκριμάτσα δισταγμού, να φωνάξει ή όχι; Ένα μεγαλύτερο παιδί τον πλησιάζει γελώντας.

«Έλα, σήκω», του λέει, τον πιάνει, πέφτουν ξανά κάτω μαζί, ξεκαρδίζονται. Η μαμά πλησιάζει αργά, τα μαλώνει στη γλώσσα της.

Δεν είναι ντόπια η μαμά, από κάποια βαλκανική χώρα μετανάστρια, παλεύει να διδάξει τη δική της γλώσσα, αλλά τα νήπια έχουν κιόλας ξεφύγει προς τα ελληνικά, στο αθηναϊκό πρώην γκαζόν που μεγαλώνουν, στον ήλιο που τα λούζει, στον ξαφνικό ασυνήθιστο αέρα, στο περιβάλλον που απλώνουν τα χεράκια τους. Το οποίο περιβάλλον δεν ανταποκρίνεται, τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα δεν παίρνουν ελληνική υπηκοότητα. Πώς να χαμογελάσεις τώρα στο μωρό αυτό, πώς να το βοηθήσεις να στήσει τα ποδαράκια του στον χώρο που του αρνείται επισήμως να υπάρχει; Όσο καιρό δεν τα ήξερες αυτά ήταν καλύτερα. Πώς να ακούσεις τα παιδικά του ελληνικά, τη δροσερή φωνούλα, χωρίς να νιώσεις ένα τσίμπημα, ταυτισμένος, εσύ ο γνήσιος Έλληνας με το κράτος σου, που του γυρίζει την πλάτη; Σε λούζει το κράτος σου με την ντροπή της άρνησής του, απομακρύνεσαι με τη χαρά
καμωμένη δηλητήριο
https://www.tanea.gr/2007/03/27/opinions/analwsima-anoixta-xerakia/

Κρέας για κανόνια

Oρίστε, βρέθηκε η λύση για όλα τα δεινά της νεολαίας, λίγο καιρό μετά την ταραχή που πέρασε το έθνος, μόλις έμαθε πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες δεν έχουν κάνει τη θητεία τους.

Θητεία στα 18! Μόλις τελειώνουν τα αγόρια το λύκειο και πριν ολοκληρώσει καλά καλά η τεστοστερόνη το έργο της και τα μεταμορφώσει σε άντρες με τα όλα τους, θα αναλαμβάνει ο λαμπρός ελληνικός στρατός να της δώσει μια σπρωξιά, της ορμόνης, να γίνει η δουλειά σβέλτα. Έτσι κανένας δεν θα ξεφεύγει και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Θα εκτονώνεται η νεανική αμηχανία μετά το λύκειο, την εποχή που ψάχνονται οι νέοι και σχεδιάζουν τη ζωή τους.

Παλάσκα, όπλο, καψώνια και καραβάνα, χακί και πειθαρχία, η γερή σφαλιάρα της ζωής.

Πολλοί πιστεύουν πως τέτοια χρειάζεται η δύσκολη αυτή ηλικία για να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα. Άλλοι πάλι πιστεύουν πως αυτή η δύσκολη, αλλά ωραία ηλικία είναι ό,τι χρειάζεται ο στρατός. Δεκαοχτάχρονα παιδιά, φρέσκο αίμα, άγουρα νιάτα, ασχημάτιστα. Η προσωπικότητα άγουρη ακόμα πρωτοξυπνάει γλυκά, τεντώνεται να ξεμουδιάσει η ανεξαρτησία. Νέοι, γεροί, ακούραστοι, εύπλαστοι.

Γεμάτοι μυς, αλλά χωρίς κότσια για να αντιδρούν στη στρατιωτική πειθαρχία. Ό,τι πρέπει για να περάσουν τη δοκιμασία σπασίματος του τσαμπουκά, με την οποία ξεκινά παραδοσιακά η θητεία. Στα δεκαοχτώ δεν είναι εικοσιπεντάρηδες και τριαντάρηδες, που έχουν αποκτήσει αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, προσφέρονται πολύ περισσότερο για το υλικό που χρειάζεται ο στρατός, άβουλα εκτελεστικά όργανα, υπάκουα, ψαρωμένα, που δεν αντιδρούν στους εξευτελισμούς. Αντί για ανεξαρτησία, θα πέφτουν σε πειθαρχία πολύ πιο σκληρή από του σχολείου, αντί να βρίσκουν τον εαυτό τους θα οφείλουν να τον ισοπεδώσουν. Αλλά αφού έχουμε τα ακριβότερα κανόνια της Ευρώπης, δεν τους αξίζει και το πιο φρέσκο κρέας;

https://www.tanea.gr/2007/03/13/opinions/analwsima-kreas-gia-kanonia/

Οι καιροί αλλάζουν

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κράτος φτωχό, που λυπόταν να βλέπει τους κατοίκους της χώρας να φεύγουν για να δουλέψουν στα ξένα μετανάστες.

Ήταν χρόνια δύσκολα. Στα πανηγύρια χόρευαν και τραγουδούσαν τραγούδια της ξενιτιάς, γλεντούσαν και θυμόντουσαν αυτούς που λείπανε, τι βαρύτερα είν΄ τα ξένα, τι πουλάκια ξένα, ξενιτεμένα... Τότε το καημένο εκείνο κράτος, για να μη χάνει το λιγοστό του κόσμο, όρισε πως τουλάχιστον οι ξενιτεμένοι θα μπορούν αυτομάτως να γεννούν μικρά ελληνόπουλα στα ξένα που ζούσαν, θα μπορούσαν ακόμα και τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους να διαθέτουν τουλάχιστον την ελληνική υπηκοότητα, να μην ξεχνούν τις ρίζες τους, να κρατούν ενθύμιο από την πατρίδα.

Πέρασαν χρόνια και καιροί, η χώρα πλούτισε πολύ, κάπως απότομα μάλιστα, της ήρθε και λίγο κατακέφαλα, ζαλισμένη από το σοκ δεν το έχει καταλάβει τελείως. Η ζητιάνα έγινε βασιλοπούλα, αλλά σαν εκείνη που κοιμόταν εκατό χρόνια. Κοιμάται και βλέπει εφιάλτη ότι ακόμα ξενιτεύονται οι πολίτες της να βρουν δουλειά, κι αυτοί οι καινούργιοι που ήρθαν τι είναι ακριβώς, μετανάστες από αλλού;

Για να δουλέψουν εδώ στη φτωχομάνα; Δεν το πιάνει. Ακόμα τραγουδά τα ίδια πονεμένα τραγούδια.

Παραμιλά στον ύπνο της. Πόσο καιρό χρειάζεται για να το καταλάβει ότι δεν στέλνει μετανάστες πια αλλά δέχεται, ότι κάνουν παιδιά αυτοί οι άνθρωποι, ότι τα παιδιά μεγαλώνουν; Πόσα χρόνια να περάσουν; Μεγάλωσαν πια τα παιδιά των μεταναστών, δεν πάει άλλο. Τι θα γίνει;

Όσο ήταν μωρά εντάξει, ήταν παιδιά των γονιών τους, τώρα πια δεν έχουν γίνει παιδιά, της Ελλάδος παιδιά; Πότε θα ξυπνήσει πια αυτή η τεμπέλα η κοιμισμένη βασιλοπούλα;

https://www.tanea.gr/2007/03/05/opinions/analwsima-oi-kairoi-allazoyn/

Στρατιωτάκια αγέλαστα

Σκούρα ρούχα και αγέλαστο πρόσωπο, άβαφο φυσικά, πρέπει να έχεις στη φωτογραφία. Μην τυχόν και σκάσει το χειλάκι σου, σε πήραν για τρομοκράτη. Και συμβαίνει το εξής παράξενο: μια ολόκληρη ζωή ζοριζόσουν να βγάλεις το χαμόγελο στις φωτογραφίες, τώρα γιατί δεν σ΄ αρέσει να φωτογραφηθείς μουτρωμένη για το διαβατήριο;

Σοβαρή και άβαφη, να φέρνεις λίγο προς τον εαυτό σου όπως θα ήταν αν είχε μπει σε συμμορία βομβιστών στα νιάτα του και δεν μπορούσε να ξεφύγει επειδή εκβιάζεται. Κάπως έτσι. Και μάλλον αυτός είναι ο στόχος των καινούργιων φωτογραφιών και των καινούργιων διαβατηρίων και ταυτοτήτων. Να ανακαλύψουν τον εγκληματία που κρύβεις μέσα σου. Για σκέψου το καλά: το ανθρώπινο είδος δεν είναι αγαθό, η ανθρώπινη φύση είναι θηρίο. Δες το φιλοσοφικά. Η κοινωνία είναι που μας κάνει ειρηνικά ζώα, αν αφήναμε τα ένστικτά μας ελεύθερα θα ήμασταν όλοι κλέφτες, εγκληματίες, μοιχοί, δολοφόνοι, συμμορίτες, ληστές, κ.λπ. Μακιγιάρεις το πρόσωπο, ειδικά μετά τα τριάντα που ξεθωριάζουν τα φυσικά του χρώματα, όπως μελετάς τη συμπεριφορά, σέβεσαι τους άλλους γιατί ζεις μαζί τους, σκέφτεσαι δευτερογενώς το συμφέρον σου άρα είσαι ευγενικός, αλληλέγγυος, έχεις πολιτικά ενδιαφέροντα, καλλιτεχνικά επίσης, μαθαίνεις να πνίγεις τον θυμό, δεν ορμάς να σκοτώσεις όσους θα ήθελες, κρατιέσαι. Η Αστυνομία όμως σε κατάλαβε. Ποζάρεις στο διαβατήριο σαν τον εγκληματία που θα ήσουν αν δεν ήσουν αυτός που είσαι. Για να μην πω σαν τον κατάδικο που θα ήσουν αν είχες διαπράξει τα εγκλήματα για τα οποία είσαι κατά βάθος άξια. Λοιπόν, κουβαλώντας ένα τέτοιο διαβατήριο, που θα σε αφήνει πια να διαβαίνεις μουτρωμένη τον κόσμο χωρίς σύνορα, τουλάχιστον δεν θα ξεχνάς ποτέ πια να μακιγιάρεσαι, να φοράς ανοιχτόχρωμα ρούχα και να χαμογελάς πάντα, είτε σε φωτογραφίζουν είτε απλώς σε κοιτούν. Θα έχεις αυτό το κέρδος.

Η βρισιά

Διάβαση με διαγράμμιση, χωρίς φανάρια.

Περιμένουμε να περάσουμε απέναντι στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Κανένα αυτοκίνητο δεν σταματά, περνάνε γρήγορα, σαν να μην υπάρχουμε.

Ύστερα από τρία λεπτά, τα κόβει το προηγούμενο φανάρι, τρέχουμε προς τη νησίδα, φοβισμένο πλήθος, σαν κυνηγημένοι, σαν παράνομοι. Νέα αναμονή για το αντίθετο ρεύμα.

Περιμένουμε υπομονετικά, αδιαμαρτύρητα, ώσπου μια παρέα τολμηρών απλώνει τα χέρια και με φωνές «Έχουμε προτεραιότητα στη διάβαση!» κατεβάζει πόδια κάτω. Στριγκλίζουν φρένα, σταματάνε πάντως, αλλά αρχίζουν να κορνάρουν. Κι ένας από μια μοτοσυκλέτα φωνάζει, «Πού νομίζετε ότι βρίσκεστε, ε; Στην Ελλάδα ζείτε!» και ξεκινάει πάλι μαρσάροντας θυμωμένα, γεμίζοντας τη λεωφόρο με τον τρομερό του θόρυβο.

Σοκαρισμένος που αναγκάστηκε να σταθεί, συμφωνούν κι οι άλλοι οδηγοί μαζί του, τον σεγκοντάρουν με ένα κονσέρτο για κόρνες.

Εντάξει, δίκιο έχει, στην Ελλάδα ζούμε. Είναι αντικειμενική πραγματικότητα. Αλλά γιατί ακούγεται σαν βρισιά; Κάπως αλλιώς συνήθως προφέρεται αυτή η φράση. Συμβιβαστικά, χιουμοριστικά, πραγματιστικά. Φιλικά. Σαν πρόταση συμβιβασμού, κατανόησης της βαθύτερης κατάστασης. Όχι έτσι. Όχι επίθεση, κλήση στα όπλα. Εδώ είναι Ελλάδα, ούτε Βαλκάνια καν. Το δίκιο του ισχυροτέρου. Έχω δυο ρόδες, έχεις δυο πόδια, θα σε τρομοκρατώ. Δεν υπάρχουν κανόνες να με αναγκάσουν να σε σεβαστώ. Δεν τους δέχομαι. Δεν μπορείς να τους επιβάλεις, άρα ξέχνα τους. Όσο αντέχω θα κάνω ό,τι γουστάρω. Όσο με παίρνει. Και οι διαγραμμίσεις; Θα μπορούσες να ρωτήσεις, θεωρητικά, αν η συζήτηση συνεχιζόταν (αλλά η συζήτηση ποτέ δεν συνεχίζεται) Γιατί βάζουμε διαβάσεις, αφού εδώ είναι Ελλάδα; Και ίσως η απάντηση θα ήταν, και σε καλεί να τη δώσεις οικειοθελώς, ότι γι΄ αυτό μπαίνουν οι διαγραμμίσεις στην Ελλάδα. Για να παραβιάζονται. Και να απολαμβάνουν άλλη μια φορά την περίφημη ιδιαιτερότητα.

https://www.tanea.gr/2007/02/26/opinions/analwsima-i-brisia/

Αμερικανάκια

Γκάφα λέει; Ο Αλογοσκούφης με την αναθεώρηση του ΑΕΠ έκανε γκάφα; Τον έβαλαν στο CΝΝ ως γκαφατζή;

Μάλλον αυτοί είναι γκαφατζήδες. Ή τέλος πάντων αμερικανάκια, αλλά σε βάθος και εντελώς.

Επειδή θα αναγκαστεί η Ελλάδα να πληρώσει μεγάλη συνδρομή; Και λοιπόν; Από την τσέπη τους θα τη βάλουν οι υπουργοί; Πολύ ιδεατή εικόνα έχουν για την Οικονομία οι οικονομολόγοι του CΝΝ. Τόση ταύτιση πια κυβερνήσεων και λογιστικής περηφάνιας! Σιγά καλέ! Δεν καταλαβαίνουν το βάθος της νεοελληνικής πολιτικής, δεν πιάνουν το λεπτό άρωμα της νεοελληνικής πραγματικότητας. Το μυαλό τους δεν μπορεί ούτε να συλλάβει τη δομή, πώς να το πούμε, τις δυνατότητες που έχει το κράτος εδώ να παρεμβαίνει στη ζωή μας ούτε τις δυνατότητες που έχει η κυβέρνηση να παρεμβαίνει στο κράτος. Δεν καταλαβαίνουν ότι δηλώνοντας μεγάλα εισοδήματα, η χώρα βγαίνει από την επιτήρηση του Ευρωπαίου Κέρβερου, που δεν την αφήνει να κάνει παροχές, να μοιράζει προεκλογικά διάφορα έκτακτα λεφτουδάκια, που θα επηρεάσουν συναισθηματικά το χέρι του ψηφοφόρου. Εμείς εδώ είμαστε πρακτικοί άνθρωποι. Δεν το κάνουν ποτέ στον τόπο τους αυτό; Ε, δεν ξέρουν τι χάνουν. Είναι μεγάλη παρηγοριά η προεκλογική παροχή, καλυτερεύει τη ζωή, ντύνει, στολίζει νοικοκυρεύει. Να τους κάνουμε κανένα σεμινάριο. Αυτοί έχουν μείνει στα Χριστούγεννα, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βρεις την ευτυχία. Εδώ, στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία να έρθουν, να πάρουν ιδέες και μεθόδους. Γκάφα, λέει, αν είναι δυνατόν! Αυτό δεν το πιστεύουν ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί του Αλογοσκούφη. Ήξερε τι έκανε ο άνθρωπος, χαζός δεν είναι. Ανθεκτική επιδερμίδα με ενισχυμένες στιβάδες έχει απλώς, απαραίτητο προσόν τη σήμερον ημέρα.

https://www.tanea.gr/2007/02/07/opinions/analwsima-amerikanakia