Του Αυγούστου το φεγγάρι

Πώς ξέφυγε έτσι η πανσέληνος του Αυγούστου από φορείς και διαφθορείς, παραθεριστές και εκπολιτιστές, σαν σαργουδάκι από κομμένο δίχτυ, γλύστρησε, χάθηκε στ’ ανοιχτά του χρόνου; Το ένα το φεγγάρι το τραγουδισμένο, το αυγουστιάτικο φεγγάρι με τ’ όνομα, που μας ξανάκανε για λίγο ειδωλολάτρες και ζωροαστρικούς, βαρέθηκε φαίνεται τις μεγαφωνικές εγκαταστάσεις στους αρχαιολογικούς χώρους, τα φωτιστικά εφέ,  που αναιρούσαν το νόημα της γιορτής, το πηγαινέλα των αυτοκινήτων, που έπνιγαν και στα πέριξ ό,τι ησυχία κι ό,τι φεγγαρίσιο φως απέμενε, αποφάσισε να σκοτίσει το νου εορταστών και ρομαντσοφόρων, γνωστών τραγουδιστών που ρουφούσανμε με φωνακλάδικη απληστία, όποια απαλή αναμνησούλα μας απόμενε από γαλήνιες νύχτες, προέδρων, οργανωτών, και λοιπών εκμεταλλευτών. Μας ξεγέλασε η «πρώτη αυγουστιάτικη πανσέληνος του καινούργιου αιώνα», ήρθε νωρίς, πέρασε διακριτικά, ιδιωτικά, χωρίς φανφάρες, με φάλτσες φωνές, με μικρές παρέες, με απορίες, μα είναι στ’ αλήθεια η πανσέληνος αυτή; Έτσι τόσο ανεπίσημα; Δεν φυσούσε ούριος άνεμος ν’ αποπλεύσουν τα καράβια της μεγάλης  θερινής εκστρατείας αποκέντρωσης του θορύβου, από τη μητέρα πρωτεύουσα, στα στερημένα παιδιά της και περιμένοντας στην προβλήτα χαθήκανε  τα ημερολόγια με τις σεληνιακές φάσεις. Και τρέχουν τώρα οι φορείς και οι οργανωτές, κατόπιν εορτής, να γραπώσουν την πανσέληνο του Σεπτεμβρίου. Θα εορταστεί ως φθινοπωρινή και η μεγάλη πολυτέλεια, μας υπόσχονται, θα είναι να μην έχει μουσική σε μερικά σημαντικά μέρη, όπως η Ακρόπολη κι ο ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο. Μαζί με την αγορά σχολικών ειδών και τη μελέτη του εκκαθαριστικού της εφορίας, νύχτες με τραβολόγημα σε αρχαιολογικούς χώρους, να κλαίμε το καλοκαίρι που θα τελειώνει. Δεν είναι κακό σαν ιδέα.

Σκληρά αναγνώσματα

Μαζεύονται αδιάβαστα στο τραπεζάκι τα αστυνομικά διηγήματα που προορίζονταν
για το καλοκαίρι. Τα ένθετα εφημερίδων και περιοδικών θα περιμένουν, η
17Νοέμβρη είναι το ανάγνωσμα τώρα, και μπήκαμε στον δεύτερο μήνα. Σε αυτά τα
μπανάλ πρόσωπα που «μας απογοήτευσαν» αναγνωρίζουμε κλισέ που έχουμε
χρησιμοποιήσει, τρόπους σκέψης που μας είναι γνωστοί. Αυτοί οι συνηθισμένοι
τύποι μάς προσφέρουν άυπνα μεσημέρια.
 Η απολογία του Σάββα Ξηρού καταγράφειγεγονότα που θυμόμαστε, άλλοτε ζωντανά κι άλλοτε λιγότερο, τον φόνο Μπακογιάννη, ληστείες τραπεζών, τι είχαμε τότε σκεφτεί, τι είχαμε πει στους γύρω μας, ποιος είχε θυμώσει, ποιος είχε αδιαφορήσει, ποιος είχε λυπηθεί,
ποιος είχε ικανοποιηθεί και ποιος είχε νιώσει αδύναμος ως πολίτης κράτους που
ήθελε να λέγεται πολιτισμένο, αλλά δεν τα έβγαζε πέρα με τον πρωτογονισμό. \
Κι ίσως ο καθένας από μας, τους πολίτες, να είχε νιώσει λίγο από όλα αυτά και
μερικά ακόμα, όπως ένα στοιχείο γοητείας ενίοτε για τον πρωτογονισμό αυτό.
Κάποιον θαυμασμό ελπίζει πάντα να προκαλέσει η βία - έτσι ξεκινά. Ιδίως η βία
αυτού του είδους, που τη θεωρούν «πολιτική» αυτοί που την ασκούν. Περιμένει να
συγκινήσει, να αποκτήσει οπαδούς, να δημιουργήσει το δικό της καθεστώς. Πόσο
νιώθαμε την απειλή, πόσο μας αφορούσε η ασφάλεια των τραπεζών, των βουλευτών,
των εφοπλιστών, των αστυνομικών, των ξένων αξιωματούχων - χωρίς ταυτότητα
αυτοί, η ιδιότητά τους αρκούσε για να τους εξασφαλίσει θάνατο - πόσο
αρνούμασταν να ενδιαφερθούμε, αφού δεν ήμασταν εφοπλιστές, βουλευτές,
τράπεζες, αστυνομικοί, ξένοι αξιωματούχοι. 
Η απαρίθμηση των στόχων από τον Ξηρό, με χρονολογική σειρά, εκθέτει τη δική του δράση και υπενθυμίζει τη δική μας αμηχανία. 
Σκληρή αυτογνωσία καλοκαιριάτικα.
https://www.tanea.gr/2002/08/14/opinions/analwsima-sklira-anagnwsmata/

Της Μεταμορφώσεως

Πάλι ξανά στα μέρη τα γνωστά, για τον Δεκαπενταύγουστο που αναζητά πατροπαράδοτες εικόνες. Πού να τις βρει στα γνωστά μέρη; Μεταμορφώθηκαν απότην περσινή χρονιά. Εκεί που ήταν μποστάνι έγινε φέτος συγκρότημα ενοικιαζόμενων κατοικιών, απίστευτη ταχύτητα. Σκεπαστές βεραντούλες με μπετόν και καγκελάκι ελληνορωμαϊκό. Εκεί που πίναμε ουζάκι, επεκτάθηκε το μαγαζί με κερκυραϊκές στοές ένθεν και ένθεν, έστησε κιόλας μπροστά μια πλαστική γερτή κολόνα που καταλήγει σε τρισδιάστατη επιγραφή, από μέσα φως κι απέξω το όνομα του επιχειρηματία με γράμματα σε μέγεθος καρπουζιού (για την παρομοίωση φταίει το ξεπατωμένο μποστάνι). Γενικώς τα ονόματα γιγαντώθηκαν, ο φούρναρης έγραψε τα δικά του σε ταμπέλα τριπλάσια, τα σημεία στίξης μεγάλα σαν πιατέλες. Γέμισε το τοπίο ονοπατεπώνυμα, αυτό δεν είναι χωριό, αυτό είναι δάσος ονομάτων, ληξιαρχείο σε εφιαλτική μεγέθυνση, η πάλη των λάμψεων. Ποιος θα φωτίζει περισσότερο και ποιος θα επισκιάσει τον άλλον. Πλην όμως σκιά δεν απέμεινε, πάνε κι οι ελιές, που τις έβλεπες και κάπως δροσιζόταν η ματιά σου, κάπως γαλήνευε. Τώρα οι ταμπέλες σου μεταδίδουν την αγωνία του ιδιοκτήτη, θα πάνε καλά οι δουλειές φέτος, θα αποσβεστούν τα έξοδα, θα βγει κέρδος; Αμάν, άφησες τη δική σου αγωνία στην πόλη κι ήρθες εδώ να ενστερνιστείς ετούτη. Τη νύχτα τα φώτα δεν αφήνουν ούτε φεγγάρι να φανεί, αλλά δεν βρίσκεις τίποτα να θέλεις να

κοιτάξεις απ' όσα άπλετα φωτίζονται. Τα μέρη τα γνωστά έγιναν αγνώριστα, πού
βρίσκομαι; Αναρωτιέσαι, αν ξεχαστείς, ποια μεγάλη γιορτή έρχεται, της Παναγίας
λέγεται ή της Μεταμορφώσεως; Αυτήν έπρεπε να γιορτάζουμε, μεγάλη η χάρη της,
πότε ξανά στο ημερολόγιο τη συναντάμε έτσι περίλαμπρη;
https://www.tanea.gr/2002/08/13/opinions/analwsima-tis-metamorfwsews/

Μουσικά ΚΤΕΛ

Στην Εθνική οδό όλοι πήγαιναν στο αντίθετο ρεύμα, έφευγαν από την Αθήνα, κι
εμείς γυρίζαμε, καταπιεσμένη μειοψηφία, με μια λουρίδα λιγότερη. Μέσα στο
μεσημέρι, μέσα στη λάβρα, ο οδηγός είχε βάλει τέρμα το αιρ κοντίσιον κι οι
ηλικιωμένοι είχαν αρχίσει να βήχουν και να φταρνίζονται. Για να μας ζεστάνει
άνοιξε το ραδιόφωνο στη διαπασών. Νταλκάδες έξαλλοι, κρουστά, πνευστά, ντέφια,
τούμπες, φωνές φουσκωμένες κλάμα. Κάπως ανέβηκαν οι εσωτερικές καύσεις. Όλοι
είχαμε μια ζεστή ιστορία να θυμηθούμε, ακόμα και οι μεγαλύτεροι. Μόνο που την
είχαν ζήσει με άλλη μουσική υπόκρουση εκείνοι οι καημένοι και το έλεγαν. «Μα
είναι μουσική αυτή, δε μπορεί να βάλει κάτι απαλό;». Λίγο σιγότερα, παρακάλεσε
κάποιος. Όχι, όχι, δυνατότερα, είπε μια νεαρή κι ο οδηγός άκουσε εκείνην. Στο
κάτω κάτω οι εραστές της καντάδας δεν είχαν παρά να πάρουν το άλλο λεωφορείο,
αυτό με τη χορωδία και τη μαντολινάτα, αυτό εδώ ήταν σαφώς άλλου είδους και
δεν θα ενέδιδε σε παρεμβάσεις. Διότι το να είσαι ντιτζέι σε κλαμπ είναι ήδη
αναγνωρισμένη τέχνη και σου δίνει μία άλφα ελευθερία, αλλά το να είσαι ντιτζέι
και να οδηγείς ταυτόχρονα κλιματιζόμενο λεωφορείο τη μέρα της μεγάλης εξόδου
των Αθηναίων στο αντίθετο ρεύμα, αυτό δεν είναι τέχνη πια, αυτό περνάει σε
άλλες σφαίρες και υπακούει σε κανόνες αυστηρότερους. «Αθήνα - Πάτρα με
σύγχρονο ρεμπέτικο», έπρεπε να κλείνονται οι θέσεις, «Θεσσαλονίκη - Γιάννενα
με ραπ και λαϊκά» και «Αμφιλοχία - Πύργος με νησιώτικα» (αυτό για να
ξεπεραστεί ο ανταγωνισμός Ρούμελης - Πελοποννήσου). Στάδιον δόξης λαμπρόν για
τα ΚΤΕΛ, που δεν θα το ακολουθήσουν δυστυχώς. Δεν έχουν ανάγκη από φιλόμουση
πελατεία, εκπαιδεύουν αυτή που διαθέτουν https://www.tanea.gr/2002/08/12/opinions/analwsima-moysika-ktel/

Μελτέμι

Το σπίτι του καλοκαιριού τέλειο, στην κορυφή του λόφου. Γύρω ευκάλυπτοι και
πέρα ελιές και απέναντι πεύκα και κυπαρίσσια, στην πιο όμορφη σύνθεση,
ζωγραφισμένα. Να κακομαθαίνουν το βλέμμα. Εδώ θα ήθελαν οι νοινοκύρηδες να
ζουν όλο τον χρόνο, με τη θάλασσα να δηλώνει διακριτικά την παρουσία της στην
άκρη του ορίζοντα, με τη γλώσσα των δέντρων στο παράθυρο. Εδώ έχουνε βάλει το
μεράκι τους, την αληθινή τους αισθητική, πραγμάτωσαν τα όνειρά τους. Ό,τι
μπορείς να φτιάξεις με πέτρα, με τη φύση, με την παράδοση, τα αδρά υλικά. Μέσα
έβαλαν ό,τι πιο αρμονικό και απλό, φάνηκε η ομορφιά των πραγμάτων έτσι όπως
δεν φαίνεται αλλού. Φάνηκε η ομορφιά της ζωής εν γένει, οι δυνατότητής της, να
κάθεσαι στη σκιά και ν' αγναντεύεις, να χαίρεσαι τη μυρωδιά των φυτών. Όλα
είναι θαύμα στο εξοχικό, αλλά έρχονται μόνο είκοσι - τριάντα μέρες τον χρόνο
και τις υπόλοιπες πρέπει να ζούνε στην Αθήνα, στο στενό διαμέρισμα, που δεν
σηκώνει βελτίωση, αισθητική, τίποτα. Τις υπόλοιπες μέρες το σπίτι τής εξοχής
μένει κλειστό, με τα παραθυρόφυλλα να σφραγίζουν τη νοσταλγία του για
ανθρώπινη παρουσία, παραδομένο στα σαμιαμίδια του. Τώρα επιτέλους έχει
ανοιχτεί, έχει στρωθεί, μπήκανε σεντόνια, απλώθηκαν καρέκλες, μαγιό στεγνώνουν
στο σκοινί και φαγητά μαγειρεύονται στην κουζίνα. Ιδιοκτήτες και μουσαφιραίοι
ανασαίνουν βαθιά, να το απολαύσουν, να τους εντυπωθεί. Και πάνω εκεί πιάνει
ένας αέρας τρελός, μελτέμι να΄ ναι, καυτός, αυγουστιάτικος και στριφογυριστός,
πετάει κάτω τα τραπέζια, τις καρέκλες, σκορπίζει τα ρούχα, σπάει τα ποτήρια.
Κλείνονται όλοι μέσα, βροντοχτυπάνε τα ξώφυλλα. Κοιτάζονται ξαφνιασμένοι, τι
κάνουμε τώρα εμείς εδώ;
https://www.tanea.gr/2002/08/08/opinions/analwsima-meltemi/

Ο ιός του Αυγούστου

 

Ο ιός που έτρεμαν τα κομπιούτερ και το διαδίκτυο, δεν έκανε τελικά και μεγάλες ζημιές. Τον έλεγαν «κόκκινο ιό», τον έλεγαν «σκουλήκι του Ιντερνετ», φοβόνταν ότι θα καταστρέφονταν πολλά δεδομένα, ίσως στο βάθος να ελπίζαν κιόλας την καταστροφή, για να τα αλλάξουν τα δεδομένα. Είναι τόσο μανιώδεις συντηρητές τα κομπιούτερ!  Όμως δεν έγινε τίποτα το σοβαρό. Κανένας ιός   δεν κάνει  ζημιές πια, υπάρχουν εφόδια για την αντιμετώπιση τους. Είναι να απορεί κανείς γιατί κάθονται μερικοί και φτιάχνουν ιούς. Τι σόι ευχαρίστηση βρίσκουν στο να απειλούν  ξένα μηχανήματα; Κι αφού υπάρχουν που υπάρχουν αυτοί οι βιτσιόζοι τύποι, γιατί δεν κάνουν κάτι πρωτότυπο; Γιατί δεν επεξεργάζονται ας πούμε τον ιό του Αυγούστου; Να μεταδίδεται ένας ιός στην αρχή αυτού του μήνα, ο οποίος να εμποδίζει τη χρήση των κομπιούτερ μέχρι το τέλος του. Να μη συμβαίνει τίποτα στα κομπιούτερ μέχρι τις 31. Να υποχρεωθούν οι άνθρωποι που δουλεύουν με κομπιούτερ να πάνε διακοπές, εντελώς διακοπές, χωρίς το φορητό  μαζί τους. Είναι βέβαιο πως δεν είναι φιλάνθρωποι οι επινοητές ιών, αφού δεν κάθονται να τον φτιαξουν. Να μην δημιουργεί βλάβη, ούτε τίποτα κακό, μόνο στις οθόνες να γράφει συνέχεια:  «Πηγαίνετε διακοπές παιδιά, κάνει ζέστη, πάρτε τα βουνά, τρέξτε στις παραλίες και μείνετε ήσυχοι. Εδώ τίποτα δεν θα αλλάξει. Θα σας περιμενουν τα δεδομένα τον Σεπτέμβρη ίδια κι απαράλλαχτα κι ίσως τότε εσείς να έχετε αλλάξει λιγουλάκι και κάτι να προχωρήσει σοβαρά στις υποθέσεις σας. Μη φοβάστε, κλείστε στο μηχάνημα, δεν είναι σοβαρό, κρατάει μόνο ένα μήνα.» Έναν τέτοιον ιό ονειρεύομαι, αλλά οι χάκερς δεν περπάτησαν ποτέ στα βοτσαλάκια.

Αντηλιακά που αδυνατίζουν

Αντηλιακά που βοηθάνε στο αδυνάτισμα, διατείνεται η διαφήμιση ότι λανσάρονται
για πρώτη φορά φέτος. Προστατεύουν το δέρμα και μαζί συσφίγγουν, χάρις στα
πολύ πρωτότυπα συστατικά που περιέχουν. Έφεραν την επανάσταση στα καλλυντικά,
λέει, ενώ όλοι ξέρουμε ότι ανέκαθεν αδυνάτιζαν τα αντηλιακά. Φτάνει να τα
βάλεις μισή ώρα πριν μπεις στη θάλασσα και να μην ξεχάσεις το πρόσωπο. Να
φοράς οπωσδήποτε καπέλο. Να έχεις φάει δύο ώρες πριν και να υπολογίσεις τρεις
αν τυχόν έφαγες καμιά μπριζόλα. Καλό είναι όμως να μην τρως μπριζόλα, γιατί
δεν το βοηθάει το αντηλιακό να ενεργήσει απισχναντικά. Να τρως ψαράκια το
μεσημέρι ή κανένα λαδερό, ή ντομάτα με φέτα. Αφού θα κολυμπάς, αναγκαστικά δεν
τρως το καταπέτασμα, για να μην πας στον πάτο. Μένεις μισή ωρίτσα στο νερό και
κολυμπάς όσο πιο ενεργητικά μπορείς, για να μπορέσει το αντηλιακό να δράσει.
Το βράδυ τρως ελαφρά, για να μπορέσεις να ξυπνήσεις σχετικά νωρίς και να
βάλεις πάλι αντηλιακό και να κάνεις πάλι ένα μπανάκι. Αν δεν σ' αρέσει το
κολύμπι και κάνεις διακοπές στο βουνό, κάνεις μια βόλτα αφού βάλεις αντηλιακό
στο πρόσωπο και τα χέρια. Δεν ξεχνάς τους ώμους, ειδικά αν φοράς φανελάκι με
τιράντες. Ακολουθώντας αυτή την τακτική, αποκτάς πολύ ωραία σιλουέτα στη
διάρκεια των διακοπών σου. Εγώ προσωπικά πάντα στο τέλος των διακοπών είμαι
όσο πρέπει αδύνατη και γυμνασμένη, χάρις στα αντηλιακά που χρησιμοποιώ
ανελλιπώς. Ύστερα έρχεται ο χειμώνας και δυστυχώς ξεχνάω να βάλω αντηλιακό,
οπότε αρχίζει μια περίοδος παρακμής, περιττών κιλών και δυσκινησίας. Από δω
και μπρος θα θυμάμαι να βάζω αντηλιακό όλο τον χρόνο.
https://www.tanea.gr/2002/07/17/opinions/analwsima-antiliaka-poy-adynatizoyn/

Κινητό στο δόντι

Πόσα μάταια εμφυτεύματα μασίφ έχω μέσα στο στόμα μου! Τρελαίνομαι σαν
υπολογίζω τις ώρες που πέρασα στη ζωή μου στην καρέκλα οδοντιάτρων, χωρίς να
μου έχουν καν χώσει στα δόντια ένα κινητό τηλέφωνο σε μικροτσίπ. Άδικα
κατέστρεψα την οδοντοστοιχία μου, μασουλώντας ως παιδί άπειρα μεγαλοτσίπ και
πέφτοντας μετά για ύπνο χωρίς να πλύνω τα δόντια. Διαθέτω αυτή τη στιγμή όχι
μόνο χώρο για κινητό τηλέφωνο στα σφραγίσματά μου, αλλά και για
μικροκομπιούτερ, ατζέντα, τηλεόραση, ραδιοφωνάκι, τηλεκοντρόλ, συσκευή
τηλεόρασης (που θα προβάλλει απευθείας στα γυαλιά μου), επεξεργαστή κειμένου,
σύνδεση με το Χρηματιστήριο, χάρτη GAP με ραντάρ και καμπανάκι ειδοποίησης
όταν καίγεται το φαΐ. Έναν καταγραφέα ιδεών επίσης, που αμέσως θα
αποθησαυρίζει όλες αυτές τις θαυμάσιες ιδέες που μου έρχονται στον δρόμο καθώς
περπατώ κι ύστερα τις ξεχνάω και θυμάμαι μόνο πόσο παιδεύτηκα να διασχίσω τις
διαβάσεις. Με αποτέλεσμα τα σημειώματά μου να πάσχουν από αφόρητη μονοτονία
θεμάτων. Δεν ξέρω αν το έχουν σκεφτεί αυτό οι φοιτητές του King's College που
λανσάρισαν το κινητό τηλέφωνο εμφυτευμένο σε δόντι, αλλά κάποιο είδος
πληκτρολόγησης θα μπορεί να γίνεται από το μάγουλο, με τα δάχτυλα. Να κρατάς
τα δάχτυλα στοχαστικά κοντά στον κρόταφο και να πληκτρολογείς πατώντας απαλά
τους φρονιμίτες. (Γι' αυτό μερικοί συνάδελφοι προπονούνται ήδη σε τέτοιες
πόζες). Οτιδήποτε λαμβάνεις, ακούς, καταγράφεις, σημειώνεις και επεξεργάζεσαι,
να προβάλλεται κατευθείαν στον εγκέφαλο τη στιγμή που το χρειάζεσαι κι όχι
κάποια άλλη που δεν το χρειάζεσαι κι απλώς σε ταλαιπωρεί και δεν σ' αφήνει να
συγκεντρωθείς καθώς φτιάχνεις τη σαλάτα σου, ας πούμε. Προσφέρω τα σφραγισμένα
δόντια μου για ό,τι πείραμα χρειάζεται
https://www.tanea.gr/2002/07/12/opinions/analwsima-kinita-sto-donti/

Τα άχρηστα μαθήματα

Όταν πηγαίναμε σχολείο ήταν της μόδας να λέμε ότι μας βάζανε να μάθουμε
άχρηστα πράγματα. Πολύ λεγόταν αυτό κι ο καθένας θεωρούσε άχρηστο αυτό που δεν
του άρεσε. Μόνο τα Μαθηματικά κανένας δεν τολμούσε ποτέ να τα πει άχρηστα,
ακόμα και αν τα σιχαινόταν. Ήταν η επιστήμη του μέλλοντος και της τεχνολογίας,
κυβερ-νούσε τον κόσμο μας ως μυστική δύναμη. Το μάθημα που συγκέντρωνε τους
μύδρους όλων μας εντελώς αδιαμαρτύρητα, ήταν τα Λατινικά. Το θεωρούσαμε το
άχρηστο των αχρήστων. Έτσι λεγόταν κι έτσι φωνάζαμε. Προσωπικά τα συμπαθούσα
και κρυφά τα μάθαινα, τα ελάχιστα που περιλάμβανε η ύλη μας. Ήταν τόσο λίγα,
που πραγματικά δεν μπορούσες να καταλάβεις ούτε την ομορφιά τους ούτε την αξία
τους. Η μόδα της απαξίωσης πραγμάτων είναι ισχυρότερη από τη μόδα
υπερεκτίμησης. Και τελικά καταργήθηκαν ουσιαστικά από τη σχολική ύλη, χωρίς να
πάρει το μέρος τους κανένας. Μεγαλώνοντας είχα άπειρες ευκαιρίες να καταλάβω
πόσο χρήσιμα ήταν τα ελάχιστα λατινικά που είχαν καταφέρει να μας διδάξουν στο
σχολείο. Κι άλλες τόσες να μετανιώσω για όσα μαθήματα δεν έμαθα καλά στις
τελευταίες τάξεις, επειδή δεν τα εξέταζαν στις Εισαγωγικές. Δεν υπήρξε τίποτα
άχρηστο, εκτός από εκείνη την εξυπνακίστικη άποψη περί αχρήστων. Τα μαθήματα
απέδωσαν τα λεφτά τους, τον κόπο που χρειάστηκαν, στο πολλαπλάσιο. Όλα. Ήταν η
μόνη επένδυση που απέδωσε. Πράγμα που ξέρουν σήμερα οι γονείς, γι' αυτό
πληρώνουν αδιαμαρτύρητα περιουσίες ολόκληρες, για να αποκτήσουν τα παιδιά τους
γνώσεις. Δεν είναι όμως εντελώς ακατανόητο που οι ίδιοι αυτοί γονείς ακόμα
μιλάνε για άχρηστα μαθήματα και λανσάρουν τέτοιες φριχτές μόδες απαξίωσης;

Τσιπούρες αλανιάρες

«Δεν φαντάζομαι να μας φέρεις τσιπούρες ιχθυοτροφείου», φωνάζει στην ταβέρνα
δυνατά, να τον ακούσουν από τα διπλανά τραπέζια. Και τον ακούν οι πάντες και
γυρίζουν το κεφάλι, να δουν ποιος είν' αυτός που δεν καταδέχεται τα
ιχθυοτροφεία. Ένας από τους πολλούς, δηλαδή, που δεν τα καταδέχονται. Διότι τα
ιχθυοτροφεία φτιάχνουν τσιπούρες για τους άλλους. Γι' αυτούς που δεν ξέρουν.
Για τα κορόιδα. Οι ξύπνιοι έχουν ακόμα τον κόσμο ολόκληρο μπροστά τους.
Άφθαρτο, με τον αλιευτικό του πλούτο ανεξάντλητο. Ακόμα και την τελευταία
τσιπούρα των θαλασσών θα τη φάνε κυνηγημένη στα δικά της νερά, γνήσια
γενναία και ανόθευτη.

«Θέλω τσιπούρες αλανιάρες», φωνάζει ακόμα πιο δυνατά και το γκαρσόνι παίρνει
το έτοιμο για την περίσταση ύφος, πονηρό, συνένοχο και θαυμαστικό μαζί.
Χαμογελά. «Βεβαίως κύριε», λέει. Το καλύτερο θα ήταν να πουν το ίδιο όλοι όσοι
ακούν γύρω γύρω τη βεβαίωση του αγνώστου, που θέλει να ξεχωρίσει από το ότι
τρώει τα εκλεκτά και τα σπάνια. Και τα ακριβά. Κάτι τέτοιο εννοείται στη σιωπή
που ακολουθεί και γεμίζει σκέψεις. Για τις θάλασσες που αδειάζουν από ψάρια
και τις εκκλήσεις του WWF να διακοπεί η αλιεία για κάποιο διάστημα. Για την
κοιλιά του κυρίου που έχει ήδη περίσσευμα σε αποθηκευμένες τσιπούρες και θα
μπορούσε να μείνει νηστικός μέχρι να ξαναγεμίσει η θάλασσα. Για τη γεύση τους,
που μάλλον δεν θα ξεχωρίζει, αλλά τα γκαρσόνια ξέρουν και υποκρίνονται. Για το
νόημα της λέξης «αλανιάρα» που υπονοεί άλλο πράγμα από τις τσιπούρες, ένα
είδος που ο κύριος δεν μπορεί να κυνηγήσει. Και την πληρώνουν τα ψαράκια τα
κακόμοιρα

https://www.tanea.gr/2002/07/18/opinions/analwsima-tsipoyres-alaniares/

Αρχιτεκτονική και παρακολούθηση

Η δική μας αρχιτεκτονική είναι πολύ της παρακολούθησης και δεν ξέρω αν συνέβη
εξεπίτηδες ή κατά λάθος. Το ήξεραν, δηλαδή, οι αρχιτέκτονες όταν έχτιζαν τα
σπίτια μας ή τους προέκυψε; Πάντως, παρακολουθούμε  γείτονες, και μας παρακολουθούν  κι εκείνοι, βάσει σχεδίου εξαιρετικά μελετημένου. Ξέρουμε πότε κοιμούνται και πότε ξυπνούν, πότε αγαπιούνται και πότε τσακώνονται. Τι τραγούδια τους αρέσουν και τι φαγητό
μαγειρεύουν καθημερινώς. Πόσο διαβάζουν τα παιδιά τους και τι ομάδα είναι. Αν
κοιμούνται με νυχτικό, πιτζάμες ή τίποτα. Αν αγαπούν την πεθερά τους κι αν
απατούν το έτερόν τους ήμισυ. Τα πάρτι τους ανελλιπώς, αυτά κυρίως. Αν
τσακώθηκαν με τον προϊστάμενό τους, αν πήραν προαγωγή, αν είναι άρρωστοι ή
καλά στην υγεία τους, αν έχουν μεθύσει ή αν κάνουν δίαιτα. 
Παρακολουθούμε τα πάντα, χάρις σε μια καλά οργανωμένη αρχιτεκτονική κατασκευή, που είναι ίδια με όλα τα τετράγωνα της Αθήνας, αλλά δεν έχει αρκετά αναλυθεί επιστημονικά. Κι
ενώ στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης εκτίθενται οικοδομές μέσα σε σύννεφα,
μεταμοντέρνες μακέτες, όπου πρέπει να στραβολαιμιάσεις για να παρακολουθήσεις
και να παρακολουθηθείς, εμείς ζούμε ως πειραματόζωα στην ένδοξη πρωτεύουσα,
στη μεγαλύτερη παρακολούθηση που έγινε ποτέ, με τάσεις περαιτέρω ανάπτυξης και
υπαγωγής στο σύστημα του συνόλου του πληθυσμού. Πάνω, κάτω και πλαγίως,
παρακολουθώ, παρακολουθείς, παρακολουθεί και δεν υπάρχει μεγάλος αδερφός ή
μικρή αδερφή, το συγγενολόι είναι διαλυμένο και ξαναμπερδεμένο. Τόση
αρχιτεκτονική και παρακολούθηση και μόνο μια ταινία έγινε κάποτε, «Οι
απέναντι», με δύο εκ των παρακολουθούμενων παρακολουθητών που ερωτεύθηκαν. Οι
υπόλοιποι ζούμε την προ και μεταμοντέρνα πραγματικότητά μας, χωρίς κανένα
αφιέρωμα Μοντέρνας Τέχνης ή επιστημονική ανάλυση, συμπέρασμα, κάτι τέλος
πάντων.

https://www.tanea.gr/2002/07/03/opinions/analwsima-arxitektoniki-kai-parakoloythisi/