Μια κάθαρση

 Ωραία στοίβα τα βιβλία που έδωσες Πανελλήνιες. Δεν θα τα ξανανοίξεις, είναι σίγουρο. Δεν μπορεί να μπαίνεις στον πειρασμό της πυράς, το θέμα της Έκθεσης ίσως κατάφερε να σας πείσει φέτος ότι είναι βάρβαρο να καίτε τα βιβλία σας, κι εσείς δεν είστε βάρβαροι. Λίγο φασαριόζοι, λίγο αδέξιοι μόνο. Να γινόταν ένα θαύμα, να ξεκινούσε από σήμερα μια σχέση διαφορετική με τα βιβλία... Ξέρω καλά ότι τα μίσησες ετούτα εδώ, αλλά αν τα φυλάξεις μπορεί κάποτε να τα ξαναδείς με συμπάθεια. Κι έπειτα υπάρχουν άλλα που θα μπορούσαν να σου δώσουν τόσες χαρές. Δεν θα πληρώσουμε πια φροντιστήριο, να σε πείσει να τα παπαγαλίσεις, δεν θα παίρνεις βαθμούςδιαβατήρια, δεν θα είναι υποχρεωτικά. Θα σε τραβήξουν από μόνα τους, έχεις μαζί τους μυστική συγγένεια, κι ας μην το ξέρεις. Θα γίνουν σημαδάκια στην πορεία της ζωής σου, ελπίζω δηλαδή να μην τα χάσεις, θα είναι κρίμα, θα είναι φτώχεια και στέρηση. Ας βγει γρήγορα αυτό το ηλεκτρονικό πράγμα που τα περιέχει, μη μείνεις κλεισμένος στην προκατάληψη για ένα μέσο που θεωρείς ξεπερασμένο. Θα σε συγκινήσουν περισσότερο κι από την αληθινή ζωή, θα σε ταξιδέψουν περισσότερο από τα αεροπλάνα, θα σε παρηγορήσουν στις μοναξιές και θα σε ενισχύσουν στις αγάπες.

Θα σε θυμώσουν και θα σε βάλουν να σκεφτείς, θα σου χαρίσουν τα πλούτη που περίσσεψαν από τους ανθρώπους όλων των εποχών, θα σου γνωρίσουν τον κόσμο και το μεγαλείο της ανθρωπότητας, και ακόμα καλύτερα θα σου γνωρίσουν τη μικρότητα της ανθρωπότητας, να γελάς μαζί της, να μη φοβάσαι, να μη νιώθεις ξένος. Πώς θα γίνει να αλλάξει η σχέση σου με τα βιβλία, από σήμερα και για πάντα; Μήπως τελικά όντως χρειάζεται μια καθαρτήρια πυρά;

Αγανακτισμένοι κάτοικοι

Το Σάββατο το βράδυ στη διάσημη πλέον πλατεία Αγίου Παντελεήμονα, δεν γινόταν επιχείρηση «σκούπα», δεν υπήρχε σύγκρουση της Αστυνομίας με τους μετανάστες. Είχε προγραμματιστεί κάτι πολύ πιο απλό και καλλιτεχνικό, μια εκδήλωση με ανάγνωση του «Ημερολογίου Συνόρων» του Γκαζμέντ Καπλάνι και συζήτηση, η οποία δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί. Δεν την άφησαν. Επέβαλαν τον τσαμπουκά τους οι ακραίες ομάδες, δημόσια, για πρώτη φορά, και ενώπιον της Αστυνομίας, που σήκωσε τα χέρια ψηλά. Ποιοι ήταν αυτοί που πήγαν μπροστά στους ομιλητές κι άρχισαν να τους βρίζουν με ό,τι αγοραίες εκφράσεις υπάρχουν στα ελληνικά, να φωνάζουν με ντουντούκες και να τους απειλούν, δεν έμαθε κανείς.

Παρίσταναν βεβαίως τους «αγανακτισμένους περίοικους», αυτό το είδος που νομίζαμε πως έχει εξαφανιστεί μαζί με το παρακράτος του ΄60 και του ΄70. Ε λοιπόν, φαίνεται πως αναβιώνει κι έχει βάσιμες ελπίδες να δηλητηριάσει τη ζωή της πόλης αντάμα με άλλους αγανακτισμένους. Προσέξτε, δεν αγανάκτησαν επειδή κάποιοι τους έκλεψαν, ή έκαψαν το αυτοκίνητό τους, ή έκαναν ληστεία, ή πέταξαν τα σκουπίδια τους στον δρόμο, ή πάρκαραν παράνομα, ή έτρεχαν με μηχανή στο πεζοδρόμιο, ή πέρασαν με κόκκινο. Αγανάκτησαν επειδή ένας σύλλογος είχε οργανώσει εκδήλωση με τον Καπλάνι στην πλατεία.

Κι όχι απλώς αγανάκτησαν, αλλά μαζεύτηκαν και προπηλάκισαν όσους ήθελαν να συμμετέχουν, κι επέβαλαν τον φασισμό τους. Διότι περί αυτού πρόκειται. Αν κοντεύαμε να πιστέψουμε ότι οι παλιοί κάτοικοι του Αγίου Παντελεήμονα έχουν καταπιεστεί από τους μετανάστες και διαμαρτύρονται, τώρα τουλάχιστον καταλάβαμε ότι απλώς υπάρχει εκεί πέρα κάποια δυνατή ακροδεξιά ομάδα που χρησιμοποιεί τα κλασικά φασιστικά προσχήματα κι έχει αποφασίσει να το παίξει τοπικός άρχων. Η Αστυνομία στην περίπτωση αυτή δεν επεμβαίνει για να μη θίξει την κοινωνική ειρήνη...

https://www.tanea.gr/2009/05/27/opinions/analwsima-aganaktismenoi-katoikoi-k-lp

Καράβι για τη Λήμνο

Γκαπ, γκουπ, μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη ακούγονται ήχοι σαν από σκέιτ που κάνει ισορροπιστικές ασκήσεις. Όμως δεν υπάρχουν σκέιτ στον Άγνωστο. Είναι οι εύζωνοι που ξεμουδιάζουν κοπανώντας τα όπλα ή τα τσαρούχια τους μπροστά στους φακούς μερικών τουριστών. Χαμογελάστε παιδιά, λέει στην παρέα του ο άντρας που κρατά ένα πανό για τα πλοία στη Λήμνο, μας βγάζουν κι εμάς φωτογραφία! Είναι πολύ λίγοι που απαιτούν, μπροστά στη Βουλή, να αποκτήσει η Λήμνος κανονική συγκοινωνία. Οι υπόλοιποι Λημνιοί προφανώς δεν μπόρεσαν να έρθουν, ακριβώς λόγω έλλειψης συγκοινωνίας. 

Σεμνοί και ειρηνικοί, δεν κλείνουν τον δρόμο. 

Φαντάζομαι ότι δεν θα τον έκλειναν ακόμα κι αν ήταν πολλοί, αφού θέλουν κι αυτοί ανοιχτούς θαλάσσιους δρόμους. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους, με το ξερό λιοπύρι μέσα στο Σύνταγμα για ένα πανό που ίσως βγάλουν φωτογραφία τουρίστες οι οποίοι δεν καταλαβαίνουν τι γράφει. 

Αλλά θα ήθελα να πρέπει να πηγαίνω στη Λήμνο κάθε τόσο, να έχω πατρίδα μου ένα από εκείνα τα χωριά που ανακαλύψαμε πριν από χρόνια ταξιδεύοντας, όμορφα, άγνωστα, παλιά και δυσανάγνωστα, παράξενα, εξωτικά, που δεν ήξεραν να προκαλούν και να διαφημίζονται, απλώς υπήρχαν εκεί, αν μπορούσες να τα βρεις. Να χρειαζόταν να μαζεύω κάθε καλοκαίρι λίγη Λημνία γη, το κάποτε ανεκτίμητο φάρμακο που ήταν σκέτο χώμα (αλλά αν ήταν και κάτι άλλο δεν θα μάθουμε ποτέ) ή να καταγράφω τα ελάφια που εντελώς απρόσκλητα και αντι-οικολογικά πολλαπλασιάζονται στο κάστρο της Μύρινας, και τους τσαλαπετεινούς που πετούν κοπάδια πάνω από τα θερισμένα στάχυα. Το μεσημέρι θα έτρωγα μελίχλωρο τυρί, που με τίποτα δεν μπορεί να ταξιδέψει φρέσκο για την Αθήνα. Μήπως να σταθώ ανάμεσα στα περιστέρια, να με πάρουν μαζί τους οι Λημνιοί όταν έρθει το καράβι; https://www.tanea.gr/2009/05/21/opinions/analwsima-karabi-gia-ti-limno/

Χάρτινες ομπρέλες

Ενα πούλμαν μεταφέρει τουρίστες πάνω στον πλακοστρωμένο πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. 

Τους λυπάμαι τους τουρίστες μέσα στο πούλμαν. 

Πάνε κι έρχονται σαν κοπάδι που δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το καημένο τα πόδια του, και χάνουν την ωραία βόλτα που θα μπορούσαν να κάνουν κάτω από την Ακρόπολη, κοιτώντας την από όλες τις πλευρές και θαυμάζοντάς την αργά και λαχανιάζοντας λιγάκι στην ανηφόρα. Αν μου τύχει τουρίστας τον πηγαίνω πάντα βόλτα στην Πλάκα πρώτα, περνάμε από την Αγορά, του δείχνω τις παράξενες Ερμές στη στοά του Αττάλου και τις μαργαρίτες στα δρομάκια, και αγοράζω μια ινδονησιακή χάρτινη ομπρέλα από τους πλανόδιους πριν αρχίσουμε την επίπονη ανάβαση. Χθες ήταν η πρώτη μέρα που η περί ου ο λόγος ομπρέλα κατέστη απαραίτητο αξεσουάρ στον ιερό βράχο, γιατί επιτέλους ξεκίνησαν οι ανοιξιάτικες λιακάδες. 

Θα μπορούσε κι ένα καπέλο να κάνει τη δουλειά, αλλά οι πλανόδιοι έχουν αδυναμία στις ομπρέλες, και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι σοφοί: κινητοποιούνται αμέσως όταν βρέχει με τις μουσαμαδένιες ομπρέλες, κι άλλο τόσο γρήγορα όταν ο ήλιος καίει με τις χάρτινες. Επιπλέον πουλάνε το μπουκαλάκι το νερό μόνο ένα ευρώ κι όχι τρία ή πέντε όπως παλιά οι καντίνες. Συμβάλλουν στον τουρισμό πολύ, γιατί με τη ζέστη δεν αντέχεται το λιοπύρι, κακά τα ψέματα. Αν ήταν στο χέρι μου θα έβαζα μια σειρά δεντράκια στην πορεία των επισκεπτών γύρω από τον Παρθενώνα, έστω σε γλάστρες, γιατί δεν έχει χώμα για τις ρίζες να πιαστούν. Αναρωτιέται κανείς αν ήταν πάντα τόσο γυμνός ο βράχος κι αν οι αρχαίοι ιερείς ταλαιπωρούνταν να ανεβοκατεβαίνουν όπως οι νέοι πιστοί. 

Ίσως να είχαν δούλους που τους κρατούσαν ομπρέλες, ποιος ξέρει. Οπότε οι χάρτινες που τις κρατάς μόνος σου συνεχίζουν μια αρχαία παράδοση. 

https://www.tanea.gr/2009/05/08/opinions/analwsima-xartines-ompreles/

Σπιτικό φαγητό

Το περπάτημα στα αθηναϊκά πεζοδρόμια έχει εξελιχτεί σε μάχη σώμα με σώμα με τους ντελιβεράδες επί μοτοσυκλετών. Με το κουτί του φαγητού στην μπαγκαζιέρα να εξέχει απειλητικά στα πλάγια, τρέχουν ανάποδα, σκαρφαλώνουν παντού, περνάνε πάντα με κόκκινο, τίποτα δεν τους σταματά, τίποτα δεν τους καθυστερεί. Πρέπει να παραδώσουν το φαγητό ζεστό, είναι σπιτικό φαγητό, μην το κοιτάτε έτσι σαβανωμένο στα χαρτιά και στα πλαστικά, στα σακουλάκια και στις θερμοφόρες. Είναι τα υποκατάστατα της μάνας στη σκληρή μας εποχή οι άνθρωποι αυτοί, κι όπως οι μανάδες είναι κι αυτοί κακοπληρωμένοι, δουλεύουν σε σκληρές συνθήκες, δυσκολεύονται να συνδικαλιστούν και τα δίνουν όλα μόνο και μόνο για να δημιουργούν μια πλαστή πραγματικότητα. Φαγητό σπιτικό μέσα από το πλαστικό κουτί που έχει διασχίσει μαγειρεμένο τη μισή Αθήνα με τις σάλτσες να σουρώνουν στο τελείωμα της συσκευασίας. Απελευθερώνονται οι μανούλες από την υποχρέωση να ετοιμάζουν ανά πάσα στιγμή επαρκή γεύματα, δημιουργείται όμως στη θέση τους μια στρατιά απροστάτευτων εργαζομένων που ζουν επικινδύνως και διαδίδουν την επικινδυνότητα στο πέρασμά τους προς πάσα κατεύθυνση. Το φαΐ να φτάσει ζεστό και γαία πυρί μειχθήτω. Δεν υπάρχει κόκκινο φανάρι, δεν υπάρχει μποτιλιάρισμα, δεν υπάρχουν απαγορευτικά σήματα, δεν υπάρχει τίποτα μπροστά στην ανάγκη να εμφανιστεί εγκαίρως η πίτσα στο τραπέζι (συνήθως στο χαμηλό τραπεζάκι της τηλεόρασης). Ανάποδα στις λωρίδες, πίσω από τρόλεϊ, από λεωφορεία, όλα τα κάνουν, μόνο στα δέντρα δεν έχουν ανέβει ακόμα, αλλά υπομονή. Θα το καταφέρουν κι αυτό.

Δείχνουμε όμως όλοι κατανόηση. Α, δουλεύουν οι άνθρωποι! Έχουμε αξίες: την οικογενειακή συγκέντρωσηή αποκέντρωση- που πρέπει να τραφεί. Κάνουμε γρήγορα στην μπάντα να περάσει το ιερό φαγητό και δεν μας κόβεται η όρεξη.

Ή μήπως μας κόβεται σιγά σιγά; Υπάρχει περίπτωση να κάνουμε τον συσχετισμό;

https://www.tanea.gr/2009/04/27/opinions/analwsima-spitiko-fagito

Αγαπητό παγόβουνο

Ενα παγόβουνο μεγάλο σαν την Τζαμάικα μπορεί να ξεκολλήσει από την Ανταρκτική και να αρχίσει να ανεβαίνει βόρεια, ένα ολόκληρο κομμάτι της παγοκρηπίδας που βρίσκεται εκεί αιώνες. Φαντάζεστε ένα τέτοιο νησί στους ωκεανούς, να σιγολειώνει πλησιάζοντας τον Ισημερινό και να παγώνει τα νερά μέχρι να χαθεί τελείως;

Έχουν κιόλας λειώσει κάμποσα παγόβουνα, κι ίσως έτσι εξηγείται μια παγωμάρα που κυριαρχεί προϊούσης της ανοίξεως, ή το ότι πουντιάζουμε περιμένοντας το φαινόμενο του θερμοκηπίου να μας ζεστάνει. Αυτό είναι το κακό με τις προβλέψεις, δεν υπάρχει καμιά πρωτότυπη ιδέα για το τι θα γίνει μέχρι να λειώσουν όλα αυτά τα παγόβουνα και να φτάσουμε όλοι στο στάδιο του βεδουίνου με τις καμήλες μας στην έρημο. Ενδιαμέσως πώς θα χειριστούμε τόσο περιφερόμενο πάγο; Δεν υπάρχει πρόταση επιστημονική ας πούμε, πώς μπορεί η παγωμένη Τζαμάικα να γίνει κάτι σαν αληθινή Τζαμάικα μέχρι να εξαφανιστεί παγώνοντας τα παγκόσμια νερά και ψυχραίνοντας τις ακτές όλης της Γης, των τζαμαϊκανών συμπεριλαμβανομένων. Πόσα χρόνια θα κρατήσει αυτή η διασπορά πάγου, κανένας δεν μέτρησε. Και στο μεταξύ τα παγάκια δεν περιφέρονται απλώς σε μορφή νεφών στον πρώην ανέφελο ουρανό μας, σκορπίζονται σαν εκείνα τα κομματάκια του διαβολικού καθρέφτη που είχε η Βασίλισσα του χιονιού στο παραμύθι του Άντερσεν, υγροποιούνται και μας συναχώνουν, κόβονται σε μέγεθος οικιακού πάγου για ουίσκι και ντρινγκ- ντρινγκ, κάνουν ποτηράκια τις ψυχές μας και τσουγκρίζουν παγωμένα.

Αγαπητό παγόβουνο, μάλλον αγαπητή παγοκρηπίδα Ουίλκινς με το όνομα, (άσε που θυμίζει κι αυτό ουίσκι) μήπως μπορείς να περιμένεις λίγους αιώνες ακόμα πριν κοπείς, να προχωρήσει η επιστήμη σε κάτι πιο ευφάνταστο, κάτι πιο πολύχρωμο, κάτι πιο θερμό, έστω έναν τρόπο να σε κάνει αποικία για μεταλλαγμένες πολικές αρκούδες που θα μεταμορφωθούν σε αμφίβια όταν λειώσεις;

OMONIA

H ροή των αυτοκινήτων έχει γεννήσει ένα νησί στη συμβολική και όχι μόνο καρδιά της πόλης, στην Ομόνοια. Πάντα από το τζάμι τη βλέπουμε, κι αν είμαστε πεζοί δεν περνάμε ποτέ από τη μέσα μεριά. 

Εκεί είναι σαν νησί του «Survivor» χωρίς κάμερες, μόνο για ταξιδιώτες. 

Κάθονται στα σκαλιά, κάτω από τις ελιές, δίπλα στα παρτέρια, σειρές από ξένους και μας κοιτάνε ενώ από την άλλη όχθη τους κοιτάμε εμείς. 

Σαν να περιμένουν όλοι κάτι να γίνει. Εμείς οι ντόπιοι περιμένουμε να αλλάξει η πλατεία για πολλοστή φορά, να έχουμε πάλι θέμα θλίψης και συζήτησης. Οι ξένοι άλλα πράγματα περιμένουν, δεν ξέρουν ότι έχει αναπλαστεί τόσες πολλές φορές η πλατεία, θα τη νομίζουν μόνιμη. Θα χαζεύουν ίσως το αδικημένο γλυπτό στη γωνία, που έπρεπε να δουλεύει με νερό, αλλά όταν το έβαλαν θυμήθηκαν πως νερό δεν σηκώνει η Ομόνοια. 

Χτες βράδυ κάπως είχε μαζέψει νερό πάντως, ίσως με τη βροχή κάπου το αποθηκεύει. Έσταζε ώρες μετά δημιουργώντας ένα παράξενο φαινόμενο. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια πέρασα μέσα στο «νησί». Έκανα μια βόλτα νιώθοντας ότι έχω πάει ταξίδι σε άγνωστη χώρα. 

Ήταν όλα βρεγμένα είχε κρύο, αλλά ήταν όμορφα. Αλήθεια λέω. Είναι ωραία πλατεία τελικά. Αν ποτέ τη δείτε, θα το διαπιστώσετε. Δεν υπήρχε κόσμος, δυοτρεις παρέες μεταναστών μόνο κουβέντιαζαν καθισμένες στα υγρά παγκάκια. Ανάμεσά τους δυο γυναίκες, μιλούσαν κάποια σλάβικη γλώσσα, βολεμένες όσο αναπαυτικά μπορούσαν, δίπλα στη συστάδα δέντρων προς την Αγίου Κωνσταντίνου που έχει εντυπωσιακά αναπτυχθεί. Έδειχναν να έχουν οικειοποιηθεί τον χώρο, να απολαμβάνουν την έξοδο, το άνοιγμα, το κάποιο πράσινο, τη σχετική, νησιώτικη ησυχία, να θεωρούν ότι κάπου είχαν πάει τέλος πάντων. Κάτι που οι ντόπιοι δεν το κάνουμε ποτέ. Και σε καμία πλατεία. 
https://www.tanea.gr/2009/03/27/opinions/analwsima-omonoia-2/

Σύγχρονες ηρωίδες

 Νίκησαν λοιπόν οι κρατούμενες, νίκησε μετά θάνατον η Κατερίνα Γκουλιώτη, που πρέπει να απαιτούμε κάπως να μάθουμε πώς έγινε και πέθανε στο πλοίο της μεταγωγής. Η κολπική εξέταση που τις ταπείνωνε και τις εξευτέλιζε θα αντικατασταθεί με υπερηχογράφημα, όπως είχε ζητήσει εκείνη με διαρκή υπομνήματα και αιτήσεις μέσα από τη φυλακή. Στο τελευταίο της γράμμα πριν πεθάνει, που αξίζει να το βρείτε και να το διαβάσετε στο Διαδίκτυο για να δουλέψει καλύτερα η φαντασία σας σε σχέση με αυτές τις εξετάσεις, επειδή είναι δύσκολο να το συλλάβει ο νους του ελεύθερου ανθρώπου, παρουσιάζει τον εαυτό της με τόση αξιοπρέπεια και ειλικρίνεια που παθαίνει σοκ κάποιος ο οποίος έχει στον νου του τους φυλακισμένους ή τους τοξικομανείς σαν ανθρώπους χωρίς συνείδηση και χωρίς δυνατότητα έκφρασης των αναγκών και των προβλημάτων τους. Εκείνη συνέτασσε υπομνήματαέχει πιαστεί το χέρι μου να γράφει, λέει κάποια στιγμή στο γράμμα- και οι δεσμοφύλακες τι έκαναν;

Τι έγινε πάνω στο πλοίο και την οδήγησε σε θάνατο δεμένη; Θα ερευνηθεί, θα μάθουμε ποτέ; Μια ηρωίδα των ημερών που γιορτάζουμε τους ήρωες, και μη σκεφτείτε ότι κάνω ανίερες συγκρίσεις. Για την πολιτική υπόσταση της χώρας, όπως οι επαναστάτες του Εικοσιένα, αγωνίστηκε κι αυτή, για τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών της. Και το δικαίωμα που κέρδισαν οι κρατούμενες είναι νίκη όχι μόνο για εκείνες, αλλά για όλους μας σαν πολίτες, γυναίκες και άνδρες. Τι κρίμα να δίνει ακόμα ευκαιρίες για τέτοιες θυσίες η χώρα, να χρειάζεται ακόμα ήρωες για τα βασικά και τα αυτονόητα, όταν τόσο ωραία λόγια ξέρουν όλοι να λένε, τόσο ζυγισμένους νόμους να διαθέτουμε να ρυθμίζουν τις ελευθερίες και τα δικαιώματα...

Δίκτυο ευρωπαϊκών κινηματογράφων

Σβήνουν τα φώτα στην αίθουσα, στην οθόνη σχεδιάζεται μια γραμμή, ύστερα στο σκοτεινό φόντο αναδύονται ονόματα πόλεων, μεγαλώνουν και χάνονται, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα που έχουν αναδυθεί στο μεταξύ. Κάθε φορά εντείνω την προσοχή μου να μη χάσω την Αθήνα που βγαίνει στην αρχή, μικρά γράμματα, γρήγορο πέρασμα, αμέσως χάνεται στις διάττουσες υπόλοιπες πόλεις, Βαρκελώνη, Άμστερνταμ, Ταλίν, Πράγα... ύστερα βγαίνει και η Θεσσαλονίκη, κρατάει περισσότερο, επειδή είναι πιο μεγάλο όνομα μάλλον. Μέσα σε αυτές τις ταχύτητες προσπαθώ να βρω εικόνες γνωστές από φωτογραφίες ή από δικές μου βόλτες σε μερικές πόλεις που έχω πάει, κι όπως παρελαύνουν τα ονόματα παρελαύνει η επιθυμία και η νοσταλγία να τις γνωρίσω ή να τις ξαναπερπατήσω. Δίκτυο πόλεων ευρωπαϊκού κινηματογράφου είναι όλη αυτή η αδερφοποίηση, αυτές οι απαλές συνεχόμενες εκρήξεις φωτεινών ονομάτων. Πόλεις που βοηθάνε το δικό τους σινεμά, το υπερασπίζονται, το προωθούν, το αγαπάνε και δεν παραιτούνται από την πολυτέλεια να το παράγουν. Για λίγα δευτερόλεπτα τρυπώνει στην καρδιά μου, τόσο ευχάριστα, τόσο πρόθυμα, η ψευδαίσθηση πως η Αθήνα ανήκει σε έναν γαλαξία από πόλεις αληθινές, είναι ένα αστεράκι στο ευρωπαϊκό στερέωμα, καλλιτεχνική, ανοιχτόκαρδη, γεμάτη έμπνευση, ομορφιά, δημιουργία και πείσμα: Να μείνει ζωντανή η δυνατότητά της να κατασκευάζει εικόνες, να τρέφει συγγραφείς και μουσικούς, φιλοσόφους και περιπατητές, αργόσχολους, καφενόβιους, ανθρώπους υπαίθριους, όχι ημιυπαίθριους. Πως έχει τέτοιο πείσμα φαντάζομαι κάθε φορά, και δεν θα τιμωρήσει τους εκλεκτούς της που εκτίθενται, δεν θα τους συντρίψει με στριμμένο επαρχιωτισμό, δεν θα τους εκδικηθεί για τα ρίσκα που παίρνουν. Πως δεν είναι στεγνή και αποχαυνωμένη από φόβο και υπεροψία ταυτόχρονα, δεν έχει υποκύψει στην ασχήμια και στη βία, πως ακόμα ανασαίνει και επιθυμεί. Ψευδαίσθηση λίγων δευτερολέπτων. Θα πάρω, ευχαριστώ.

Απαγορεύονται και οι μπούρκες;

Πολύ άδικα τον κατηγορούν αυτόν τον νόμο για τις κουκούλες και δεν μπορούν να εκτιμήσουν τις κρυμμένες του αρετές. Φαίνεται απλός, αλλά είναι πολύ φιλοσοφημένος. Πρώτον, κάνει την αρχή στη λύση του μεγάλου προβλήματος των νόμων στην Ελλάδα, που είναι μεν πολλοί, αλλά δεν εφαρμόζονται. 

Προφανώς είναι περίπλοκοι, δύσκολοι, πώς να τους μάθουν και οι αστυνομικοί που έχουν εξαντληθεί από τις Πανελλήνιες μέχρι να μπουν στη Σχολή τους, κι όλοι οι υπόλοιποι που οφείλουν να τους εφαρμόζουν; Ενώ αυτός είναι απλούστατος. Μαζεύεις όποιον φορά κουκούλα, και κατά προτίμηση αυτόν που απλώς φορά κουκούλα, γιατί αν κρατάει και κανένα λοστό, ας πούμε, τρελός είσαι να πας κοντά; Έτσι εφαρμόζεις έναν νόμο απλό με τρόπο απλό και ικανοποιείς το περί δικαίου αίσθημα του πολίτη που το απλοποιείς κι αυτό κατά βούληση. Γιατί, τι θέλει κι αυτός ο καημένος ο λαός; Να εφαρμόζονται οι νόμοι θέλει. Κάνετε απλούς νόμους, να μπορούν να εφαρμοστούν. Απαγορεύονται οι κουκούλες, δεν είναι ξεκάθαρο; Μπορεί ο κουκουλοφόρος να μην έχει ακόμα διαπράξει έγκλημα, για να φορά κουκούλα όμως κάτι κακό θα έχει στον νου του. Χάθηκε να βάλει ένα καπέλο, μια μαντίλα, μια μπούρκα, κάτι αξιοπρεπές τέλος πάντων; Ωχ σταθείτε, εδώ το πράγμα μπερδεύεται. Τι θα γίνει με την μπούρκα, τη μαντίλα; Μπορούν να θεωρηθούν κουκούλες αυτά; Κι αν απαγορευτούν θα μπλέξουμε όπως οι Γάλλοι τότε με την ισλαμική μαντίλα. Θα πρέπει να εκδοθεί μια λίστα, τι ακριβώς απαγορεύεται και τι επιτρέπεται: κράνος, φερετζές, πέπλο, μάσκα ιατρική, μάσκα αερίων, ένα σωρό πράγματα χρειάζονται διευκρίνιση. Κρίμα, πάνω που είπαμε θα ξεδώσουμε λίγο εφαρμόζοντας έναν εύκολο νόμο, το πράγμα περιπλέκεται. Η παγκοσμιοποίηση φταίει και γι΄ αυτό, όπως συνήθως. Τι να κάνεις όμως; Πώς να ξεφύγεις από αυτόν τον κόσμο; 

https://www.tanea.gr/2009/03/19/opinions/analwsima-apagoreyontai-kai-oi-mpoyrkes/

Ωδή στις βιτρίνες

Ω βιτρίνες, πρέπει να σας τραγουδήσουμε, τώρα που ίσως θα σας αποχαιρετήσουμε. Ακόμα κι αν δεν καταφέρουν να σας σπάσουν όλες, οι εραστές της καταστροφής, θα σας σκεπάσουν οι ιδιοκτήτες σας με ατσάλινα ρολά, αν δεν σας καταργήσουν τελείως. Σκοτεινές και σιδερόφραχτες θα μένετε τα βράδια, όταν κλείνουν τα μαγαζιά, τσακισμένες ή φρουρούμενες όταν είναι ανοιχτά. Οι μουντοί μας δρόμοι έχουν γίνει πιο μουντοί, κουμπωμένα τετράγωνα τριγυρίζουν κουμπωμένους ανθρώπους. Χάνεται από τη ζωή μας αργά και σταθερά το σκηνικό που στήνετε, η περιποιημένη σας παράσταση για να προκαλέσετε επιθυμίες. Η τέχνη του διακοσμητή, η αγωνία του επενδυτή, ο μόχθος του πωλητή να σας περιποιείται σαν το σαλόνι του, σαν τη γαμήλια γιορτή του, κάθε μέρα, απαράδεχτα όλα! Ω εσείς που ακούραστα μεταφέρετε τα μηνύματα των εξελίξεων από όλον τον κόσμο, χαίρετε και αντισταθείτε! Οι καταστροφείς δεν θέλουν τις επιθυμίες να αλωνίζουν και να πιάνονται σε δόκανα χρωμάτων κι αρωμάτων, τίτλων και προγραμμάτων. Έχουν κάτι από καλόγερους μέσα τους, από επαρχιώτες γυμνασιάρχες του ΄50. Υποχρεώνουν τον εαυτό τους να μισούν ό,τι δεν μπορούν να αποκτήσουν. Σεμνότυφοι ηθικολόγοι, οι τιμωροί της ζωής μας. Πώς τόσον καιρό σας άφηναν να εκτίθεστε ελεύθερα, είναι απορίας άξιον. Δεν επιτρέπεται να μπαίνουμε σε πειρασμούς, αποφάσισαν για μας οι σταυροφόροι του φόβου. Ονειρεύονται στρατιές ομοιόμορφα ντυμένων στρατιωτών της επανάστασης, όπως οι Κινέζοι πριν από τη στροφή στην κατανάλωση, αφού μάλιστα θεωρούν ότι ξαναζούν τον Μάη του ΄68, που μέσα στην τρομακτική του άγνοια ήταν «κινεζόφιλος», δηλαδή υποστήριζε το πιο ανελέητο καθεστώς της εποχής, ενώ ζητούσε τη μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία για τους εξεγερμένους. Έκτοτε ειπώθηκαν αυτά, αναλύθηκαν και ξεπεράστηκαν, όχι όμως εδώ, στην κομπλεξική επαρχία, όπου η αντίδραση ντύθηκε εξέγερση και βρήκε ευκαιρία να ξεφαντώσει.