Δεν έμοιαζε με τίποτε απ' όσα έχουμε ζησει ως πρωθυπουργούς. Δεν ήταν καλός ρήτορας, δεν γοήτευε τα πλήθη. Στο κόμμα του άρχισαν κιόλας να τον κατηγορούν για την ήττα, σαν να ξέχασαν τις δημοσκοπήσεις που τόσα χρόνια τον έφερναν μπροστά σε προτίμηση από το ίδιο. Κι ας μην καθόταν να επενδύσει σε συναισθηματικές καταστάσεις, ως οπαδός του ορθολογισμού. Δυο πρωθυπουργικές θητείες του μπόλιασαν τους θεσμούς με ισχύ τόση που δεν νιώθουμε να κινδυνεύουν από την εμφάνιση σκληροπυρηνικών δεξιών στη νέα κυβέρνηση.
Ας ελπίσουμε ότι έχουμε δίκιο. Παρέλαβε Ελλαδίτσα γεμάτη πάθη και μίση, περικυκλωμένη από εχθρούς, λαχανιασμένη απο ανασφάλεια, πληθωρισμό, φτασμένη σε αδιέξοδα, παραδίδει Ελλάδα ήρεμη, που έχει σταθεί στα πόδια της με πολύ περισσότερη αυτεπίγνωση από όση είχαμε φανταστεί ποτέ ότι θα είχε, με ανοιγμένους δρόμους που δεν είχαμε ελπίσει ότι υπάρχουν.
Αν δεν είσαι από τζάκι, ίσως δεν μαθαίνεις εγκαίρως να χορεύεις ή να διαλέγεις συνεργάτες. Πολλά ευχαριστώ δεν άκουσε. Περιμένουν όλοι να του τα πει η Ιστορία. Δεν μπαίνουν οι ίδιοι στον κόπο.
Εγώ τον ευχαριστώ πάντως. Εις το επανιδείν.
