Σε κάποια πράγματα δεν αλλάζουμε

Πέρασε και η επέτειος η στρογγυλή, τα 200 χρόνια. Όμως και φέτος έχουμε επέτειο, τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική καταστροφή. Για φαντάσου, εκατό χρόνια από κάτι που σχεδόν το έζησα, έτσι όπως με άρπαξε η διήγηση του πατέρα, της γιαγιάς, της θείας, κι όλα τα συμπαρομαρτούντα, από τις αναζητήσεις μέσω του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού στο ραδιόφωνο μέχρι κάτι μισόλογα, κάτι ξεσπάσματα, κάτι παράξενες κουβέντες που έκαναν την εμφάνιση τους σε στιγμές έντασης των μεγάλων. Άσε πια τα τουρκικα που μιλούσαν μεταξύ τους και οι ανορθόδοξες ατάκες της γιαγιάς που ανησυχούσαν και τα παιδιά της ακόμα. Α, συγγνώμη, άλλη επέτειος αυτή. Πότε θα τη γιορτάσουμε; Μήπως ειναι από αυτές που γιορτάζονται καθημερινά, με την αέναη μικρόψυχη υποδοχή στους πρόσφυγες, όποιου χρώματος κι αν είναι; Γιατί, μην ανησυχείτε, ξανθοί και μελαχρινοί είναι εξίσου ανεπιθύμητοι, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω. Υπάρχει συνέχεια της φυλής ως προς αυτό.