Πόσο παραμυθιαστήκαμε…

 Βρίσκω στο εξοχικό ένα αδιάβαστο αγγλικό μυθιστόρημα στα ελληνικά, έκδοση της δεκαετίας του 80 από μεγάλον εκδοτικό οίκο, πιάνω να το διαβάσω, πιάνεται το μυαλό μου από τη μετάφραση. Κάτι σαν τον Google translator, το ρήμα θηλάζω ας πούμε μόνο ως τρέφω μεταφρασμένο, από το feed. Πήρε αγκαλιά το μωρό της να το θρέψει. Και άπειρα αόριστα άρθρα φυσικά, και διεστραμμένο συντακτικό, απευθείας ριγμένες οι φράσεις λέξη- λέξη. Με πόνεσε το κεφάλι μου και το παράτησα, έψαξα στο Kindle τη συγγραφέα, τη διαβάζω τώρα στο πρωτότυπο, έχει ωραία, αρμονική, ατμοσφαιρική γλώσσα, δεν της άξιζε τέτοια μοίρα. Κοιτάζω το όνομα του μεταφραστή, γνωστή ποιήτρια που σύχναζε σε διαλέξεις πριν χρόνια, έπαιρνε τον λόγο πάντα, αν ταυτίζω σωστά το πρόσωπο. Μπορεί να λαθεύω, αλλά τι παραμύθιασμα έχουμε καταναλώσει από σπουδαιοφανείς σ' αυτή τη χώρα, σ' αυτή τη γλώσσα... Ουφ.