Πάσχα α λα ιρανικά

Οι ερμηνείες της κίνησης του Αχμαντινετζάντ, να αφήσει ελεύθερους τους Βρετανούς για τα γενέθλια του Μωάμεθ, ή το Πάσχα, ή κάτι παρεμφερές, είναι χρήσιμες, αλλά τι τα θέλετε;

Μπροστά στα ευτυχισμένα πρόσωπα των νεαρών, οι αναλύσεις είναι φτωχές.

Ό,τι και να πουν και να γράψουν οι γνώστες της περιοχής, υπάρχει κάτι που η κοινή γνώμη, δυτική και δυτικότερη, βόρεια, νότια και ανατολική, εκτιμά πέρα από λόγια και λογική. Είναι η αλληλεγγύη του είδους, αν δεν υπήρχε δεν θα είχε ο άνθρωπος κατέβει από τα δέντρα, βγει από τις σπηλιές, περπατήσει σε δυο πόδια.

Όταν ένας ευτυχισμένος Βρετανός φωτογραφίζεται γελαστός επειδή γλίτωσε τη ζωή και την ελευθερία του, όποιο δίποδο άπτερο τον βλέπει σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου δεν μπορεί παρά να νιώσει κάτι από το φτερούγισμα της χαράς του, βαθιά μέσα στα σπλάγχνα.

Δεν είμαστε απολύτως άπτερα, τα δίποδα. Το λένε ανθρωπισμό επίσης, αξία της ζωής ή, σε πιο πολιτική γλώσσα, διπλωματική οδό.

Στην προηγούμενη γιορτή, Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, δεν δόθηκε χάρη στον Σαντάμ και τους θεατές του παγκόσμιου χωριού. Δεν είναι το ίδιο, φυσικά και βέβαια, αλλά κάτι έχασαν αυτοί που δεν έδωσαν τότε τη χάρη και κάτι κερδίζει ο Αχμαντινετζάντ τώρα που βρήκε λύση στο αδιέξοδο, άσχετα αν το είχε ο ίδιος δημιουργήσει. Πολλοί δημιουργούν μόνοι τους αδιέξοδα και πέφτουν μέσα τελικά μαζί με τα θύματά τους. Αυτός τη σκαπούλαρε μεγαλοπρεπώς και κέρδισε τον θαυμασμό μας. Έτσι, παρεμπιπτόντως, μαζί με αυγά και κουνελάκια, πήρε θέση στο Πάσχα κι αυτή η αλεπουδίσια φάτσα του Ιρανού δημαγωγού, το πονηρό χαμόγελο έστειλε μήνυμα σε όλη την ανθρωπότητα, δεν είμαι το τέρας που νομίζετε, είμαστε άνθρωποι κι εμείς. Μεγάλη νίκη.

https://www.tanea.gr/2007/04/10/opinions/analwsima-pasxa-a-la-iranika/

Για την Άμυνα

Το μόνο πράγμα που δεν φαίνεται να νοιάζει όσους πικραμένους διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την έλλειψη πίκρας στο σχολικό βιβλίο Ιστορίας, είναι το πόσο καλό κάνει η πίκρα στην ανάπτυξη των εφήβων, τι ωφελεί την ψυχή των παιδιών να μαθαίνουν με τρόπο τραγικό τα όσο τραγικότερα γίνονται, τονισμένα, γλαφυρά, ματωμένα, φριχτά.

Θεωρούν χρήσιμο το ψυχικό τραύμα στην κρίσιμη αυτή ηλικία, για την καλλιέργεια της εθνικής ταυτότητας. Να διδαχτούν τα δωδεκάχρονα πολύ βαριά τα πάθη, να φυτευτεί ο πόνος στην ψυχή τους πριν μπορέσει να τον ελέγξει η λογική, να πιάσει ο σπόρος του καημού και της μειονεξίας, το αίσθημα της αδικίας.Να είναι έτοιμος ο νέος, μόλις τελειώσει το Λύκειο να πάει με χαρά φαντάρος, μόλις αρχίσει να δουλεύει, να δίνει με χαρά στα Ταμεία τον οβολόν του, χωρίς να φωνάζει όποτε τα Ταμεία αγοράζουν κρυφά ομόλογα «για την Άμυνα».

Και γενικώς να μην πει κουβέντα, ποτέ σε όλα τα όβολα που πάνε για την Άμυνα, αφού θα ξέρει παιδιόθεν πόσο κακοί είναι όλοι γύρω και πόσο αίμα τού χρωστάνε. Όλοι αυτοί που φαγώθηκαν για τις ελλείψεις στις περιγραφές σφαγών και γενοκτονιών και αλυσίδων, είτε δεν έχουν παιδιά, είτε ποτέ δεν τα κατάλαβαν, έχουν ξεχάσει και τι θα πει παιδική ευαισθησία. Δεν τα αγαπούν, τα βλέπουν σαν υλικό για το χτίσιμο ιδεατών εθνικών αξιών, ασβέστες και τούβλα. Τους πείραξε η ψυχραιμία, η νηφαλιότητα της Ιστορίας, μια στάση που θεραπεύει τα όσα βασανισμένα στερεότυπα ακούν ούτως ή άλλως, από το Νηπιαγωγείο... Δεν είναι καιρός να στήσουμε άμυνα απέναντί τους για όλ΄ αυτά, κάπως, τα αληθινά θύματα, γονείς, παιδιά, πολίτες, ασφαλισμένοι και μη επωφελούμενοι από μίζες ομολόγων, και άλλες πατριωτικές εργολαβίες, να προστατευτούμε;
https://www.tanea.gr/2007/04/02/opinions/analwsima-gia-tin-amyna/

Ανοιχτά χεράκια

Η άνοιξη έρχεται φυσώντας δυνατά και ανακατώνει τα κλαριά, γεμίζει σκόνες τα ματάκια του πιτσιρίκου που κάνει στο πάρκο τα πρώτα βήματα. Κάθεται στα μαλακά πάνω στην πάνα του, κάνει να κλαψουρίσει, η μαμά του κουβεντιάζει λίγο πιο πέρα. Πώς να αντισταθείς στον πειρασμό να σκύψεις να τον ενθαρρύνεις καθώς περνάς, να χαζέψεις το σπάνιο θέαμα, ένα νηπιακό προσωπάκι, τις πολύτιμες στιγμές, τη γνωριμία του με τον άνεμο, τον ήχο των κλαριών, το πατημένο χώμα όπου κάποτε φύτρωνε γκαζόν, τον ήλιο που τον λούζει. «Έλα, σήκω», του λέω. «Μην κλαις». Με κοιτάζει με γκριμάτσα δισταγμού, να φωνάξει ή όχι; Ένα μεγαλύτερο παιδί τον πλησιάζει γελώντας.

«Έλα, σήκω», του λέει, τον πιάνει, πέφτουν ξανά κάτω μαζί, ξεκαρδίζονται. Η μαμά πλησιάζει αργά, τα μαλώνει στη γλώσσα της.

Δεν είναι ντόπια η μαμά, από κάποια βαλκανική χώρα μετανάστρια, παλεύει να διδάξει τη δική της γλώσσα, αλλά τα νήπια έχουν κιόλας ξεφύγει προς τα ελληνικά, στο αθηναϊκό πρώην γκαζόν που μεγαλώνουν, στον ήλιο που τα λούζει, στον ξαφνικό ασυνήθιστο αέρα, στο περιβάλλον που απλώνουν τα χεράκια τους. Το οποίο περιβάλλον δεν ανταποκρίνεται, τα παιδιά που γεννιούνται στην Ελλάδα δεν παίρνουν ελληνική υπηκοότητα. Πώς να χαμογελάσεις τώρα στο μωρό αυτό, πώς να το βοηθήσεις να στήσει τα ποδαράκια του στον χώρο που του αρνείται επισήμως να υπάρχει; Όσο καιρό δεν τα ήξερες αυτά ήταν καλύτερα. Πώς να ακούσεις τα παιδικά του ελληνικά, τη δροσερή φωνούλα, χωρίς να νιώσεις ένα τσίμπημα, ταυτισμένος, εσύ ο γνήσιος Έλληνας με το κράτος σου, που του γυρίζει την πλάτη; Σε λούζει το κράτος σου με την ντροπή της άρνησής του, απομακρύνεσαι με τη χαρά
καμωμένη δηλητήριο
https://www.tanea.gr/2007/03/27/opinions/analwsima-anoixta-xerakia/

Κρέας για κανόνια

Oρίστε, βρέθηκε η λύση για όλα τα δεινά της νεολαίας, λίγο καιρό μετά την ταραχή που πέρασε το έθνος, μόλις έμαθε πόσοι διάσημοι καλλιτέχνες δεν έχουν κάνει τη θητεία τους.

Θητεία στα 18! Μόλις τελειώνουν τα αγόρια το λύκειο και πριν ολοκληρώσει καλά καλά η τεστοστερόνη το έργο της και τα μεταμορφώσει σε άντρες με τα όλα τους, θα αναλαμβάνει ο λαμπρός ελληνικός στρατός να της δώσει μια σπρωξιά, της ορμόνης, να γίνει η δουλειά σβέλτα. Έτσι κανένας δεν θα ξεφεύγει και θα είναι όλοι ευχαριστημένοι. Θα εκτονώνεται η νεανική αμηχανία μετά το λύκειο, την εποχή που ψάχνονται οι νέοι και σχεδιάζουν τη ζωή τους.

Παλάσκα, όπλο, καψώνια και καραβάνα, χακί και πειθαρχία, η γερή σφαλιάρα της ζωής.

Πολλοί πιστεύουν πως τέτοια χρειάζεται η δύσκολη αυτή ηλικία για να προσγειωθεί στη σκληρή πραγματικότητα. Άλλοι πάλι πιστεύουν πως αυτή η δύσκολη, αλλά ωραία ηλικία είναι ό,τι χρειάζεται ο στρατός. Δεκαοχτάχρονα παιδιά, φρέσκο αίμα, άγουρα νιάτα, ασχημάτιστα. Η προσωπικότητα άγουρη ακόμα πρωτοξυπνάει γλυκά, τεντώνεται να ξεμουδιάσει η ανεξαρτησία. Νέοι, γεροί, ακούραστοι, εύπλαστοι.

Γεμάτοι μυς, αλλά χωρίς κότσια για να αντιδρούν στη στρατιωτική πειθαρχία. Ό,τι πρέπει για να περάσουν τη δοκιμασία σπασίματος του τσαμπουκά, με την οποία ξεκινά παραδοσιακά η θητεία. Στα δεκαοχτώ δεν είναι εικοσιπεντάρηδες και τριαντάρηδες, που έχουν αποκτήσει αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, προσφέρονται πολύ περισσότερο για το υλικό που χρειάζεται ο στρατός, άβουλα εκτελεστικά όργανα, υπάκουα, ψαρωμένα, που δεν αντιδρούν στους εξευτελισμούς. Αντί για ανεξαρτησία, θα πέφτουν σε πειθαρχία πολύ πιο σκληρή από του σχολείου, αντί να βρίσκουν τον εαυτό τους θα οφείλουν να τον ισοπεδώσουν. Αλλά αφού έχουμε τα ακριβότερα κανόνια της Ευρώπης, δεν τους αξίζει και το πιο φρέσκο κρέας;

https://www.tanea.gr/2007/03/13/opinions/analwsima-kreas-gia-kanonia/

Οι καιροί αλλάζουν

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κράτος φτωχό, που λυπόταν να βλέπει τους κατοίκους της χώρας να φεύγουν για να δουλέψουν στα ξένα μετανάστες.

Ήταν χρόνια δύσκολα. Στα πανηγύρια χόρευαν και τραγουδούσαν τραγούδια της ξενιτιάς, γλεντούσαν και θυμόντουσαν αυτούς που λείπανε, τι βαρύτερα είν΄ τα ξένα, τι πουλάκια ξένα, ξενιτεμένα... Τότε το καημένο εκείνο κράτος, για να μη χάνει το λιγοστό του κόσμο, όρισε πως τουλάχιστον οι ξενιτεμένοι θα μπορούν αυτομάτως να γεννούν μικρά ελληνόπουλα στα ξένα που ζούσαν, θα μπορούσαν ακόμα και τα εγγόνια τους και τα δισέγγονά τους να διαθέτουν τουλάχιστον την ελληνική υπηκοότητα, να μην ξεχνούν τις ρίζες τους, να κρατούν ενθύμιο από την πατρίδα.

Πέρασαν χρόνια και καιροί, η χώρα πλούτισε πολύ, κάπως απότομα μάλιστα, της ήρθε και λίγο κατακέφαλα, ζαλισμένη από το σοκ δεν το έχει καταλάβει τελείως. Η ζητιάνα έγινε βασιλοπούλα, αλλά σαν εκείνη που κοιμόταν εκατό χρόνια. Κοιμάται και βλέπει εφιάλτη ότι ακόμα ξενιτεύονται οι πολίτες της να βρουν δουλειά, κι αυτοί οι καινούργιοι που ήρθαν τι είναι ακριβώς, μετανάστες από αλλού;

Για να δουλέψουν εδώ στη φτωχομάνα; Δεν το πιάνει. Ακόμα τραγουδά τα ίδια πονεμένα τραγούδια.

Παραμιλά στον ύπνο της. Πόσο καιρό χρειάζεται για να το καταλάβει ότι δεν στέλνει μετανάστες πια αλλά δέχεται, ότι κάνουν παιδιά αυτοί οι άνθρωποι, ότι τα παιδιά μεγαλώνουν; Πόσα χρόνια να περάσουν; Μεγάλωσαν πια τα παιδιά των μεταναστών, δεν πάει άλλο. Τι θα γίνει;

Όσο ήταν μωρά εντάξει, ήταν παιδιά των γονιών τους, τώρα πια δεν έχουν γίνει παιδιά, της Ελλάδος παιδιά; Πότε θα ξυπνήσει πια αυτή η τεμπέλα η κοιμισμένη βασιλοπούλα;

https://www.tanea.gr/2007/03/05/opinions/analwsima-oi-kairoi-allazoyn/

Στρατιωτάκια αγέλαστα

Σκούρα ρούχα και αγέλαστο πρόσωπο, άβαφο φυσικά, πρέπει να έχεις στη φωτογραφία. Μην τυχόν και σκάσει το χειλάκι σου, σε πήραν για τρομοκράτη. Και συμβαίνει το εξής παράξενο: μια ολόκληρη ζωή ζοριζόσουν να βγάλεις το χαμόγελο στις φωτογραφίες, τώρα γιατί δεν σ΄ αρέσει να φωτογραφηθείς μουτρωμένη για το διαβατήριο;

Σοβαρή και άβαφη, να φέρνεις λίγο προς τον εαυτό σου όπως θα ήταν αν είχε μπει σε συμμορία βομβιστών στα νιάτα του και δεν μπορούσε να ξεφύγει επειδή εκβιάζεται. Κάπως έτσι. Και μάλλον αυτός είναι ο στόχος των καινούργιων φωτογραφιών και των καινούργιων διαβατηρίων και ταυτοτήτων. Να ανακαλύψουν τον εγκληματία που κρύβεις μέσα σου. Για σκέψου το καλά: το ανθρώπινο είδος δεν είναι αγαθό, η ανθρώπινη φύση είναι θηρίο. Δες το φιλοσοφικά. Η κοινωνία είναι που μας κάνει ειρηνικά ζώα, αν αφήναμε τα ένστικτά μας ελεύθερα θα ήμασταν όλοι κλέφτες, εγκληματίες, μοιχοί, δολοφόνοι, συμμορίτες, ληστές, κ.λπ. Μακιγιάρεις το πρόσωπο, ειδικά μετά τα τριάντα που ξεθωριάζουν τα φυσικά του χρώματα, όπως μελετάς τη συμπεριφορά, σέβεσαι τους άλλους γιατί ζεις μαζί τους, σκέφτεσαι δευτερογενώς το συμφέρον σου άρα είσαι ευγενικός, αλληλέγγυος, έχεις πολιτικά ενδιαφέροντα, καλλιτεχνικά επίσης, μαθαίνεις να πνίγεις τον θυμό, δεν ορμάς να σκοτώσεις όσους θα ήθελες, κρατιέσαι. Η Αστυνομία όμως σε κατάλαβε. Ποζάρεις στο διαβατήριο σαν τον εγκληματία που θα ήσουν αν δεν ήσουν αυτός που είσαι. Για να μην πω σαν τον κατάδικο που θα ήσουν αν είχες διαπράξει τα εγκλήματα για τα οποία είσαι κατά βάθος άξια. Λοιπόν, κουβαλώντας ένα τέτοιο διαβατήριο, που θα σε αφήνει πια να διαβαίνεις μουτρωμένη τον κόσμο χωρίς σύνορα, τουλάχιστον δεν θα ξεχνάς ποτέ πια να μακιγιάρεσαι, να φοράς ανοιχτόχρωμα ρούχα και να χαμογελάς πάντα, είτε σε φωτογραφίζουν είτε απλώς σε κοιτούν. Θα έχεις αυτό το κέρδος.

Η βρισιά

Διάβαση με διαγράμμιση, χωρίς φανάρια.

Περιμένουμε να περάσουμε απέναντι στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας. Κανένα αυτοκίνητο δεν σταματά, περνάνε γρήγορα, σαν να μην υπάρχουμε.

Ύστερα από τρία λεπτά, τα κόβει το προηγούμενο φανάρι, τρέχουμε προς τη νησίδα, φοβισμένο πλήθος, σαν κυνηγημένοι, σαν παράνομοι. Νέα αναμονή για το αντίθετο ρεύμα.

Περιμένουμε υπομονετικά, αδιαμαρτύρητα, ώσπου μια παρέα τολμηρών απλώνει τα χέρια και με φωνές «Έχουμε προτεραιότητα στη διάβαση!» κατεβάζει πόδια κάτω. Στριγκλίζουν φρένα, σταματάνε πάντως, αλλά αρχίζουν να κορνάρουν. Κι ένας από μια μοτοσυκλέτα φωνάζει, «Πού νομίζετε ότι βρίσκεστε, ε; Στην Ελλάδα ζείτε!» και ξεκινάει πάλι μαρσάροντας θυμωμένα, γεμίζοντας τη λεωφόρο με τον τρομερό του θόρυβο.

Σοκαρισμένος που αναγκάστηκε να σταθεί, συμφωνούν κι οι άλλοι οδηγοί μαζί του, τον σεγκοντάρουν με ένα κονσέρτο για κόρνες.

Εντάξει, δίκιο έχει, στην Ελλάδα ζούμε. Είναι αντικειμενική πραγματικότητα. Αλλά γιατί ακούγεται σαν βρισιά; Κάπως αλλιώς συνήθως προφέρεται αυτή η φράση. Συμβιβαστικά, χιουμοριστικά, πραγματιστικά. Φιλικά. Σαν πρόταση συμβιβασμού, κατανόησης της βαθύτερης κατάστασης. Όχι έτσι. Όχι επίθεση, κλήση στα όπλα. Εδώ είναι Ελλάδα, ούτε Βαλκάνια καν. Το δίκιο του ισχυροτέρου. Έχω δυο ρόδες, έχεις δυο πόδια, θα σε τρομοκρατώ. Δεν υπάρχουν κανόνες να με αναγκάσουν να σε σεβαστώ. Δεν τους δέχομαι. Δεν μπορείς να τους επιβάλεις, άρα ξέχνα τους. Όσο αντέχω θα κάνω ό,τι γουστάρω. Όσο με παίρνει. Και οι διαγραμμίσεις; Θα μπορούσες να ρωτήσεις, θεωρητικά, αν η συζήτηση συνεχιζόταν (αλλά η συζήτηση ποτέ δεν συνεχίζεται) Γιατί βάζουμε διαβάσεις, αφού εδώ είναι Ελλάδα; Και ίσως η απάντηση θα ήταν, και σε καλεί να τη δώσεις οικειοθελώς, ότι γι΄ αυτό μπαίνουν οι διαγραμμίσεις στην Ελλάδα. Για να παραβιάζονται. Και να απολαμβάνουν άλλη μια φορά την περίφημη ιδιαιτερότητα.

https://www.tanea.gr/2007/02/26/opinions/analwsima-i-brisia/

Αμερικανάκια

Γκάφα λέει; Ο Αλογοσκούφης με την αναθεώρηση του ΑΕΠ έκανε γκάφα; Τον έβαλαν στο CΝΝ ως γκαφατζή;

Μάλλον αυτοί είναι γκαφατζήδες. Ή τέλος πάντων αμερικανάκια, αλλά σε βάθος και εντελώς.

Επειδή θα αναγκαστεί η Ελλάδα να πληρώσει μεγάλη συνδρομή; Και λοιπόν; Από την τσέπη τους θα τη βάλουν οι υπουργοί; Πολύ ιδεατή εικόνα έχουν για την Οικονομία οι οικονομολόγοι του CΝΝ. Τόση ταύτιση πια κυβερνήσεων και λογιστικής περηφάνιας! Σιγά καλέ! Δεν καταλαβαίνουν το βάθος της νεοελληνικής πολιτικής, δεν πιάνουν το λεπτό άρωμα της νεοελληνικής πραγματικότητας. Το μυαλό τους δεν μπορεί ούτε να συλλάβει τη δομή, πώς να το πούμε, τις δυνατότητες που έχει το κράτος εδώ να παρεμβαίνει στη ζωή μας ούτε τις δυνατότητες που έχει η κυβέρνηση να παρεμβαίνει στο κράτος. Δεν καταλαβαίνουν ότι δηλώνοντας μεγάλα εισοδήματα, η χώρα βγαίνει από την επιτήρηση του Ευρωπαίου Κέρβερου, που δεν την αφήνει να κάνει παροχές, να μοιράζει προεκλογικά διάφορα έκτακτα λεφτουδάκια, που θα επηρεάσουν συναισθηματικά το χέρι του ψηφοφόρου. Εμείς εδώ είμαστε πρακτικοί άνθρωποι. Δεν το κάνουν ποτέ στον τόπο τους αυτό; Ε, δεν ξέρουν τι χάνουν. Είναι μεγάλη παρηγοριά η προεκλογική παροχή, καλυτερεύει τη ζωή, ντύνει, στολίζει νοικοκυρεύει. Να τους κάνουμε κανένα σεμινάριο. Αυτοί έχουν μείνει στα Χριστούγεννα, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βρεις την ευτυχία. Εδώ, στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία να έρθουν, να πάρουν ιδέες και μεθόδους. Γκάφα, λέει, αν είναι δυνατόν! Αυτό δεν το πιστεύουν ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί του Αλογοσκούφη. Ήξερε τι έκανε ο άνθρωπος, χαζός δεν είναι. Ανθεκτική επιδερμίδα με ενισχυμένες στιβάδες έχει απλώς, απαραίτητο προσόν τη σήμερον ημέρα.

https://www.tanea.gr/2007/02/07/opinions/analwsima-amerikanakia

Μπερδεύτηκα

Μια στιγμή γιατί δεν κατάλαβα. Δηλαδή πολλές στιγμές, γιατί είμαι αργόστροφη.

Δηλαδή, όλα είναι θαυμάσια: το ΠΑΣΟΚ συνήλθε, δυνάμωσε, ήπιε τονωτικά στην καρδιά του χειμώνα και πέρασε τις παιδικές ασθένειες, η γραμμή είναι πια εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Μα, ο Παπανδρέου δεν είχε πει ότι συμφωνούσε να επιτραπεί η ίδρυσή τους; Πάει αυτό, ξεχάστηκε; Μια λάθος σκέψη ήταν, μια ιδέα, μια κουβέντα είπε ο άνθρωπος, μην το πάρουμε σοβαρά; Ή μήπως όχι;

Μήπως ακόμα κατά βάθος είναι υπέρ της δυνατότητας να ιδρυθούν, αλλά θα το δείξει με άλλον τρόπο, να μη φαίνεται ότι συμφωνεί με τη Ν.Δ.; Και με ποιον τρόπο θα το δείξει; Να μας έδινε κανένα σημάδι, κάτι για αναγνώριση, να κρατά ένα λουλούδι, να φορά κίτρινη γραβάτα στην επόμενη παράσταση, να είμαστε προετοιμασμένοι; Κι αν πάλι άλλαξε γνώμη, να το πει, να το αναλύσει, να καταλάβουμε: γιατί την άλλαξε; Άλλαξε ή δεν άλλαξε; Είμαι αφελής μάλλον, δεν έχω μάθει τους κώδικες για να αναγνώσω τα μηνύματα του έργου. Μιλάω ακόμα με ορολογία της πρώτης πράξης, ενώ προχωρήσαμε στην πάροδο, ίσως και την έξοδο. Άσε που νομίζω ότι τα προβλήματα υπάρχουν αυτοτελώς και περιμένουν λύσεις, δεν είναι απλώς σύμβολα στα χέρια των πρωταγωνιστών της πολιτικής, κάπως σαν τα αντικείμενα μιας θεατρικής παράστασης, για να μπορούν να αναμετριούνται με ενδιαφέροντα τρόπο στο αιώνιο παιχνίδι τους. Λες και δεν ζω στην Ελλάδα, βρε παιδί μου, όπου όλα στη θεωρία είναι άλυτα και με πολιτικό κόστος, στην πράξη όμως λύνονται μια χαρά και με κόστος απλώς στην ποιότητα ζωής μας.

Δηλαδή κάτι εντελώς ασήμαντο, που δεν μετράει καθόλου στο ενδιαφέρον έργο της αντιπαράθεσης για την εξουσία. Ε, τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεις.

Συνταγές για τα λιόφυλλα

Φυσικά και κάνουν καλό τα φύλλα της ελιάς! Οι υπεραιωνόβιοι της Κρήτης το ξέρουν εδώ και αιώνες, αλλά δεν το διαδίδουνσκέφτονται και τα ασφαλιστικά ταμεία. Το βασικό όμως είναι με τι τα συνοδεύεις τα φύλλα της ελιάς. Μόνα τους δεν φτάνουν. Χρειάζονται και μερικά άλλα πράγματα να τα συνδυάσεις. Όπως ξέρουν καλά οι μυημένοι, δεν πρέπει να καπνίζεις. Κι έπειτα, καλό είναι το πρωί να ξεκινάς την ημέρα σου νωρίς, να τρως πρωινό χωρίς λιπαρά, λίγες πρωτεΐνες το μεσημέρι, το βράδυ ελαφρά και στη διάρκεια της ημέρας πολλά φρούτα και λαχανικά. Να γυμνάζεσαι λίγο, αλλιώς ούτε ολόκληρο δέντρο δεν σε γιατρεύει. Όχι πρωταθλητισμό σε συνδυασμό με τα λιόφυλλα: ο πρωταθλητισμός φθείρει τον οργανισμό γρηγορότερα. Λίγο κρασί κάνει καλό, όχι πάνω από δύο ποτήρια, και σίγουρα τέσσερις ώρες μετά την ελιά. Τα γλυκά με μέτρο: σε συνδυασμό με την ελιά μπορεί να βλάψουν, αν ξεπερνούν το ένα την ημέρα. Ο καλύτερος συνδυασμός για τα φύλλα της ελιάς περιλαμβάνει μια γενικότερα φιλοσοφημένη στάση στη ζωή, αισιοδοξία, ευγενική συμπεριφορά, κοινωνική συμμετοχή, καλλιέργεια της φιλίας σε όλες τις ηλικίες, ενδιαφέροντα, όχι πολύ τηλεόραση, βόλτες στην εξοχή, ύπνο το μεσημέρι, μπάνια το καλοκαίρι, γενικά στοιχεία ποιότητας ζωής που προτιμούν οι μορφωμένοι. Άρα, το συμπέρασμα: όσο πιο μορφωμένος είναι κάποιος, τόσο μεγαλύτερο καλό του κάνουν τα φύλλα ελιάς. Αλλά δεν μιλάμε για πανεπιστήμια απαραιτήτως- μερικοί υπεραιωνόβιοι στην Κρήτη δεν έχουν πάει πέρα από το Δημοτικό. Και μια λεπτομέρεια: τα φύλλα δεν τα τρως! Το πρωί τα φοράς στο πέτο. Το μεσημέρι τα κοιτάζεις να ασημίζουν, καθώς ξυπνάς από τη σιέστα στη σκιά τους. Και το βράδυ βγαίνεις στον ελαιώνα για να ακούσεις το αεράκι να τα κουνάει ελαφρά.

Ωραία ασημικά

  Ωραία ασημικά δημοπρατεί ο Κρίστις, και τα βλέπουμε κι εμείς με την ευκαιρία. Ίσως να τα ήξεραν μόνο οι βασιλόφρονες, πολύ λίγοι δηλαδή, τώρα τα θαυμάζουμε όλοι. 

Παρακολούθησαν διάφορες ιστορικές στιγμές βεβαίως, αλλά το πιο δραματικό γεγονός του βίου τους ήταν το να βρεθούν να ταξιδεύουν, τα λεπτεπίλεπτα, στοιβαγμένα σε κοντέινερ. Αυτή η λεπτομέρεια δείχνει τη χυδαιότητα με την οποία τα αντιμετώπισε ο τέως, πέρα από τα υπόλοιπα, το όλο ξεπούλημα. Αλλά ας τα χαίρεται όποιος τα πάρει, εμείς έχουμε καλύτερα. 

Έχουμε το Τατόι, το βασιλικό κτήμα, το δάσος, το ανάκτορο, τα γύρω κτίρια. Ένα κομμάτι φύση μέσα στην πυκνοχτισμένη Αττική. Μια σειρά από μοναδικά κτίρια όπου θα μπορούν οι εκδρομείς να κάθονται για ένα τσάι, ένα γλυκό, μετά την περιήγηση ανάμεσα στα πεύκα και την απόλαυση της θέας και του καθαρού αέρα. Θα είναι το πιο όμορφο, το πιο κοντινό, το πιο μοναδικό μέρος για βόλτα όταν φτιαχτούν λίγο τα κτίρια, και δεν θα πειράζει να βλέπεις και κανένα σουβενίρ από τη μη λαοφίλητη δυναστεία στους τοίχους, αν το νοικιάσει ας πούμε κάποιος νοσταλγός. Πες ότι είχαμε τα συμπλέγματά μας, τα απωθημένα μας, τους φόβους μας, τα μπλοκαρίσματά μας ως λαός και κράτος απέναντι στην τοποθεσία αυτή. 

Τώρα που πήραν οι διωγμένοι τα τιμαλφή τους και τα γυάλισαν με μπράσο, κι ήρθαν κι έλαμψαν, και μας έξυσαν λίγο πληγές ζήλειας, τώρα που παίχτηκε και το μονόπρακτο Βουλγαράκη, δεν επήλθε πια η κάθαρση; Δεν είναι καιρός να πιάσουμε κι εμείς να τη γυαλίσουμε, να λάμψει και να αστράψει, η περιουσία η πολυτιμότερη, που δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει; 
https://www.tanea.gr/2007/01/26/opinions/analwsima-wraia-asimika/