Αμερικανάκια

Γκάφα λέει; Ο Αλογοσκούφης με την αναθεώρηση του ΑΕΠ έκανε γκάφα; Τον έβαλαν στο CΝΝ ως γκαφατζή;

Μάλλον αυτοί είναι γκαφατζήδες. Ή τέλος πάντων αμερικανάκια, αλλά σε βάθος και εντελώς.

Επειδή θα αναγκαστεί η Ελλάδα να πληρώσει μεγάλη συνδρομή; Και λοιπόν; Από την τσέπη τους θα τη βάλουν οι υπουργοί; Πολύ ιδεατή εικόνα έχουν για την Οικονομία οι οικονομολόγοι του CΝΝ. Τόση ταύτιση πια κυβερνήσεων και λογιστικής περηφάνιας! Σιγά καλέ! Δεν καταλαβαίνουν το βάθος της νεοελληνικής πολιτικής, δεν πιάνουν το λεπτό άρωμα της νεοελληνικής πραγματικότητας. Το μυαλό τους δεν μπορεί ούτε να συλλάβει τη δομή, πώς να το πούμε, τις δυνατότητες που έχει το κράτος εδώ να παρεμβαίνει στη ζωή μας ούτε τις δυνατότητες που έχει η κυβέρνηση να παρεμβαίνει στο κράτος. Δεν καταλαβαίνουν ότι δηλώνοντας μεγάλα εισοδήματα, η χώρα βγαίνει από την επιτήρηση του Ευρωπαίου Κέρβερου, που δεν την αφήνει να κάνει παροχές, να μοιράζει προεκλογικά διάφορα έκτακτα λεφτουδάκια, που θα επηρεάσουν συναισθηματικά το χέρι του ψηφοφόρου. Εμείς εδώ είμαστε πρακτικοί άνθρωποι. Δεν το κάνουν ποτέ στον τόπο τους αυτό; Ε, δεν ξέρουν τι χάνουν. Είναι μεγάλη παρηγοριά η προεκλογική παροχή, καλυτερεύει τη ζωή, ντύνει, στολίζει νοικοκυρεύει. Να τους κάνουμε κανένα σεμινάριο. Αυτοί έχουν μείνει στα Χριστούγεννα, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να βρεις την ευτυχία. Εδώ, στη χώρα όπου γεννήθηκε η Δημοκρατία να έρθουν, να πάρουν ιδέες και μεθόδους. Γκάφα, λέει, αν είναι δυνατόν! Αυτό δεν το πιστεύουν ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί του Αλογοσκούφη. Ήξερε τι έκανε ο άνθρωπος, χαζός δεν είναι. Ανθεκτική επιδερμίδα με ενισχυμένες στιβάδες έχει απλώς, απαραίτητο προσόν τη σήμερον ημέρα.

https://www.tanea.gr/2007/02/07/opinions/analwsima-amerikanakia

Μπερδεύτηκα

Μια στιγμή γιατί δεν κατάλαβα. Δηλαδή πολλές στιγμές, γιατί είμαι αργόστροφη.

Δηλαδή, όλα είναι θαυμάσια: το ΠΑΣΟΚ συνήλθε, δυνάμωσε, ήπιε τονωτικά στην καρδιά του χειμώνα και πέρασε τις παιδικές ασθένειες, η γραμμή είναι πια εναντίον των ιδιωτικών πανεπιστημίων; Μα, ο Παπανδρέου δεν είχε πει ότι συμφωνούσε να επιτραπεί η ίδρυσή τους; Πάει αυτό, ξεχάστηκε; Μια λάθος σκέψη ήταν, μια ιδέα, μια κουβέντα είπε ο άνθρωπος, μην το πάρουμε σοβαρά; Ή μήπως όχι;

Μήπως ακόμα κατά βάθος είναι υπέρ της δυνατότητας να ιδρυθούν, αλλά θα το δείξει με άλλον τρόπο, να μη φαίνεται ότι συμφωνεί με τη Ν.Δ.; Και με ποιον τρόπο θα το δείξει; Να μας έδινε κανένα σημάδι, κάτι για αναγνώριση, να κρατά ένα λουλούδι, να φορά κίτρινη γραβάτα στην επόμενη παράσταση, να είμαστε προετοιμασμένοι; Κι αν πάλι άλλαξε γνώμη, να το πει, να το αναλύσει, να καταλάβουμε: γιατί την άλλαξε; Άλλαξε ή δεν άλλαξε; Είμαι αφελής μάλλον, δεν έχω μάθει τους κώδικες για να αναγνώσω τα μηνύματα του έργου. Μιλάω ακόμα με ορολογία της πρώτης πράξης, ενώ προχωρήσαμε στην πάροδο, ίσως και την έξοδο. Άσε που νομίζω ότι τα προβλήματα υπάρχουν αυτοτελώς και περιμένουν λύσεις, δεν είναι απλώς σύμβολα στα χέρια των πρωταγωνιστών της πολιτικής, κάπως σαν τα αντικείμενα μιας θεατρικής παράστασης, για να μπορούν να αναμετριούνται με ενδιαφέροντα τρόπο στο αιώνιο παιχνίδι τους. Λες και δεν ζω στην Ελλάδα, βρε παιδί μου, όπου όλα στη θεωρία είναι άλυτα και με πολιτικό κόστος, στην πράξη όμως λύνονται μια χαρά και με κόστος απλώς στην ποιότητα ζωής μας.

Δηλαδή κάτι εντελώς ασήμαντο, που δεν μετράει καθόλου στο ενδιαφέρον έργο της αντιπαράθεσης για την εξουσία. Ε, τα πρώτα εκατό χρόνια είναι δύσκολα, μετά συνηθίζεις.

Συνταγές για τα λιόφυλλα

Φυσικά και κάνουν καλό τα φύλλα της ελιάς! Οι υπεραιωνόβιοι της Κρήτης το ξέρουν εδώ και αιώνες, αλλά δεν το διαδίδουνσκέφτονται και τα ασφαλιστικά ταμεία. Το βασικό όμως είναι με τι τα συνοδεύεις τα φύλλα της ελιάς. Μόνα τους δεν φτάνουν. Χρειάζονται και μερικά άλλα πράγματα να τα συνδυάσεις. Όπως ξέρουν καλά οι μυημένοι, δεν πρέπει να καπνίζεις. Κι έπειτα, καλό είναι το πρωί να ξεκινάς την ημέρα σου νωρίς, να τρως πρωινό χωρίς λιπαρά, λίγες πρωτεΐνες το μεσημέρι, το βράδυ ελαφρά και στη διάρκεια της ημέρας πολλά φρούτα και λαχανικά. Να γυμνάζεσαι λίγο, αλλιώς ούτε ολόκληρο δέντρο δεν σε γιατρεύει. Όχι πρωταθλητισμό σε συνδυασμό με τα λιόφυλλα: ο πρωταθλητισμός φθείρει τον οργανισμό γρηγορότερα. Λίγο κρασί κάνει καλό, όχι πάνω από δύο ποτήρια, και σίγουρα τέσσερις ώρες μετά την ελιά. Τα γλυκά με μέτρο: σε συνδυασμό με την ελιά μπορεί να βλάψουν, αν ξεπερνούν το ένα την ημέρα. Ο καλύτερος συνδυασμός για τα φύλλα της ελιάς περιλαμβάνει μια γενικότερα φιλοσοφημένη στάση στη ζωή, αισιοδοξία, ευγενική συμπεριφορά, κοινωνική συμμετοχή, καλλιέργεια της φιλίας σε όλες τις ηλικίες, ενδιαφέροντα, όχι πολύ τηλεόραση, βόλτες στην εξοχή, ύπνο το μεσημέρι, μπάνια το καλοκαίρι, γενικά στοιχεία ποιότητας ζωής που προτιμούν οι μορφωμένοι. Άρα, το συμπέρασμα: όσο πιο μορφωμένος είναι κάποιος, τόσο μεγαλύτερο καλό του κάνουν τα φύλλα ελιάς. Αλλά δεν μιλάμε για πανεπιστήμια απαραιτήτως- μερικοί υπεραιωνόβιοι στην Κρήτη δεν έχουν πάει πέρα από το Δημοτικό. Και μια λεπτομέρεια: τα φύλλα δεν τα τρως! Το πρωί τα φοράς στο πέτο. Το μεσημέρι τα κοιτάζεις να ασημίζουν, καθώς ξυπνάς από τη σιέστα στη σκιά τους. Και το βράδυ βγαίνεις στον ελαιώνα για να ακούσεις το αεράκι να τα κουνάει ελαφρά.

Ωραία ασημικά

  Ωραία ασημικά δημοπρατεί ο Κρίστις, και τα βλέπουμε κι εμείς με την ευκαιρία. Ίσως να τα ήξεραν μόνο οι βασιλόφρονες, πολύ λίγοι δηλαδή, τώρα τα θαυμάζουμε όλοι. 

Παρακολούθησαν διάφορες ιστορικές στιγμές βεβαίως, αλλά το πιο δραματικό γεγονός του βίου τους ήταν το να βρεθούν να ταξιδεύουν, τα λεπτεπίλεπτα, στοιβαγμένα σε κοντέινερ. Αυτή η λεπτομέρεια δείχνει τη χυδαιότητα με την οποία τα αντιμετώπισε ο τέως, πέρα από τα υπόλοιπα, το όλο ξεπούλημα. Αλλά ας τα χαίρεται όποιος τα πάρει, εμείς έχουμε καλύτερα. 

Έχουμε το Τατόι, το βασιλικό κτήμα, το δάσος, το ανάκτορο, τα γύρω κτίρια. Ένα κομμάτι φύση μέσα στην πυκνοχτισμένη Αττική. Μια σειρά από μοναδικά κτίρια όπου θα μπορούν οι εκδρομείς να κάθονται για ένα τσάι, ένα γλυκό, μετά την περιήγηση ανάμεσα στα πεύκα και την απόλαυση της θέας και του καθαρού αέρα. Θα είναι το πιο όμορφο, το πιο κοντινό, το πιο μοναδικό μέρος για βόλτα όταν φτιαχτούν λίγο τα κτίρια, και δεν θα πειράζει να βλέπεις και κανένα σουβενίρ από τη μη λαοφίλητη δυναστεία στους τοίχους, αν το νοικιάσει ας πούμε κάποιος νοσταλγός. Πες ότι είχαμε τα συμπλέγματά μας, τα απωθημένα μας, τους φόβους μας, τα μπλοκαρίσματά μας ως λαός και κράτος απέναντι στην τοποθεσία αυτή. 

Τώρα που πήραν οι διωγμένοι τα τιμαλφή τους και τα γυάλισαν με μπράσο, κι ήρθαν κι έλαμψαν, και μας έξυσαν λίγο πληγές ζήλειας, τώρα που παίχτηκε και το μονόπρακτο Βουλγαράκη, δεν επήλθε πια η κάθαρση; Δεν είναι καιρός να πιάσουμε κι εμείς να τη γυαλίσουμε, να λάμψει και να αστράψει, η περιουσία η πολυτιμότερη, που δεν μπορεί κανείς να μας την πάρει; 
https://www.tanea.gr/2007/01/26/opinions/analwsima-wraia-asimika/

Το παγωμένο χαμόγελο

Τα πρώτα χρόνια στην πολιτική δεν χαμογελούσε έτσι. Είχε ένα πλατύ χαμόγελο θριάμβου- νέος ωραίος και ελπιδοφόρος, όπως ήταν.

Του έλαχε σε παράξενη εποχή να είναι ο νεώτερος υπουργός Εξωτερικών, έγινε μαθητευόμενος μάγος.

Νόμιζε ότι θα έγραφε νέα βαλκανικά έπη, κατάφερε να ξεσηκώσει συλλαλητήρια, δημιούργησε το «μακεδονικό», έγραψε ένα σωρό σουξέ θα λέγαμε, και ακάθεκτος τα έβαλε με το κόμμα του, έριξε την κυβέρνησή του, έφυγε, έφτιαξε δικό του κόμμα, κινήσεις αυτοκρατορικές, γεμάτες προσβεβλημένο μεγαλείο, ίσως επειδή δεν μπόρεσε να ξεκινήσει τον τέταρτο βαλκανικό πόλεμο, που θα ήταν προάγγελος του τρίτου παγκοσμίου, όπως ονειρεύτηκαν πολλοί μαζί του, πλάι του, παραλλήλως, άνω κάτω και πλαγίως.

Αφότου άρχισε η αργή πολιτική κατηφόρα, άφησε το χαμόγελο σιγουριάς και θριάμβου, φόρεσε άλλο.

Χαμόγελο γλυκό, μικρού παιδιού, αθώο, με στρογγυλά ματάκια, έκπληκτα, αλλά υποταγμένα. Υποταγμένα στη σκληρή πραγματικότητα που αγνόησε τα όνειρά του, έστω κι αν βάρυνε τη χώρα με μυλόπετρες που ακόμα σέρνει κρεμασμένες στον λαιμό της. Όλο και πιο γλυκό το χαμόγελο, όλο και πιο γερμένο παθητικά το κεφάλι, όσο περνούσαν τα χρόνια κι εξαφανιζόταν το κόμμα του, όλο και περισσότεροι κήποι στις φωτογραφίες, παιδιά, σύζυγος, να θυμίζουν ότι τέλος πάντων το αθώο πλάσμα είχε επενδύσει στην πολιτική από γενιά και σόι, δεν μπορούσαν να το αφήσουν έτσι, έπρεπε να το υιοθετήσει κάποιος. Κι άντε τα κατάφερε, ξαναγύρισε στη στρούγκα, με το ίδιο χαμόγελο. Ανταμείφθηκε.

Τώρα ο Αντώνης Σαμαράς λανσάρεται επισήμως υποψήφιος της Ν.Δ. στη Μεσσηνία. Οι κίνδυνοι από τις πολιτικές τρέλες του μάλλον έχουν οριστικά ξεπεραστεί- αν και ποτέ δεν ξέρεις-, ένα μένει να δούμε: Πότε θα σιχαθεί τον εαυτό του να χαμογελά έτσι, πότε θα του ξεφύγουν οι μυτεροί κυνόδοντες στο πλάι...

https://www.tanea.gr/2007/01/18/opinions/analwsima-to-pagwmeno-xamogelo/

Τεμπέλα ζέστη

Όσο  και να θερμαίνεται το θερμοκήπιο, ο χειμωνιάτικος ήλιος έχει ιδιαίτερη χάρη, όταν σε συναντά ασκέπαστο και πιάνει να σε χαϊδεύει σε μαλλιά και κεφάλι. Μια γλύκα, μια νωχέλεια σου κόβει τα πόδια, υπονομεύει την ενέργεια και την ενεργητικότητα, ίσως φέρνοντας εικόνες καλοκαιριάτικης τεμπελιάς. Θες να κλείσεις τα μάτια, νιώθεις πληρότητα, ευτυχία σε πλημμυρίζει. Άραγε το ανθρώπινο γένος θα γίνει πιο τεμπέλικο, τώρα που οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν; Κι αν γίνει, τι είδους τεμπελιά θα ακολουθήσει; Την κακή τεμπελιά, την οκνηρία των θανάσιμων αμαρτημάτων που στηλίτευσε η θρησκεία, ή τη γενναιόδωρη και απολαυστική, τη θεραπαινίδα των Τεχνών που εξύμνησαν οι φιλόσοφοι; Ίσως ο μικρός παγετώνας που πέρασε από τη Γη και ειδικά από την Ευρώπη στα τέλη του Μεσαίωνα, να την οδήγησε σε υπερδραστηριότητα και συνεχείς επινοήσεις. Με το κρύο δεν μπορείς να κάθεσαι, πρέπει να παράγεις ενέργεια, να κινείσαι, να φτιάχνεις σπίτια για να μπαίνεις μέσα, μηχανές που δημιουργούν ζέστη, θερμίδες, που παράγουν γενικώς. Από τον καιρό που πάγωναν τα κανάλια της Ολλανδίας και ο Μπρίγκελ ζωγράφιζε χωριάτες να γλιστράνε στον πάγο, οι Ευρωπαίοι έκαναν πολλά για να ζεσταθούν, και ιδού το αποτέλεσμα! Κατάφεραν να μείνουν χωρίς χιόνι και οι πίστες σκι της Ελβετίας. Αν όμως το κρύο τελειώνει, ίσως τελειώνει και η επινοητική περίοδος της ανθρωπότητας, εκτός κι αν καταφέρει να περάσει σε μια άλλη κλίμακα καύσεων, πιο ήρεμη, αργή, νωχελική, τεμπέλα. Ίσως δημιουργηθεί μια σωτήρια για τον πλανήτη τάση, να μην είναι τόσο δραστήριοι οι άνθρωποι, να ηρεμήσουν λίγο. Θα μου πείτε, εδώ σταμάτησαν οι αρκούδες να κοιμούνται τον χειμώνα, θα νυστάξουν οι άνθρωποι; Κι όμως, η ζέστη έχει κάτι το χαυνωτικό.

Μπορεί εξάλλου να τελειώνει η εποχή του ανθρώπου, να αρχίζει η εποχή της αρκούδας... Ποιος ξέρει;

https://www.tanea.gr/2007/01/16/opinions/analwsima-tempela-zesti/

Παραγνωρισμένοι θησαυροί

Κάτω  από το πρόχειρα ριγμένο τσιμέντο, σε μια ρωγμή, εμφανίζεται το παλιό καλντερίμι του δρόμου.

Κάποτε ήταν η λεωφόρος επικοινωνίας με τα παράξενα ορεινά χωριά του Πηλίου.

Πέτρες που στρογγύλεψαν και λειάνθηκαν σαν βότσαλα από το περπάτημα στιβαρών ζώων επάνω τους, για χρόνια, χωμένες στη γη, ταιριασμένες, με τέχνη και υπομονή και ανυπολόγιστες εργατοώρες. Θα μπορούσε να είναι το διασημότερο αξιοθέατο της Θεσσαλίας. Θα άξιζε να σκύβουν πάνω του οι φοιτητές από τον Βόλο και να μελετούν, να αποτυπώνουν, να αποκαθιστούν, να κάνουν πάρτι με συναδέλφους τους Ευρωπαίους, να προσκαλούν των άλλων ηπείρων θαυμαστές. Τώρα που το περπάτημα αναγνωρίζεται σαν καλύτερη άσκηση, ποιος δεν θα ήθελε να κάνει βόλτα στο χειροποίητο αυτό δίκτυο, στο έργο τέχνης που βυθίζεται στα μυστικά της ωραιότερης μεσογειακής φύσης; Υπάρχουν ακόμα ένα σωρό πετρόχτιστα καλντερίμια, αχάλαστα, και το μόνο που περιμένουν είναι μια ταμπελίτσα και λίγη καθοδήγηση, να μη χάνεται ο περιπατητής. Αλλά μοιάζει τόσο δύσκολο να γίνει. Πόσα χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρι να ξεχάσουν οι ντόπιοι τη σκληρή εποχή της αναγκαστικής χρήσης τους και να καταλάβουν τι μπορούν να κερδίσουν από τη σημερινή, την τουριστική πολυτέλεια; Ακόμα τα χαλάνε για ελάχιστο όφελος, για να περάσει ένα τζιπ μέχρι το σπίτι τους, για να ανοίξουν αγροτικό δρόμο. Οι κρατικές υπηρεσίες πρώτες και καλύτερες είχαν ξεκινήσει την καταστροφή, θα πρέπει πια να σπεύσουν να επανορθώσουν. Είναι σαν να κρύβουν στο κελάρι ένα θησαυρό και να βαριούνται να πάνε να τον ανεβάσουν επάνω. Νέο έτος, νέος νομάρχης, εύχομαι στο Πήλιο να εκτιμήσει τον εαυτό του, επιτέλους, να φροντίσει τους θησαυρούς του. Να καταφέρουμε κι εμείς, μια φορά, να ξεκινήσουμε για ένα μέρος με τον χάρτη και να φτάσουμε χωρίς να χαθούμε στον δρόμο...

Η μοναδικότητα της φύσης

Από το παράθυρο φαίνεται το βουνό της Εύβοιας χιονισμένο, μέσα σε πεντακάθαρο φως. Το σπίτι είναι κρύο, πρέπει να σηκωθούμε τουρτουρίζοντας και να φέρουμε κούτσουρα για το τζάκι. Περνάνε ώρες μόνο για το κουβάλημα, να ανάψει η φωτιά να γίνει ο καφές, και πόσο μας αρέσει αυτή η δύσκολη ζωή όπου τα πράγματα ανακτούν τη μοναδικότητά τους. Πάνω εδώ στο ορεινό χωριό ξεχνάς την απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, μαζί με τις τύψεις που μάταια καλλιεργούμε για κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. 
Πώς μπορεί ο πλανήτης να υπερθερμαίνεται, όταν ένα μικρό σπιτάκι τόσο δύσκολα θερμαίνεται; Η φύση είναι μαζί μας αυστηρή και άγρια, χρειάζεται προσοχή και δουλειά για να την ηρεμήσουμε και να μας δεχτεί για λίγες μέρες, να μας χαρίσει την ομορφιά της. Κι αυτή η ιστορία με το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μοιάζει από δω πάνω με επινόηση πουριτανών για να ενοχλούν τις συνειδήσεις των αθέων. Μια ηθική υπόθεση, πολύ μακριά από την πραγματικότητα, και τις αληθινές ανάγκες των ανθρώπων. Σαν ένας μύθος που τον καλλιεργούν επιστήμονες εξειδικευμένοι πολύ περισσότερο στην ψυχολογία παρά στην οικολογία, μόνο και μόνο για να μην αφήνουν σε χλωρό κλαρί τους κατοίκους των προνομιούχων πόλεων. Να τους δημιουργούν άγχη ακριβώς τη στιγμή που ετοιμάζονται να απολαύσουν τα επιτεύγματα του πολιτισμού. Κι αν νιώθουμε έτσι εμείς εδώ στις διακοπές μας, πώς θα νιώθουν εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν σε δύσκολες συνθήκες και ελπίζουν σε κάτι καλύτερο, με τρόπο που πιθανό να απειλεί τη φύση, εκ πρώτης όψεως; 
Ευτυχώς που μόνο για λίγες μέρες μένουμε εδώ, λίγο ακόμα και θα κινδύνευε η οικολογική μου τοποθέτηση.
https://www.tanea.gr/2007/01/04/opinions/analwsima-i-monadikotita-tis-fysis/

Ο μπακλαβάς της Πατρούλας

Πρώτα βάζει πέντε φύλλα κρούστας, φρέσκια και αληθινά κρουστή, ύστερα την πρώτη στρώση καρύδι. Κάθε φύλλο το βουτυρώνει χωριστά, και συνεχίζει μέχρι τα χείλη του παλιού, χαλκωματένιου, γανωμένου ταψιού. Όταν κοπεί το γλυκό είναι ψηλό, και σφιχτοδεμένο, σαν τους τοίχους των σπιτιών εδώ στη Δράκεια. Ο σεισμός του Βόλου τους έριξε και δείχνουν ακόμα στον επισκέπτη την κατασκευή με τις στρώσεις από πέτρα, που δεν άντεξε. Από τότε το αρχοντοχώρι, που είχε δοκιμαστεί και στην Κατοχή με ομαδική εκτέλεση των αντρών από τους ναζί, πήρε την κάτω βόλτα. 
Πολύ μετά την τουριστική ανάπτυξη του Πηλίου άρχισε λίγο να συνέρχεται, αγοράζονται σπίτια, άνοιξαν ξενώνες, καφενεία και ταβέρνες, αλλά δεν μπορεί να ξαναζήσει όπως ήταν, να συνέλθουν τα δρομάκια του και οι πλατείες από τη φτώχεια και την εγκατάλειψη δεκαετιών. Και να που στον μπακλαβά που φτιάχνει η Πατρούλα κι άλλες γυναίκες για τα σπίτια τους, σε εξαιρετικές περιπτώσεις, βλέπεις την αρχοντιά και την υψηλή καλλιτεχνία να υψώνονται ξανά, πιο αληθινές από τα τείχη που οι νοσταλγοί της υπαίθρου προσπαθούν να κάνουν πάλι κατοικήσιμα. Βλέπεις τις στρώσεις της ιστορίας. Πώς έφτασε εδώ το γλυκό αυτό, πώς έφτασαν οι Δρακειώτες, και οι Ηπειρώτες μαστόροι που έχτισαν τα σπίτια τους; Βγάζουμε σε πιάτα ένα- ένα τα κομμάτια, σαν να σερβίρουμε τη δική μας γνωριμία με τον τόπο αυτό, την ανακάλυψή του κάθε φορά από την αρχή, τα βάσανα και την αργή ανάνηψή του. Διαλύω το κομμάτι μου για να το φάω, νιώθω ότι στο χωριό αυτό, που άφησε η γιαγιά μου για να βρει την τύχη της πριν από έναν αιώνα σχεδόν, ξαναπιάνω ρίζα.
https://www.tanea.gr/2007/01/03/opinions/analwsima-o-mpaklabas-tis-patroylas/

Αναχωρήσεις

Η χρονιά των γυναικών, πανηγυρίζουν τα πολιτικά ρεπορτάζ. Πρώτη η Σεγκολέν, ελαύνει πραγματικά, με τη στενή της φούστα και την αξιοθαύμαστη γαλλική σιλουέτα, κι ακολουθούν αρχηγοί κόμματος- ή μήπως να τις λέμε αρχηγίνες, άντε να στραμπουλιχτεί η ηγετική λέξη για να γίνει θηλυκή και πάλι θα είναι με κάταγμα σε γύψο, η λέξη εννοώ… Χίλαρυ Κλίντον, άλλη αισιόδοξη, και η Νάνσι Πελόζι, πρόεδρος  στην αμερικανική  Βουλή, η Μισέλ Μπασελέ στη Χιλή, κι άλλες, κι άλλες… Γυναίκες που έρχονται, και μου φέρνουν στο μυαλό εκείνη που έφυγε απρόσμενα τη χρονιά αυτή, ήσυχα και διακριτικά, τόσο που το έμαθαν πρώτοι οι Έλληνες, επειδή είχε υπάρξει σύζυγος του Νίκου Πουλαντζά, κι έπειτα οι συμπατριώτες της οι Γάλλοι. Τα βιβλία της Αννί Λεκλέρ ωστόσο είχαν ξεσηκώσει κόσμο στη δεκαετία του 70, ο φεμινισμός που ανέτρεπε τα φεμινιστικά στερεότυπα και επανεκτιμούσε τις αξίες των γυναικείων ρόλων και εξειδικεύσεων.  Μιλούσε για τη χαρά της γέννας, του θηλασμού, του να μεγαλώνεις παιδιά…Ίσως να είναι αυτονόητα τώρα πια όσα έλεγε, ελπίζω εγώ, ίσως να είναι εντελώς ξεπερασμένα, θα θεωρούν άλλοι, κρίνοντας από το ότι η επικαιρότητα την είχε εγκαταλείψει τα τελευταία χρόνια. Εκείνη όμως συνέχιζε να γράφει και να δουλεύει, δίδασκε στις φυλακές επί δεκαετίες κάνοντας δύσκολη πράξη τις ωραίες ανθρωπιστικές ιδέες της. Η παριζιάνα φίλη μου έφερε το τελευταίο βιβλίο της, έχει τίτλο «Εγκώμιο στο κολύμπι» Διηγείται τις επισκέψεις στην πισίνα, τη σχέση της με το νερό, την αίσθηση του βάρους που χάνεται όταν σε σηκώνει, το πώς ένοιωθε να επιστρέφει  στην πηγή, πίσω, στο παρελθόν, στα παιδικά χρόνια…Πιο λυρική κι αβάσταχτη προσέγγιση του θανάτου δεν έχω διαβάσει, και την έγραψε αυτή η υμνητής της ζωής.. Αγία Αννί, καλά την είχε πει, σαρκαστικά βεβαίως, εντελώς αντίθετος, ο Κούντερα. Είναι πετυχημένοι οι σαρκασμοί, συχνότατα, τον υιοθετώ για τον αποχαιρετισμό της.

https://www.tanea.gr/2006/12/29/opinions/analwsima-anaxwriseis/

Το χιόνι

Χιονίζει εκεί που δε χρειάζεται να χιονίσει. Στην Καμπούλ, όπου τα σπίτια θερμαίνονται στη δυσκολία. Στο Πακιστάν, στις περιοχές των σεισμών, όπου τα σπίτια γκρεμίστηκαν, κι από την άλλη, στα ωραία χιονοδρομικά κέντρα της Ευρώπης δεν υπάρχει χιόνι. Απειθάρχητο χιόνι. Κι οι άνθρωποι, τι σόι σπουδαίο είδος θεωρούνται, να μη μπορούν να το ρυθμίσουν! Να μοιάζει με μουτζούρα το αλπικό τοπίο. Άσπρες διστακτικές γραμμές σε αμήχανο γκρίζο. Τι φόντο να βρουν οι χαρούμενοι σκιέρ, με τις ωραίες αδιάβροχες στολές, τις πολύχρωμες, πώς να δείξουν την ευλυγισία και τις ωραίες φιγούρες τους; Αντί να στρωθεί στα ευρωπαϊκά βουνά, το χιόνι πήγε στις πόλεις των φτωχών, ακάλεστο. Κοινωνική κριτική βάλθηκε να μας κάνει και το χιόνι, σαν τα πικρόχολα σχόλια που δεν αφήνουν να χαρούμε τις γιορτές. Έγινε φόντο σε μπλε, μαύρα και  γκρίζα τσαντόρ, σειρές από ρούχα που σκεπάζουν σειρές γυναικών στο Αφγανιστάν. Πόσο αλλιώτικο φαίνεται εκεί, ανατριχίλα φέρνει και μόνο μέσα από την εικόνα. Χήρες, δείχνει το Ρόιτερ, μια σειρά γυναίκες κουκουλωμένες, όρθιες πάνω στο χιόνι, περιμένουν τη διεθνή βοήθεια από την οργάνωση Care international. Άραγε ζεσταίνουν αρκετά οι μπούρκες στο χιόνι, ή μπάζουν από παντού; Ο στόχος αυτών των ρούχων είναι να κρύβουν τα πρόσωπα, τα σώματα, τις γυναίκες ολόκληρες να τις εξαφανίζουν από τον κόσμο. Να ανήκουν στον άντρα τους μονάχα, αλλά είναι χήρες πια. Ανήκουν στον άντρα που δεν έχουν. Δεν τις προφύλαξαν από την ανάγκη τόσα τσαντόρ, τόση κάλυψη, βρέθηκαν εκτεθειμένες στην πείνα, στην ανάγκη της διεθνούς ελεημοσύνης. Και μοναδική βοήθεια που τους προσφέρουν τώρα, έτσι ανυπεράσπιστες που περιμένουν στην ουρά, είναι να κρύβουν τα πρόσωπά τους από τους ανθρώπους που μοιράζουν τη βοήθεια.  Κάτι είναι κι αυτό.