Για μια βδομάδα περνούσα χαρούμενη την αλέα με τους ήρωες και έβγαινα στη Μαυροματαίων από την πόρτα δίπλα στην προτομή του Νότη Μπότσαρη, καθότι ήταν πια ήσυχη και καθαρή, κι αναρωτιόμουν τι θα μπορούσε να γεμίσει το πάρκο κόσμο που να το απολαμβάνει... Ε, πολύ κράτησε. Απο προχτές η πόρτα έκλεισε. Εδώ ήρθαμε παιδιά, πριν είκοσι χρόνια σχεδόν είχαν ξανακλείσει τις μικρές πόρτες, είχαν γίνει συγκεντρώσεις, κινητοποιήσεις, ύστερα η ανάπλαση, ουφ, τη μέρα της μαρμότας ζούμε στη χώρα αυτή για μια ζωή ολόκληρη..
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Μπούχτισα τους λυρισμούς των καταστροφολόγων. Έχουνε πάρει μια παραδοξολογία του Μπρεχτ και μας βάζουν φωτιά κάθε τρεις και λίγο. Και δεν υπ... -
Στο Παρίσι είχα αγοράσει αυτό το γαλλικό βιβλίο και το άφησα εκεί να το διαβάσει ο γάλλος φίλος που με φιλοξενούσε. Μου το επέστρεψε πριν λί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου