Θυμήθηκα τώρα, καθώς βάφω αυτά τα κάγκελα και έρχονται παλιές εικόνες σαν στρώσεις μπογιάς που αποκαλύπτονται αντί απλώς να καλύπτονται, θυμήθηκα εκείνον τον εργάτη που είχε έρθει σπίτι μας κι έκανε δουλειές στον κήπο τότε που ήταν κατάξερος, καμιά σχέση με το τώρα, μέσα στο λιοπύρι. Ήταν τα nineties και κατέβαιναν οι Αλβανοί αποστεωμένοι από τη διαλυμένη χώρα τους, πρόθυμοι για κάθε είδους εργασία. Το άγχος που είχα τι να φτιάξω να φάει και να χορτάσει. Έφτιαχνα μπιφτέκια με μακαρόνια, λουκάνικα με πατάτες, έβαζα ένα βουνό στο πιάτο και ρωτούσα αν ήθελε κι άλλο, πάντα ήθελε. Κι άντε ξανά το επόμενο πρωί να συσκεπτομαστε με τη μαμά μου τι χορταστικό να φτιάξουμε κι όλο να καταλήγουμε στα ίδια, κρέατα και ζυμαρικά, να τον πιάσουν τον άνθρωπο, να συνέλθει από τη μεγάλη πείνα.
Και να πώς έγινε ο κήπος 35 χρόνια μετά, κι ακόμα στέκεται το σπίτι χαρις στη δουλειά άλλων Αλβανών και Αλβανιδων, που δεν χρειάζονται πια θρεπτικά γεύματα, ευτυχώς. Δούλεψαν και δουλεύουν και νοικοκυρεύτηκαν, μόνο την εποποιία τους δεν έγραψαν ακόμα εντελώς, την Οδύσσεια εκείνης της καθόδου από ξηράς, αν εξαιρέσεις τον Gazmend M. Kapllani, που τον τιμήσαμε δια της αρνήσεως του ελληνικού κράτους να του δώσει υπηκοότητα και πήρε των ομματιών του και πήγε στην Αμερική και διαπρέπει. Δίπλα μας, ανάμεσά μας αγωνίστηκαν αυτοί οι ήρωες, κι εμείς τους λέγαμε αλήτες, κατά την ποιητική διατύπωση Ελυτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου