Κινημα της πετσέτας

 Μπαίνω στον πειρασμό να διηγηθώ ένα περιστατικό από τη Βενετία, δέκα χρόνια πριν.

Μείναμε μέρες, κι ήταν καλοκαίρι, αποφάσισα κάποια στιγμή να πάω για κολύμπι στο Λίντο με το βαπορετο. Μικρή πετσέτα, ελαφριά τσάντα κι ένα πλαστικό μπουκάλι άδειο για να το γεμίσω νερό να ξεπλυθώ. Φτάνω σε μια πλαζ γεμάτη κόσμο, τίγκα. Δεν μου άρεσε, προχωρούσα και προχωρούσα, τελικά φτάνω σε κομμάτι της παραλίας εντελώς άδειο, α, λέω, ωραία ειν’ εδώ, στρώνω την πετσετουλα, βουτάω.

Μόλις βγήκα, συνειδητοποίησα ότι βρισκόμουν μπροστά στο Grand Hotel des Bains, ένα από τα πιο όμορφα και ακριβα του κόσμου. Υπήρχαν ξαπλώστρες που μπορούσες να νοικιάσεις σε αστρονομική τιμή, σαν ανοιχτές ψάθινες αχιβάδες, μαζεμένες πίσω, αν τη νοίκιαζες θα τη μετέφεραν, φαντάζομαι. Όλα αυτά πολύ μακριά από το κύμα, γι αυτό δεν τα είχα δει. Εγώ ξεπλύθηκα με το νερό του μπουκαλιού που είχα ήδη γεμίσει, κάθισα λίγο να στεγνωσω, κι ύστερα έφυγα. Εντάξει, είμαι UFO, αλλά ακόμα και τόσα χρόνια πριν, είχα πολύ εντυπωσιαστεί. Βενετία ρε παιδιά. Λίντο! Και μπορούσες να περάσεις από τη λαϊκη πλαζ στη σούπερ πολυτελή και να μην πάρεις χαμπάρι.

Θα μου πειτε, δεν ειναι και Μυκονος

Το σωστό αίμα

 To πιο συγκλονιστικό βιβλίο που διάβασα φέτος είναι το "Σωστό αίμα" της Φραντσέσκας Μελάντρι

Ξεκινά με μια απλή υπόθεση παράνομης, βεβαίως, μετανάστευσης, με τα ψέματα που αναγκάζεται να πει ο νεαρός Αιθίοπας για να γίνει δεκτός στην Ιταλία, και πάει πίσω, και πιο πίσω, στο πώς γεννήθηκε ο πατέρας του, όταν οι Ιταλοί κατείχαν την Αιθιοπια, και στο πως δεν σκοτώθηκε ο πατέρας του όταν οι Ιταλοί είχαν ξαναπάει στην Αιθιοπία ως επενδυτές. Και μέσα από τις περιπέτειες συναρπαστικών χαρακτήρων πάει ακόμα βαθύτερα, στην καθημερινότητα του φασισμού στην Ιταλία, στις ρατσιστικές έρευνες που γίνονταν στην Αφρική από επιστήμονες ανθρωπολόγους για να αποδείξουν ότι η λευκή φυλή είναι ανώτερη, κι ανοίγει κλειστούς ή ξεχασμένους φακέλους των έργων και ημερών της χώρας ως αποικιοκρατικής δύναμης ή ως επενδυτικής παρουσίας.

Η συγγραφέας δεν θεωρήθηκε αντεθνικώς δρώσα πάντως, το βιβλίο στην Ελλάδα μεταφράστηκε με επιχορήγηση του Υπουργείου εξωτερικών και διεθνούς συνεργασίας της Ιταλίας

Θέλω χλαμύδα!

 Ομολογώ! Θέλω χλαμύδα! 

Το θέατρο δεν είναι ιερό, η Επίδαυρος δεν είναι εκκλησία!! Θελετε χλαμύδες; θέλετε να παίζουν τώρα όπως επί Μινωτή; 

Το διάβασα πολύ, μέχρι που με ρώτησε ο εαυτός μου αυστηρά:

-Μήπως θέλεις χλαμύδα;

Έσκυψα το κεφάλι. 

Ομολογώ. Θα ήθελα και λίγο χλαμυδιτσα. Μια σταλιά. Παράσταση λιτή, χωρίς μικρόφωνα. Με τη φωνή των ηθοποιών και μόνο. Χωρίς αναφορές σε τίποτε πέρα από το κείμενο. Ας αφηνουν να κάνουμε μόνοι μας τις αναφορές, να γίνονται μόνες τους στο μυαλό μας. Στολές απλές, άρα χλαμύδα. 

Γιατί; Τι μου συμβαίνει; Γέρασα, οκ. Νοσταλγώ την πρώτη συγκίνηση, την χωρίς σκέψη ανατριχίλα. Θα ήθελα να ξαναδώ χωρίς τερτίπια, μόνο με καλή υποκριτική, τα έργα που ξέρω, να δω αν θα ανατριχιάζω ξανά. 

Το θέατρο δεν είναι ιερό, σωστά, αλλα κάτι από τελετή το περιέχει, όπως και οι θρησκευτικές τελετές περιέχουν θέατρο. Οι αρχαίοι το έπαιζαν μόνο σε συγκεκριμένες θρησκευτικές περιόδους, ας πούμε. Αν δακρύζεις στο Επιτάφιο, μπορείς να φρίξεις ξανά με τη Μήδεια και την Ιφιγένεια; 

Τι θα πείραζε να κάνει το Εθνικό θέατρο κλασικές παραστάσεις των τραγωδιών, όπως ας πούμε η Comedie Française, κι ας είχε παραδίπλα τα πάντα όλα σε αιρετικές διασκευές; 

Μια ιδέα ρίχνω.

Η φωτογραφία της Μαίρης Αρώνη είναι από τη σελίδα της στο Facebook

Κλειστά πάρκα;

Πώς φανταστήκατε ότι είναι τα πάρκα για να πηγαίνετε το βράδυ να δροσίζεστε, μετά από μια μέρα καύσωνα; Μπασκλασαρίες! Τα πάρκα είναι για να φαίνεται πράσινο κομμάτι στους χάρτες των αρμοδίων! Δεν θα τους το χαλάσετε εσείς! Που πήγε λέει πρόπερσι μια γυναίκα από την Ασία να βάλει φωτιά στο Πεδιον του Άρεως! Πώς διανοήθηκε να περάσει καν απέξω; Μωρέ καλά είχε κάνει εκείνο το άλλο υπουργείο πριν χρόνια και το είχε φράξει πανταχόθεν. Μια χαρά θα ήταν έτσι κλειστό για πάντα! Μου θέλετε και πάρκα! Είχατε και στο χωριό σας πάρκα; Είχατε και στην Ασία σας πάρκα;

Η μόνη επαναστατική ιδέα

 La revolution francaise, eee η Γαλλική επανάσταση είναι φιλοσοφικά αξεπέραστη. Η ιδέα της νομικής ισότητας, που απέχει βέβαια πολύ στην πράξη από τις κοινωνίες μας, αλλά είναι πια στα συντάγματα των περισσότερων χωρών του κόσμου, μετά από αιώνες, χιλιετίες θεϊκής υποτίθεται εξουσίας, προνομίων καθιερωμένων στις πολιτείες, ταξικούς διαχωρισμούς με τη βούλα. Την παρεξηγούν συχνά βέβαια, μένουν ορισμένοι στα σύμβολα, στο περιτύλιγμα, στη βία και στην καρμανιόλα, ονειρεύονται βία και καρμανιόλες, λες και δεν έγιναν έκτοτε αρκετές βίαιες επαναστάσεις που μοναδικό σκοπό είχαν την κατάκτηση της εξουσίας. Ήταν η εποχή τέτοια, έτσι γίνονταν όλα τότε, με βία και καρμανιόλες. Κι η καημένη η Γαλλία ακόμα μπερδεύεται. Έγιναν πολλές ακόμα επαναστάσεις, αλλά μόνο εκείνη είχε ολόκληρο το νόημα του σημερινού μας κόσμου. 

Χρόνια πολλά στη Γαλλία (και καλά ξεμπερδέματα) και σε όλους μας. Κυρίως στην πιο αγαπημένη μου φίλη, Katerina, που με συναντά σήμερα στα χρόνια.

Η τερατογένεση της υπερβολής

Θυμάστε το Άλσος του Οικονομιδη; Αναψυκτήριο με θεάματα ποικιλιών, την ίδια εποχή που είχε το πάρκο άλλα δυο θέατρα, το ένα της Αλίκης. Ανοιχτό μέχρι αργά, το Πεδίο Άρεως έσφυζε από ζωή. Δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε ασφάλειας, ούτε όχλησης. Βλακωδώς έκλεισαν τα θέατρα εκείνα, για περισσότερη φύση, δήθεν, κι ύστερα από τριάντα χρόνια και σαράντα κύματα, άνοιξε αυτό. Το Άλσος ως κολοσσιαίο υποκατάστατο Δελφινάριου, Μπουζουξίδικου, κλπ. Ο ήχος στη διαπασών. Το πάρκο να κλείνει καλοκαιριάτικα από τις 10 το βράδυ και να γίνεται πάρκινγκ για το κοινό του τερατουργήματος. Άνθρωποι που περνάνε το καλοκαίρι στην Αθήνα να μη μπορούν να πάνε να δροσιστούν το βράδυ εκεί. Οι γύρω δρόμοι , κόλαση. Και δίπλα ακριβώς το μεγάλο πάρκινγκ της Μουστοξύδη σε αμηχανία. Εξηγείστε μου παρακαλώ για ποιο λόγο πρέπει να υφιστάμεθα αυτή την κακοποίηση; Δεν είναι καλό το θέαμα αν δεν ξεσηκώνει τον κόσμο μέχρι τα μεσάνυχτα; Ποτε γίναμε θύματα της υπερβολής; Γιατί πρέπει να σε ξεκουφαίνει η επιθεώρηση για να την ευχαριστηθείς; Γιατί πρέπει να παραδίνεις το αυτοκίνητο σου σε παρκαδόρους που συμπεριφέρονται στη γειτονιά σαν μαφιόζοι και να μη μπορείς να το πας μόνος σου στο πάρκινγκ ακριβώς δίπλα; Κάνουν οι συλλογικότητες μηνύσεις και μαζεύονται καμία φορά και σταματούν τα παράνομα παρκαρίσματα. Μα εγώ δεν θέλω συλλογικότητες να εφαρμόσουν το νόμο και να διεκδικούν στοιχειωδώς ένα μέτρο στην καθημερινότητα μας. Εμένα συλλογικότητα μου είναι οι θεσμοί της πολιτείας μου. Ολονών μας. Έχουμε ψηφίσει τους υπεύθυνους για το Πάρκο, τους περιφερειάρχες, τους πληρώνουμε αδρά. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε δράσεις συλλογικοτήτων και διαμαρτυρίες και παρεμβάσεις για να τηρούνται τα αυτονόητα.

Aκούγοντας την Σιμόν Βέιλ

Η Σιμόν Βέιλ στις 'αναμνήσεις' μου. Την ακούω ξανά δακρύζοντας για τη Γαλλία, για τους νέους που αισθάνονται αποκλεισμένοι και βρίσκουν διέξοδο στην καταστροφή αυτής της χώρα που από τα λίγα που εγώ ξέρω, έχει κατορθώσει να κάνει πράξη τα δημοκρατικά ιδανικά, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού. Δεν θα διαβάσω άλλες αναλύσεις για τα λάθη της γαλλικής πολιτικής. Βαρέθηκα. Υπάρχει εκεί, όπως κι εδώ, καλλιεργείται, ένα είδος λατρείας στην επαναστατικότητα, τα ξεσπάσματα, τις διαδηλώσεις, ακόμα και στις καταστροφές. Οι λόγοι είναι σοβαροί, η Ιστορία της γαλλικής επανάστασης, τα ποπ στιγμιότυπα. Ας γκρεμίσουμε όλοι μια Βαστίλλη. Και Βαστίλλης μη υπαρχούσης, ας γκρεμίσουμε το ίδιο το πανέμορφο περιβάλλον μας, κοπανώντας πάνω τα κεφάλια μας. Ούτε που λυπάμαι πια. Αν η μοίρα των ανθρώπων είναι να καταστραφούν από την ανοησία τους, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. https://www.facebook.com/artetv/videos/10156602174758945/?fs=e&s=TIeQ9V&fs=e

Ας μη ζήσουμε άλλη τέτοια τρέλα

Δυο ευχαριστώ:

Περάσαμε μεγάλη τρέλα, αυτό είναι σίγουρο.

Θυμάμαι ακόμα τη μέρα που κατέβηκα στο Σύνταγμα να δω τι γίνεται με τους Αγανακτισμένους, τρέμοντας και μόνο στην ιδέα της αγανάκτησης, γιατί με το θυμό τι μπορείς να κάνεις παρά να μην ακούς, να μην καταλαβαίνεις, να καταστρέφεις;

Πολλοί ηγέτες ή υποψήφιοι για ηγέτες, ή άλλοι που φαντασιώνονταν ηγεσίες, ρίχνανε λάδι ευχαρίστως στη φωτιά της αγανάκτησης. Πολλές ελπίδες για καταστάσεις που θα αναδείκνυαν ίσως τον πιο φωνακλά, τον πιο θρασύ, τον πιο προκλητικό. Σκηνές φρίκης στο Σύνταγμα, δακρυγόνα, πορείες, συνθηματα καταστροφής. Σπασμένα μαγαζιά, αφίσες με τη Μέρκελ ως Χίτλερ, φωτιές, τρεις νεκροί στη Μαρφίν, μάρμαρα σπασμένα στα σκαλιά και στα κιγκλιδώματα. Η Αθήνα κόλαση.

Και ποιοι δεν ψάρεψαν στην αγανάκτηση εκείνη, ο Σαμαράς πρώτος και καλύτερος, αφού νίκησε κιόλας. Κι άντε μετά να συμμαζέψει το δαυλό του Αρκαδίου. Ο Βενιζέλος ακόμα πληρώνει ότι μπήκε μπροστά να σώσει ο,τι σωζόταν.

Γιατί ακόμα τώρα δεν έχουμε παραδεχτεί τι συνέβη τότε, ακόμα στο δημόσιο λόγο μας πνίγει η μεγαλοστομία, μας φοβίζουν τα κλισέ.

Ο Τσίπρας πέρασε την ίδια διαδικασία με το Σαμαρά, μόνος του όμως. Το ίδιο θεατρικό έργο σε νέο ανέβασμα. Θυμάμαι ακόμα τις άυπνες νύχτες που τριγυρίζαμε σαν ζόμπι κι έλεγα, δεν μπορεί, δεν θα μας αφήσουν να φύγουμε, θα μας κρατήσουν οι Ευρωπαίοι, θα μας σώσει η Ακρόπολη. Εκείνο το δημοψήφισμα του τρόμου. Αν οι Έλληνες θέλουν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη, τι να μας κάνει κι η Ακρόπολη; Εκείνη την απελπισία.

Κι ύστερα την κωλοτούμπα του Τσίπρα, αυτή που για μένα ήταν η στιγμή του μεγαλείου του. Τον κορόιδευαν από τα δεξιά, τον λοιδωρούσαν από τα αριστερά, γιατί τέτοιο επίπεδο κυριαρχεί δυστυχώς, αλλά εγώ ακόμα και τώρα, σήμερα που αναχωρεί, όπως το έχω ξαναγράψει, το ξαναλέω: Ευχαριστώ για την κωλοτούμπα!

Ευχαριστώ και για τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ας λένε οι μικρόψυχοι πολιτικολογούντες ότι δεν ήταν αρκετά καλή, τριάντα χρόνια δηλητήριο άνευ λόγου έφτανε και περίσσευε.

Ας μη ζήσουμε άλλη τέτοια τρέλα.

Ομπάμα, καταφύγιο και θεραπεια

 Όταν κάθομαι στο μπαλκονάκι στην Κυψέλη, ακούω συχνά από τα άλλα μπαλκόνια φωνές και ομιλίες σε γλώσσες ξένες, ξεσπάσματα θυμού, καμιά φορα κι απελπισίας, καυγάδες, όλα σε γλώσσες που δεν καταλαβαίνω. Υπάρχουν μετανάστες γύρω- γύρω, κι υπάρχουν και φοιτητές ή νεαροί ξένοι. Το πόσο προνόμιο είναι αυτό, το καταλαβαίνω τώρα που ήρθα στο Σούνιο, στο εξοχικό συγκρότημα, πολύ πιο ανεβασμένο περιβάλλον, κι ακούω τους γείτονες και δυστυχως τους καταλαβαίνω και δεν ξέρω τι να κάνω για να μην τους ακούω. Το τι λένε για τους πολιτικούς δεν περιγραφεται, μου έχει σηκωθεί η τρίχα. Βρίζουν απίστευτα, έχουν αρχίσει και λίγο να τσακώνονται, αλλά τα βρίσκουν, είναι κυρίως γυναίκες, και σε λίγο συνεχίζεται η τερατολογία. Τους έχουν βγάλει όλους ανώμαλους, διεστραμμένους, προδότες, πουλημένους, και γράφω τα πιο ελαφριά. Ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Αρχίζω πλέον να έχω σπασμούς στο στομάχι. Δυο μέρες πριν τις εκλογές, δεν παλεύεται αυτό

Βρήκα την ομιλια του Ομπάμα και ακούω τώρα, για να μην ακούσω άλλα.

Για την ημέρα του πατέρα

 Ήθελα από το πρωί να γράψω για το μπαμπά μου. Έψαχνα φωτογραφίες, να βρω την τέλεια. ο μπαμπάς μου ήταν τόσο υπέροχος, και έχει πεθάνει από το 1987 κι ακόμα κλαίω όταν τον σκέφτομαι σα να μην πέρασε μια μέρα.

Καμιά φωτογραφία δεν με ικανοποιούσε. Καμία πρόταση. Να γράψω πάλι που ήρθε προσφυγάκι στην Ελλάδα, δέκα χρονών; Να γράψω για τις φράσεις του που μου καρφώθηκαν στην ψυχή παιδιόθεν, όπως εκείνη για "όλα τα παιδιά γεννιούνται γυμνά κι ολόιδια, όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι", πώς να τον κάνω να ξεχωρίσει στο κύμα αγαπημένων μπαμπάδων που πλημμύρισε το fb;

Νύχτωσε κι ακόμα δεν είχα βρει φωτογραφία, κι είδα την είδηση για την Αναστάζια, την πανέμορφη Πολωνή που βρέθηκε νεκρή στην Κω, φαίνεται πως ένας από το Μπαγκλαντές τη σκότωσε, και θυμήθηκα κάτι από το μπαμπά μου που θέλω να ξεχάσω, μια νύχτα που με χτύπησε, πρώτη φορά στη ζωή του μου έριξε ένα χαστούκι, ή ίσως δεύτερη, πάντως τρίτη δεν υπήρξε. Είχα γυρίσει με το χείλι πρησμένο, ένας άντρας με είχε πάρει από πίσω, κι όπως περνούσα από το πάρκο βρήκε ευκαιρία στα σκοτεινά και με άρπαξε, μου ρούφηξε το χείλι, πάλεψα και έφυγα τρέχοντας. Ο μπαμπάς δεν με πίστεψε πως δεν έφταιγα γι αυτό που είχα πάθει. Πικρή, άδικη ενοχή, πικρή, άδικη τιμωρία για την ηλικία μου μόνο, για το θάρρος μου να θέλω να γυρίσω με τα πόδια από το Παγκράτι.

Αυτό ήταν μόνο, δεν έπαθα τίποτε περισσότερο. Πρέπει να είμαι ευτυχής για τόσες φορές που γλίτωσα έξυπνα ή και χαζά τις επιθέσεις, που ζω και γέρασα γερή. Κι άλλες φορές οι επιθέσεις, οι παρέες υπήρξαν επικίνδυνες, κι επιστράτευα τη φαντασία, την πονηριά, τέχνες γυναικείες πάντα αδέξιες. Κάθε φορά με το φόβο στο στομάχι. Στην κόψη του ξυραφιου τόσο συχνά τα νιάτα μας. Κι οι μπαμπάδες μας αυστηροί χωρίς εξηγήσεις. Δεν μπορούσαν να μας προστατεύσουν όσο ήθελαν. Τόσοι μπαμπάδες που θα γίνονταν για τις κόρες τους Κέρβεροι, αλλά δεν δίνεται η ευκαιρία.

Μόνο για τους γιους μπορούν οι μπαμπάδες να κάνουν κάτι. Δεν ξέρω ποιος θα ήταν ο σωστός τρόπος, βέβαια. Σίγουρα ο δικός μου μπαμπάς έκανε έναν γιο πιο τρυφερό κι από τον ίδιο. Αλλά για τη συνταγή, δεν έχω ιδέα.

Μετά το ναυάγιο

Οι άνθρωποι δεν στοιβάζονται στα σαπιοκάραβα επειδή το θέλουν οι «δουλέμποροι» και οι διακινητές. Καταφεύγουν στους διακινητές διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να έρθουν στην Ευρώπη. Οι πολιτικοί στην Ευρώπη μπορεί και να ξερουν ότι χρειάζονται οι μετανάστες, για τις δουλειές, για το μέλλον, αλλά φοβούνται ότι αν λανσάρουν τέτοιες ιδέες θα την πάθουν όπως η Μερκελ όταν είχε πει ότι η Ευρώπη οφείλει να δεχτεί πρόσφυγες από τη Συρια. Η Γερμανία δέχτηκε τότε ενάμιση εκατομμύριο επισήμως, αν θυμάμαι καλά, και η Μερκελ πήρε την κάτω βόλτα δημοσκοπικά. Η Γερμανία πρέπει να ωφελήθηκε από τους πρόσφυγες εκείνους, αλλά άντε βρες έρευνες και στατιστικές που να στηρίξουν πολιτικη πρόταση μιας ελάχιστης έστω αποδοχής της ανάγκης, έστω και με πολύ αυστηρή διαδικασία. Και μιλάω μόνο για την ανάγκη μας, όχι για τον ανθρωπισμό μας. Ας μιλήσουμε για ανθρωπισμό όταν δεχτούμε όλους τους μετανάστες που χρειαζόμαστε.

Ειμαστε πιασμένοι στο δόκανο των ίδιων των ιδεών μας

 Να αναφερθώ ξανά σε κάτι που είχα γράψει όταν ταξιδέψαμε στη Σικελία πριν τρία χρόνια, σχετικά με την υποδοχή των μεταναστών. Στη Σικελία φτάνουν χιλιάδες μετανάστες, είναι γνωστό αυτό.

Συναντήσαμε έναν Πακιστανό να δουλεύει σε πιτσαρία με μεγάλη πελατεία, σε ένα ορεινό χωριό, μερικούς Αφρικανούς να είναι προσωπικό σε ένα πανέμορφο εξοχικό ξενοδοχείο, αρκετούς μετανάστες γενικά σε θέσεις εργασίας σχετικές με τον τουρισμό. Μιλήσαμε με ανθρώπους, ευτυχώς η Βαρβάρα είναι γεννημένη δημοσιογράφος, και μας εξήγησαν ότι είχαν εφαρμοστεί κάποια προγράμματα εκπαίδευσης κυρίως για ανηλίκους. Γενικά, οι μετανάστες που βλέπαμε παντού, και είναι πάρα πολλοί στη Σικελία, όπως ξέρετε, έμοιαζαν λιγότερο αγχωμένοι από αυτούς που βλέπουμε στην Κυψέλη.

Αυτή ήταν μια πολιτική που θα μπορούσε να εφαρμοστεί σε μερικά νησιά, ή θα ξεσήκωνε θύελλες διαμαρτυρίες για την αλλοίωση του πληθυσμού, τη φροντίδα σε ξένους κι όχι σε δικούς, κλπ κλπ; Θα έφερνε κάποιο κέρδος σε έλληνες πολιτικούς που θα έπαιρναν το ρίσκο να τη βάλουν μπροστά; Σε δημάρχους, περιφερειάρχες, αξιωματούχους ακόμα και σε μέρη που λείπουν πάρα πολύ οι εργαζόμενοι στον τουρισμό;

All reaction