Η τερατογένεση της υπερβολής

Θυμάστε το Άλσος του Οικονομιδη; Αναψυκτήριο με θεάματα ποικιλιών, την ίδια εποχή που είχε το πάρκο άλλα δυο θέατρα, το ένα της Αλίκης. Ανοιχτό μέχρι αργά, το Πεδίο Άρεως έσφυζε από ζωή. Δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε ασφάλειας, ούτε όχλησης. Βλακωδώς έκλεισαν τα θέατρα εκείνα, για περισσότερη φύση, δήθεν, κι ύστερα από τριάντα χρόνια και σαράντα κύματα, άνοιξε αυτό. Το Άλσος ως κολοσσιαίο υποκατάστατο Δελφινάριου, Μπουζουξίδικου, κλπ. Ο ήχος στη διαπασών. Το πάρκο να κλείνει καλοκαιριάτικα από τις 10 το βράδυ και να γίνεται πάρκινγκ για το κοινό του τερατουργήματος. Άνθρωποι που περνάνε το καλοκαίρι στην Αθήνα να μη μπορούν να πάνε να δροσιστούν το βράδυ εκεί. Οι γύρω δρόμοι , κόλαση. Και δίπλα ακριβώς το μεγάλο πάρκινγκ της Μουστοξύδη σε αμηχανία. Εξηγείστε μου παρακαλώ για ποιο λόγο πρέπει να υφιστάμεθα αυτή την κακοποίηση; Δεν είναι καλό το θέαμα αν δεν ξεσηκώνει τον κόσμο μέχρι τα μεσάνυχτα; Ποτε γίναμε θύματα της υπερβολής; Γιατί πρέπει να σε ξεκουφαίνει η επιθεώρηση για να την ευχαριστηθείς; Γιατί πρέπει να παραδίνεις το αυτοκίνητο σου σε παρκαδόρους που συμπεριφέρονται στη γειτονιά σαν μαφιόζοι και να μη μπορείς να το πας μόνος σου στο πάρκινγκ ακριβώς δίπλα; Κάνουν οι συλλογικότητες μηνύσεις και μαζεύονται καμία φορά και σταματούν τα παράνομα παρκαρίσματα. Μα εγώ δεν θέλω συλλογικότητες να εφαρμόσουν το νόμο και να διεκδικούν στοιχειωδώς ένα μέτρο στην καθημερινότητα μας. Εμένα συλλογικότητα μου είναι οι θεσμοί της πολιτείας μου. Ολονών μας. Έχουμε ψηφίσει τους υπεύθυνους για το Πάρκο, τους περιφερειάρχες, τους πληρώνουμε αδρά. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε δράσεις συλλογικοτήτων και διαμαρτυρίες και παρεμβάσεις για να τηρούνται τα αυτονόητα.