Στενεύουν τα στενά;

"Ως πότε παλληκάρια θα ζώμεν στα στενά;». Τι εννοούσε ο ποιητής; Δεν εννοούσε τα στενά που στενεύουν κι άλλο σε κάθε απεργία εργατών του δήμου, σε κάθε κλείσιμο της χωματερής, σε κάθε αργία, τα στενά που αποκτούν τείχη από σακούλες σκουπιδιών, χαλί από πατημένα σκουπίδια, και μυρωδιά αποσύνθεσης.

Όχι αυτά τα στενά. Δεν υπάρχει λόγος να κολλά στο μυαλό το ερώτημα κάθε πρωί- ειδικά όταν στενεύουν κι άλλο τα στενά. Τι ήθελα και μάθαινα τον στίχο στο Δημοτικό; Τι μανία να αποστηθίζω ποιήματα; Τώρα ξυπνάνε μέσα μου την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή την εντελώς ακατάλληλη, όταν πρέπει να σκύβεις το κεφάλι και να περπατάς γρήγορα με το βλέμμα στα πλακάκια, για να μη σκοντάψεις. Να μην αντιδράς, να μη σκέφτεσαι στίχους και πικραίνεσαι. Να μην αναρωτιέσαι γιατί στα στενά έχουν βάλει το κουτί του ΟΤΕ στο χειρότερο σημείο και τα στενεύουν κι άλλο. Γιατί πάντα εκεί βγάζει ο γείτονας τον σκύλο του και αφοδεύει. Γιατί η πολυκατοικία δεν άφησε χώρο για πέρασμα, γιατί έκλεισε την πιλωτή. Γιατί μας παρακαλά ο δήμαρχος να μη βγάζουμε τα σκουπίδια μας- που θα τα βγάλουμε- όπως ο προηγούμενος και η προπροηγούμενη, αλλά δεν μπορεί να λύσει το ζήτημα κανείς τους...

Αχ, καημένε Ρήγα, αλλιώς ονειρευόσουν τις πόλεις.

Για εσένα, ράχες και βουνά ήταν στενά, «σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε θεριά, να φεύγουμε απ΄ τον κόσμο για την πικρή σκλαβιά», έλεγες. Είχες φανταστεί τον κόσμο όμορφο, τις πόλεις ανοιχτές και ελεύθερες, πολιτισμένες, καθαρές, με φαρδιά πεζοδρόμια, άνετους δρόμους. Και οι μαθητές, οι οπαδοί, οι απόγονοί σου, έφτιαξαν πόλεις στενές, χωρίς διαφυγή, με μόνη προοπτική να στενεύουν κι άλλο...

Η Σούπερ Τετάρτη

Ανάμεσα στη σούπερ Τρίτη των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ που διαλέγουν υποψήφιο πρόεδρο και τη σούπερ Πέμπτη των Ελλήνων μητροπολιτών που διαλέγουν Αρχιεπίσκοπο, έπεσε η σούπερ Τετάρτη του μικρού Γιαννάκη που παίρνει τους βαθμούς τετραμήνου. Μικρός δεν είναι δηλαδή ο Γιαννάκης, τελειώνει το Λύκειο, κάπου μέσα στους προηγούμε- νους βαθμολογημέ- νους μήνες έχασε τα μικράτα του και δεν κατάλαβε πότε. Μεγάλωσε στα γρήγορα, τη στιγμή που έκανε τις ίδιες σαχλαμάρες με πέρσι, δηλαδή είδε λίγο τηλεόραση και χάζεψε στο ΜSΝ του, ενώ θα έπρεπε να αποστηθίζει τύπους της Χημείας και ολίγα Αρχαία, αν και δεν είναι στην κατεύθυνσή του, οπότε γιατί τα πηγαινοφέρνει στο σχολείο, κάποιος τα ξέχασε στο αναλυτικό πρόγραμμα. Ωστόσο μετά την απομάκρυνση από το Γυμνάσιο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, και το κυριότερο, ουδέν λάθος συγχωρείται· αν λοιπόν τη σούπερ αυτή Τετάρτη ο μικρός Γιαννάκης που μεγάλωσε απότομα δεν έχει σούπερ βαθμούς, χάνει το σούπερ μέλλον που θα του επιφύλασσε το άριστα. Και για την ακρίβεια, χάνει και τη δυνατότητα να παίξει απλώς στο σούπερ παιχνίδι που ίσως του χαρίσει το σούπερ μέλλον, γιατί έτσι σούπερ που έχουν γίνει οι βάσεις εισαγωγής των σχολών μόνο οι σούπερ βαθμοί αυτής της σούπερ Τετάρτης μπορούν να δώσουν ελπίδες για συμμετοχή στη σούπερ λοταρία. Κι ο Γιαννάκης έχει σούπερ αγωνία, αλλά δεν το ομολογεί, αντιθέτως παριστάνει τον σούπερ αδιάφορο, έχει ήδη φορέσει το κατσούφικο ύφος του και νιώθει πολύ μοναχικός μέσα στον σούπερ αυτό κόσμο και τις σούπερ μέρες του. Πώς να ξεφύγει κανείς από τις σούπερ κρίσεις, πώς να επιβιώσει, όταν δεν αναζητά ούτε προεδρία ούτε εκλογή, απλώς ένα δικαίωμα σε αξιοπρεπή μετριότητα; Σε κάτι που μπορεί να μοιάζει απλώς με σούπα αντί να είναι σούπερ;

Κουρδιστός φαύλος κύκλος

Σαν σκηνοθετικό κόλπο, ιδιοφυές όμως, ήρθε αυτή η εκδήλωση της Διεθνούς Διαφάνειας με την ομιλία Καραμανλή περί διαφθοράς, με την οποία μάχεται καθημερινά, όπως ο Αϊ-Γιώργης τον δράκο. Αν το έβαζαν σε ταινία, θα το λέγαμε πολύ τραβηγμένο.

Αλλά τώρα ζούμε τραβηγμένες καταστάσεις καθημερινά, με ένταση, κοντεύουμε να εθιστούμε. Και έτσι πρέπει, μας λέει ο μέγας ηθικολόγος. Πρέπει να πάθουμε ανοσία σε όλα αυτά τα σιχαμένα δήθεν ροζ, κι ακόμα μεγαλύτερη στα άλλα, τα πολύ συνηθισμένα πλέον και ξαναϊδωμένα γκρίζα, να μην ανησυχούμε, δεν τρέχει τίποτε, ο δράκος αντιμετωπίζεται από τον αρμόδιο άγιο που ζητά απλώς μεγαλύτερη ευλάβεια και ορισμένες επιπλέον διευκολύνσεις. Μόνο που κι από το δικό του το τροπάριο κινδυνεύουμε να εθιστούμε. Ξαφνικά τα ηθικοπλαστικά κυβερνητικά μηνύματα φαίνονται να είναι η άλλη όψη του καθρέφτη. Ή, μάλλον, ούτε καν η άλλη του όψη, είναι το ίδιο του το μέταλλο. Σαν να γέννησε τη διαφθορά όλη αυτή η ηθικολογία από μόνη της, εμπνευσμένη παρθένα που δέχεται τον θεϊκό σπόρο της εξουσίας. Κι ο άγιος που λέγαμε κυνηγά την ουρά του δράκου γύρω γύρω, ο οποίος κυνηγά την ουρά του αλόγου, σε ένα άθλιο κουρδιστό παιχνίδι που διαφθείρει την αισθητική μας, πέρα από όλα τα υπόλοιπα. Δεν αξίζουμε τίποτα καλύτερο ως κοινό και πολίτες; Πότε παραδώσαμε την καλλιέργεια του γούστου μας σε αυτούς τους ανθρώπους; Σε λίγο θα τσιρίξει το ροζ χρώμα για τον διασυρμό που υφίσταται.

Προοριζόταν κι αυτό για καλύτερη μοίρα όταν επινοήθηκε, χρώμα που το φοράνε στα κοριτσάκια, που το χρησιμοποίησαν οι σοσιαλιστές, που συμβολίζει πράγματα απαλά, συμβιβασμό και τρυφερότητα, τόσα που κοντεύουμε να ξεχάσουμε τώρα που το έβαψαν πορνό.

https://www.tanea.gr/2008/01/17/opinions/analwsima-koyrdistos-faylos-kyklos/

Σύνταξη στις αγρότισσες

Λες να μας δώσουν συντάξεις στα εξήντα; με ρώτησε η ανταποκρίτριά μου στα όρη και τα χωριά της μητρικής καταγωγής, νομίζοντας ότι κάτι θα ξέρω παραπάνω.

Ζώντας μέσα στα γνήσια χρώματα του βουνού, μόνο το χρώμα του χρήματος δεν έχει δει στα χέρια της. Όλα τα άλλα ναι, τα φρούτα που μαζεύει όλες τις εποχές στο Πήλιο, τα ντόπια γαλακτοκομικά και κρέατα, τα οικιακά όλων των αποχρώσεων. Ο άνδρας της πέθανε δουλεύοντας την πέτρα, βάζοντας πλάκες Πηλίου στη σκεπή ενός καινούργιου σπιτιού. Αυτό το βουνό το έχουν ζυμώσει με τον μόχθο τους.

Παντρεμένη σε εφηβική ηλικία, είναι γιαγιά την εποχή που στην πόλη οι συνομήλικές της είναι ακόμα μητέρες παιδιών του Δημοτικού ή νηπίων.

Βιάζεται το χωριό να ρουφήξει φρέσκους τους χυμούς των γυναικών, μη δεν προλάβει, κουρδισμένο σε ρυθμούς παλιούς. Έχει εγγόνια, αλλά δεν μπορεί ούτε μια σοκολάτα να τους πάρει, γιατί δεν έχει φράγκο. Αφότου πέθανε ο άντρας της μένει με την κόρη της, κρατά το σπίτι και περιμένει να γεράσει, να φτάσει τα εξήντα πέντε, να δει στην παλάμη μερικά ευρώ. Θα έχουν μεγαλώσει και τα εγγόνια τότε, θα έχουν πιάσει κι αυτά δουλειά, από μικρά στα βάσανα, κληρονόμοι της ορεσίβιας βαριάς μοίρας.

Θα έπρεπε αλλιώς να υπολογίζονται τα χρόνια γι΄ αυτές τις γυναίκες, αλλά πώς να περάσει τέτοια εποχή η πρόταση να δίνεται νωρίτερα η σύνταξη στις αγρότισσες; Ναι, αυτές νωρίτερα τα κάνουν όλα, τόσο που δεν βρίσκουν ποτέ καιρό να μάθουν πώς να διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Ή να μετρήσουν πόσο λίγο θα κόστιζε στον σπάταλο προϋπολογισμό η σύνταξή τους. Αυτό, μέσα στη βιασύνη να αναλάβουν υπηρεσία, δεν το μαθαίνουν ποτέ.
https://www.tanea.gr/2008/01/15/opinions/analwsima-syntaksi-stis-agrotisses/

Δυσπεψία

Ξέχνα την εορταστική αθωότητα, τα σκάνδαλα περιμένουν στην ειδησεογραφία, μυστηριώδη και δυσώδη, βιαστικά να σε βγάλουν από την αναπόληση και την αναβίωση, από την απόλαυση παραπάνω γλυκών, κρεάτων και ποτών, που τη θεωρείς επιτρεπόμενη, ενώ δεν είναι. Στις πρώτες σελίδες συνεχίζει να περιφέρει το μυστήριό του αυτό το πρόσωπο του αξιωματούχου που πήδηξε από το παράθυρο, τα χαρακτηριστικά όπως ήταν πριν από το απονενοημένο διάβημα, και η βιογραφία κάθε τόσο αναδίδει νέα κρυμμένα στοιχεία, όλο και πιο βαθιά στην αηδία και την απελπισία ταυτόχρονα. Δυσπεψία εξασφαλισμένη. Θα έπρεπε να περάσουμε διακοπές με τσάι και αποτοξίνωση για να αντέξουμε όλη αυτή τη λιπαρή πληροφόρηση. Αλλά χρειάστηκε να υποστούμε όλο το πακέτο σε σίριαλ διαρκείας, παράλληλα με τα σχεδόν υποχρεωτικά φαγοπότια, κάθε μέρα έναν μέλανα ζωμό αποκαλύψεων, να μην μπορέσουμε να ξεχαστούμε λίγο, να χωνέψουμε ήρεμα. Κουραμπιέδες με ροζ ζάχαρη, αλλά το ροζ δεν ήταν κάντιο, η πένα και το χαρτί δεν ήταν ζαχαροκαντιοζυμωτή, κάθε άλλο μάλιστα. Δύσκολο συναίσθημα και αυτό το ξάφνιασμα μπροστά στις αποκαλύψεις, το να μην καταλαβαίνεις απολύτως, το να σου εξηγούν και να πρέπει να κρύβεις το σοκ που υφίστασαι, διότι «έλα μωρέ, δεν τα ήξερες αυτά, όλος ο κόσμος τα έχει βούκινο, δεν τα είχες ακούσει, όλο τέτοια συμβαίνουν, ο κόσμος είναι βρώμικος, η εξουσία είναι διεφθαρμένη, τι πέφτεις από τα σύννεφα;...» κ.λπ.

Γιατί να μην ξέρεις; Κι όχι μόνο να μην ξέρεις, αλλά και να μην εννοείς να μάθεις, να μην εννοείς να τα δεχθείς ως αυτονόητα, να εξανίστασαι, να μην μπορείς να γελάσεις κυνικά, να σε πιάνει το στομάχι; Άντε πάρε μερικά χάπια τώρα και σκέψου ξανά τη στάση σου απέναντι στον κόσμο.

https://www.tanea.gr/2008/01/03/opinions/analwsima-dyspepsia/

Πλένω και τραγουδώ

Κάθε μέρα στην κουζίνα ξεχωρίζω τα σκουπίδια. Τις συσκευασίες τροφίμων χωριστά, για τον μπλε κάδο της ανακύκλωσης. Ο μπλε κάδος έχει μετακομίσει πολύ μακρύτερα, αλλά εγώ συνεχίζω να τον ακολουθώ. Καθαρίζω πλαστικά κουπάκια γιαουρτιών, «να είναι πλυμένα» έγραφαν οι οδηγίες. 
Μαζεύεται ταχύτατα απίστευτη ποσότητα πλαστικών συσκευασιών, τα κανονικά σκουπίδια έχουν γίνει ένα μικρό βαρύ σακουλάκι που κάνει μέρες να γεμίσει, φτωχός συγγενής των ελαφρών, που ίσως ανακυκλωθούν. Ίσως. Τριγυρνώ σαν τρελή κάθε μέρα κουβαλώντας τα ανακυκλώσιμα, αναζητώ τον κάδο από τετραγώνου εις τετράγωνο. Περπατώ- περπατώ στα σοκάκια όταν ο κάδος δεν είναι εδώ. Πού είσαι κάδε; 
Πλένω και τραγουδώ, μήπως είμαι ηλίθια που επιμένω; Διαβάζω ρεπορτάζ: η ανακύκλωση δεν γίνεται σωστά, ακούω εκδοχές, αφού τα ξεχωρίσουν τα πετάνε γιατί δεν έχουν την υποδομή, αλλά δεν το παραδέχονται, να παίρνουν επιδοτήσεις της Ένωσης. Στις πόλεις άλλων χωρών της Ένωσης οι κάδοι είναι μπροστά σε κάθε σπίτι, εδώ πρέπει να κάνεις διαδρομές. 
Είναι φυσικό να νιώθεις κορόιδο, αυτή την ευαισθησία διδάσκεσαι παραδοσιακά στην Ελλάδα. Μην κάνω κάτι παραπάνω από αυτά που κάνουν όλοι, μη με πιάσουν κορόιδο οι ξύπνιοι που καραδοκούν. Υμνείται πανταχόθεν η παρανομία και ο τσαμπουκάς, ο αταβιστικός φόβος περί κορόιδου μεγαλώνει. Μου έρχεται συχνά να παρατήσω την προσπάθεια, αλλά τελικά στοιβάζω δεμάτια, ταχτικά κουπάκια, σκαφάκια από κρέας, πλαστικά περιτυλίγματα, τόση τάξη δεν υπάρχει πουθενά στο σπίτι μου, ξαναπιάνω το κυνήγι τού μπλε κάδου. Είναι ο καθημερινός μου πατριωτισμός, αλλά ελπίζω να μην τον δοκιμάσει περισσότερο ο Δήμος Αθηναίων. Έχω φτάσει στα όριά μου. Θα παρατήσω τα κουπάκια γιαουρτιών, θα αρχίσω τις υπογραφές για το όνομα της Μακεδονίας. Είναι πιο ξεκούραστη ανακύκλωση μου φαίνεται.

https://www.tanea.gr/2007/11/29/opinions/analwsima-plenw-kai-tragoydw/

Επέτειος

Σώματα αγαλματένια, σαν χτισμένα σε εντατικά γυμναστήρια, αλλά μάλλον θα τα είχαν αποκτήσει στην οικοδομή, σκεφτήκαμε για τους ηθοποιούςμετανάστες του έργου «Ένας στους δέκα» που πήγαμε να δούμε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Από τη ζωή τους μεταφερμένα στη μικρή σκηνή, περιστατικά που λίγο πολύ τα ξέρουμε όλοι, το όνομα που αλλάζει, η ταλαιπωρία, η αποφασιστικότητα ωστόσο, η βία, το ξεπούλημα της δουλειάς και του κορμιού, οι εξευτελισμοί, η αλλοτρίωση του ξένου. Το πιο σπουδαίο είναι να βλέπουμε ότι κατάφεραν να περάσουν από τη βουβαμάρα στην έκφραση, να αποκτήσουν φωνή. Κι ανάμεσα στις ιστορίες τους, που τις ξέρουμε, βγήκε στο θέατρο και το παρελθόν τους, που κοντεύουμε να το ξεχάσουμε. Οι αναμνήσεις τους από τις παρελάσεις των παιδικών τους χρόνων, στην Κόκκινη Πλατεία. Στις Κόκκινες Πλατείες.

Εμβατήρια που έχουν τραγουδηθεί και στην Ελλάδα, και μουσκέψει με πολλά δάκρυα εδώ, από τους ηττημένους αριστερούς.

Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά: εκεί ήταν επίσημο άσμα στις παρελάσεις, εδώ ήταν αναμνηστικό ενός χαμένου εμφυλίου. Και ύστερα η Διεθνής- εκεί κρατικός ύμνος, εδώ αναμνηστικό μιας εποχής προσδοκιών που φάνταζαν απολύτως δίκαιες και δεν τους είχε δοθεί η ευκαιρία απλώς να εφαρμοστούν.

Εποχή άγνοιας ή αθωότητας; Οι νέοι στη σκηνή σάρκαζαν τα καθεστώτα που τους εξαθλίωσαν, που κατέρρευσαν από την ίδια τη φτώχεια που δημιούργησαν, και τους έστειλαν τελικά εργάτες κακοπληρωμένους στην πλούσια «δυτική» μας χώρα. Συνειδητοποίησα ότι χωρίς να το θέλουμε είχαμε γιορτάσει, πηγαίνοντας να δούμε το έργο αυτό, την επέτειο της Οκτωβριανής Επανάστασης, που επέμεναν να μας θυμίσουν νοσταλγοί από εφημερίδες και περιοδικά, αλλά και διά ζώσης, πουλώντας πρωινιάτικα εφημερίδες στο πάρκο.

https://www.tanea.gr/2007/11/12/opinions/analwsima-epeteios/

Ασορτί

Με το πενηνταράκι στην τσέπη, λέω ότι κάνω πολιτική στη βόλτα μου, διαλέγοντας σε τι καπέλο θα το ρίξω. Όχι στους παραμορφωμένους που εκτίθενται στη μέση της Ερμού, στο κορίτσι που προσκυνά λίγο παρακάτω και σταυροκοπιέται, στη γυναίκα που προβάλει το κομμένο της χέρι στην οδό Βουκουρεστίου, σε μητέρες με μωρά, σε άνδρες με σκυλιά, όχι. Μόνο σε μουσικούς και ζογκλέρ, σε κείνους τους ευπρόσδεκτους που σε προϋπαντούν με γλυκές νότες από μακριά, ή προσπαθούν να σε συγκινήσουν με αυτοσχέδια θεατρικά κόλπα. Και σε όσους ντύνονται αγάλματα και βάφουν και το πρόσωπο τους, και στέκονται ακίνητοι επί ώρες και καμιά φορά καταφέρνουν να ξαφνιάζουν. Αλλά πού είναι όλοι αυτοί; Πού πήγαν οι ορχήστρες που έπαιζαν στο κέντρο, οι ταχυδακτυλουργοί που πετούσαν πορτοκάλια στον αέρα, ένας θηλυκός Σαρλώ με λίγο παχουλούς μηρούς, οι βιολιστές, οι κλόουν, οι κλαρινετίστες, που έστηναν ένα μεταλλικό καβαλέτο στις στοές κι έπαιζαν μουσική υψηλού επιπέδου; Περαστικοί ήταν από εδώ, ήρθαν να δοκιμάσουν λίγο και δεν τους σήκωσε το κλίμα, ή ενώθηκαν εναντίον τους οι παραδοσιακοί επαίτες και τους εκτόπισαν; Μήπως δε χρειάστηκε καν να εκφραστούν επιθετικά, μήπως η κίνηση της αγοράς απλώς τους έδιωξε, το κοινό, οι περαστικοί των δρόμων, προτίμησε δια παντός τους παραμορφωμένους και ακρωτηριασμένους, τους εμπαθώς ευλαβείς, την ασχήμια και την απώθηση, την ικεσία και τη δουλοπρέπεια, από την έκθεση της οποιασδήποτε καλλιτεχνίας; Πάνε άραγε και οι ζητιάνοι της κάθε πόλης ασορτί με την περιρρέουσα αισθητική της, δεν επιτρέπεται να ξεχαστεί ο διαβάτης ούτε για το χρονικό διάστημα μιας μικρής βόλτας; Πολλά ζητάω, θα μου πείτε, με ένα μόνο πενηνταράκι. Που έμεινε στην τσέπη αξόδευτο τελικά, αλλά το τίμημα στην ασχήμια το καταβάλουμε ούτως ή άλλως.

https://www.tanea.gr/2007/10/18/opinions/analwsima-asorti/

Ρεπούμπλικα με μπορ κατεβασμένα

Το Σαββατοκύριακο την είχαν σχεδόν βαφτίσει Ρεπούμπλικα Μακεντονίγια, τη Δευτέρα ανακοίνωσαν ότι όχι, τα βαφτίσια δεν τελέστηκαν. Το αδιέξοδο συνεχίζεται. Στο μεταξύ την αναγνώρισε και ο Καναδάς, με το «συνταγματικό της όνομα» όπως το λέμε κομψά, κι έτσι την έχουν αναγνωρίσει 117 χώρες. Και σε αυτές που δεν την έχουν αναγνωρίσει, μη νομίζετε ότι οι άνθρωποι που φτιάχνουν χάρτες, ή βγάζουν εισιτήρια, ή μιλάνε μεταξύ τους, μπαίνουν στον κόπο να στραμπουλάνε τη γλώσσα τους κάθε φορά που την αναφέρουν. Αυτό μόνο εμείς το κάνουμε, με την καρδιά σφιγμένη από ανησυχία, μη μας ξεφύγει καμιά συλλαβή από το γλωσσοδέτη ΠΓΔΜ λάθος και μας πουν προδότες.

Είναι μια επωφελής ασχολία που θα τη συνεχίσουμε με πάθος, μέχρι να την αναγνωρίσουν όλες οι χώρες του κόσμου και να αρχίσουμε εκστρατεία για τους εξωγήινους. Να βρεθούμε επιτέλους ανάδελφοι πλήρως, όπως μας ήθελε ο ξεχασμένος εκείνος Πρόεδρος Δημοκρατίας μας. Και να αφήσουμε την πίκρα να μας πλημμυρίσει. Εκτός κι αν το πάρουμε αλλιώς και αποφασίσουμε ότι δεν μας πειράζει να τη λένε Μακεδονία. Τι θα μας κάνει δηλαδή; Μήπως δεν υπάρχουν ένα σωρό Αθήνες στις ΗΠΑ, πάθαμε τίποτα;

Μας αμφισβητεί το μονοπώλιο της αποκλειστικής προέλευσης από τους ένδοξους Μακεδόνες; Αυτά τραβάνε τα παιδιά των ενδόξων, τι να κάνουμε; Είναι τόσο τρομερό; Είναι λέει ανιστόρητοι, και λοιπόν;

Ένα παραμύθι θέλουν κι αυτοί, να ζήσουν τον μύθο τους στη δική τους χώρα.

Πες ότι ο πατέρας σου είχε ένα εξώγαμο με τη γειτόνισσα. Θα καβγαδίσεις, θα το σνομπάρεις, θα μουτρώσεις στους συγγενείς που το κάνουν παρέα, αλλά αν μείνεις ώς το τέλος μουτρωμένος εσύ θα χάσεις. Αυτό θα έχει τη ρεπούμπλικα κι εσύ τα μπορ κατεβασμένα.

Χειραγώγηση

 Ποιος σε χειραγωγεί παιδί μου; Εσένα ρωτάω κούκλε, νεαρέ ευάερε και ευήλιε, με το αξιοζήλευτο δέρμα, το σταθερό βήμα, τη σιγουριά στο βλέμμα.

Εσένα που μιλάς για χειραγώγηση. Κάτι μου θυμίζεις βέβαια, χρόνια πριν η λέξη υπήρχε με τη γενική κτητική «των μαζών» από δίπλα. Τώρα οι μάζες βούλιαξαν ως λέξη, τέλειωσαν την καριέρα τους, ακόμα και το ΚΚΕ ξεχνάει να τις χρησιμοποιήσει. Έμεινε μόνο η «χειραγώγηση». Η οποία χειραγώγηση προϋποθέτει κάποιους που είναι πρόθυμοι να χειραγωγηθούν. Για πες μου εσύ, λοιπόν, που βλέπεις προσπάθεια χειραγώγησης μόλις ακούσεις μια προσωπική άποψη και σου μοιάσει κάπως πρωτότυπη, κάπως πρωτάκουστη, για πες μου ποιοι είναι αυτοί που θα χειραγωγηθούν; Πώς τους ορίζεις ακριβώς; Είναι οι πιο αμόρφωτοι, είναι οι πιο νέοι, είναι οι πιο φτωχοί, είναι οι πιο αδύναμοι χαρακτήρες;

Από ποια ηλικία μέχρι ποια θεωρείς ότι κινδυνεύει κανείς;

Περίπου πότε βγαίνει από τη ζώνη υψηλού κινδύνου; Με πτυχίο Πανεπιστημίου το γλιτώνει κάποιο ποσοστό χειραγώγησης, ή χρειάζεται και μεταπτυχιακό; Το απολυτήριο Λυκείου προστατεύει καθόλου;

Παίζει κάποιο ρόλο το φύλο; Μήπως οι γυναίκες είναι πιο εύκολο να χειραγωγηθούν, μήπως το σηκώνει ο οργανισμός τους; Ποιοι είναι αυτοί, τέλος πάντων, που κάθονται και τους χειραγωγούν, και εν ονόματί τους συγχύζεσαι καθημερινά και υποπτεύεσαι γύρω σου το σύμπαν; Ποια ομάδα πληθυσμού. Το σίγουρο είναι πάντως ότι τον εαυτό σου δεν τον θεωρείς πρόσφορο, έτσι δεν είναι; Εσύ δεν χειραγωγείσαι, τι διάολο. Εσύ έχεις ελεύθερη, λαγαρή, ψύχραιμη κρίση, πιάνεις πουλιά στον αέρα και τη μυρωδιά των υπόπτων για χειραγώγηση. Μόνο την έμμονη ιδέα ότι ο κόσμος χειραγωγείται εύκολα σου έβαλε κάποιος άτιμος στο κεφάλι...

https://www.tanea.gr/2007/09/21/opinions/analwsima-xeiragwgisi/

Γαλανόπτερη παραλία

Παράξενο ρεζερβουάρ έχει μέσα μου η θάλασσα, το γεμίζω μήνες κι αδειάζει ταχύτατα. Φταίει η ζέστη, φταίει η βροχή που δεν έρχεται, φταίει και το απαλό τρικύμισμα της πολιτικής, κάτι οι συνειρμοί, κάτι τα χρώματα, κάτι οι συζητήσεις, απαγορεύτηκε και το ψάρεμα του γαλανόπτερου τόνου. Όχι του γαλανόλευκου, προσέξτε. Γαλανόπτερη παραλία μού φέρνει στον νου, τιρκουάζ νερά και εναλλάξ πράσινα, προς το Σούνιο, ανάμεσα στον όρμο που λέγεται Πούντα Ζέζα και στον κόλπο που λέγεται Λιμάνι Πασά. Μια αρβανίτικη και μια τουρκοελληνική ονομασία αντιστοίχως, οι οποίες επιβιώνουν της πρόσφατης ονοματοδοσίας, Πάνορμος και Ποσειδωνία, αντιστοίχως. Ετούτη έχει όνομα ακόμα πιο μυστήριας προέλευσης, τη λένε Τσίου! Να είναι βενετσιάνικη, πελασγική, να είναι ονοματοποιία της εποχής των Ορνίθων; Πώς θα τη βγάλουν άραγε τώρα που θα χτίσουν πάνω στη λεπτόγεω πλαγιά με τα θυμάρια τρεις ξενοδοχειακές μονάδες 12.000 τ.μ.; (χτεσινή είδηση, ειδησούλα μια σταλιά, κι όμως τόσα πολλά τετραγωνικά) Κάποιο πολύ πιο εύηχο και επιβλητικό όνομα θα της βρουν σίγουρα, να θυμίζει στιβαρό τσιμέντο και καλοπλυμένες κουρτίνες που ανεμίζουν. Αέναο θαύμα πάντα, το πώς χωράνε σε τόσο μικρά μέρη τόσο πολλά τετραγωνικά οικοδομής. Κάνεις ένα βήμα και σκοντάφτεις στο ύψωμα, γλιστράς και πέφτεις στα νερά. Πώς να στήσει η φαντασία ρεσεψιόν και πούλμαν, πάρκινγκ και μπαλκόνια, πηγαινέλα αυτοκινήτων πάσης φύσεως, κι όλα τα κομφόρ σε μικρά κουτιά, και τη θάλασσα γεμάτη φουσκωτά και τους γαλανόπτερους τόνους σε πιατέλες με σούσι; Μένει η φαντασία στους τόνους από χώμα λεπτογέου που θα σωριαστεί και θα σκαφτεί, και πέτρας και ισοπέδωσης, μένει στους στενούς, τσιγκούνικους δρόμους του Λαυρίου που θα σηκώσουν την κίνηση απροετοίμαστοι ως συνήθως. Και το ρεζερβουάρ της θάλασσας μέσα μου άναψε λαμπάκια. Χρειάζεται επειγόντως γέμισμα, έχει αρχίσει να κελαηδάει. Τσίου. Τσίου...