Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε λίγο έρχεται κι άλλο. Βρουμ, βρουμ, πάνω κάτω, συνέχεια. Σε λίγο έρχεται κι ένα αυτοκίνητο με στερεοφωνικό στη διαπασών, πάνω κάτω κι αυτό. Ρωτάω το γκαρσόνι, έτσι γίνεται εδώ, μου λέει. Τηλεφωνώ στο Λιμεναρχείο, θα τελειώσουμε τις δουλειές μας και θα κάνουμε μια παρουσία, μου λένε. Ας φύγουμε, λέμε, καλύτερα, η ώρα πέρασε και έκαναν μια απουσία. Πάμε μια βόλτα στην προκυμαία. Από το εξωτικό ζαχαροπλαστείο με τους πλαστικούς φοίνικες αντηχεί η προκυμαία από σουξέ μέχρι πέρα, στην ερημιά, όπου έχουν στήσει μια καντίνα κι εκεί είναι στέκι νεανικό, μουσική ροκ. Ελπίζω να περνάνε καλά οι ένοικοι των σκαφών εδώ πέρα. Κοστίζουν πολύ οι διακοπές τους. Ευτυχώς εμείς μένουμε σε ένα ήσυχο μέρος, κι ευχαριστώ τον τοπικό θεό που μας προστατεύει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου