Κοίτα κάτι συμπτώσεις. Ξεκίνησα τυχαία ένα βιβλίο που είχα για ρεζέρβα καλοκαιρινή, «The island of missing trees», της Ελιφ Σαφακ, ακριβώς τη μέρα που δημοσιεύονταν οι πρώτες φωτογραφίες της επετείου του πραξικοπήματος στην Κύπρο. Δεν ήξερα ότι το νησί με τα χαμένα δέντρα είναι η Κύπρος, η δε ιστορία διαδραματίζεται στην ταραγμένη εκείνη περίοδο. Δύο ζευγάρια εραστών, απαγορευμένοι έρωτες ανάμεσα σε Έλληνες και Τούρκους και οι βαριές τους συνέπειες εποχές πολέμου. Η καθημερινότητα, η ζωή που μπορούσε να μοιράζεται και πλήττεται φρικτά από τον πόλεμο, αυτή την καταπληκτική ιδέα του Ιωαννιδη. Άνθρωποι σκοτώνονται στο διαβα των οπλισμένων ομάδων, ορφανεύουν, ξεσπιτώνονται, καταστρέφονται, γίνονται πρόσφυγες καθώς κατεβαίνουν τα άρματα μάχης. Η ζωή συνεχίζεται βέβαια, τραυματισμένη όμως.
Το τελείωσα σήμερα, που ακόμα διαβάζω ρεπορτάζ και σχόλια για την γιορτή της Δημοκρατίας στο Προεδρικό, κι ομολογώ σκέφτηκα κι εγώ ότι ο αναστοχασμός μας λείπει.
Τη θαύμασα και ζήλεψα αυτή την απίθανη (και πανέμορφη) Τουρκάλα, για την αφήγηση αυτού του τραύματος που πιστεύω ότι δεν έχουμε εμβαθύνει.
Έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά το βιβλίο της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου