Αντιλαμβάνομαι τη σημερινή επέτειο πτώσης της Κωνσταντινούπολης ως τελική νίκη της Εκκλησίας επί του κράτους. Έχοντας λοιδορήσει τον αυτοκράτορα Παλαιολογο για την προσπάθεια του να βρει βοήθεια στη Δύση παραδίδοντας τα πρωτεία στους Καθολικούς, οι βυζαντινοί εκκλησιαστικοί προτίμησαν αναφανδόν το τουρκικό σαρικιον που τους έδωσε εξουσία στα πλαίσια του νέου κράτους. Και δεν την άφησαν ποτέ, ας δημιουργήθηκε και η Εκκλησία της Ελλάδος με την Επανάσταση. Κι ακόμα και τώρα δεν ανέχονται να χάσουν προνόμια και αντιστέκονται σθεναρά σε οτιδήποτε τους φανεί ότι τα απειλεί.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια παρουσία…
Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε ...
-
Ο γιος μου ο Ντίνος μου έστειλε ένα μήνυμα καθώς ταξίδευε με το τραίνο για το αεροδρόμιο του Λονδίνου, για να έρθει στην κηδεία της γιαγι... -
Μπούχτισα τους λυρισμούς των καταστροφολόγων. Έχουνε πάρει μια παραδοξολογία του Μπρεχτ και μας βάζουν φωτιά κάθε τρεις και λίγο. Και δεν υπ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου