Απόψε στη Δράκια θα χτυπά τις πόρτες των σπιτιών μια παρέα αντρών για να πει τα κάλαντα των Φώτων. Έχουν περάσει χρόνια που τ' άκουσα πρώτη φορά: χτύπησαν την πόρτα του εξοχικού μας, κι άνοιξα χωρίς να ξέρω, κι άρχισαν να τραγουδούν εκεί στην αυλή, δέκα τουλάχιστον άντρες. Πώς ανεβαίναν οι φωνές, τραχιές όμως καθαρές και σωστές στην κρύα νύχτα, κι οι πρωτευουσιάνοι να μην πιστεύουμε τα μάτια και τ' αυτιά μας που ζούσαμε τέτοιο δρώμενο. Τύχαινε για χρόνια μετά να πηγαίνουμε των Φώτων στο χωριό, και κάθε φορά είχαμε τη χαρά να τ' ακούμε, μέχρι που αρχίσαμε άλλα πηγαινέλα, με τη Βρετανία την πολυτράγουδη, που έγινε μετά Βρεξιτανία. Κι έτσι δεν είμαι στο σπιτάκι μου απόψε, ν' ανοίξω στην κομπανία και ν' ακούσω την ωραία αντρική χορωδία, κι η ηχογράφηση δεν αποδίδει σωστά την ανάπτυξη των φωνών στον κρύο αέρα του βουνού. Αχ...
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
-
Έχω μόνο μία φωτογραφία του μπαμπά μου παιδί. Δεν ξέρω πότε έχει τραβηχτεί ακριβώς, ούτε πού βρίσκεται. Δε γράφει τίποτα επάνω το μικ... -
Φθινοπωριάζει κανονικά, σαν άλλοτε ή σαν τώρα, που ο βοριάς επεκτείνεται ως τα τέλη Σεπτεμβρίου ενώ όφειλε να αποσυρθεί ήδη από τα τέλη Αυγ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου