Χτύπησε το τηλέφωνο και μου είπαν καλησπέρα. Η ώρα ήταν 10.38 π.μ.
Αυτή η "καλησπέρα" που έχει κανονικά αντικαταστήσει την "καλημέρα", έχει κάποια ψυχαναλυτική εξήγηση; Αυτή η βιασύνη για την εσπέρα, για το πέρας της ημέρας από το ζωηρό πρωί, μήπως δείχνει βαθύτερη κούραση των ελληνικά ομιλούντων απέναντι στο ίδιο το φως; Δεν ξέρω, αναρωτιέμαι. Τι μανία, τι πάθος, τι προσήλωση στην εσπέρα, στο "τέλος της μέρας", άλλη αγγλική έκφραση που μας κατσικώθηκε παθιασμένα επίσης, πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Η μέρα είναι ακόμα νέα ωστόσο και πρέπει να τη ζήσουμε, για να το πω και με τρόπο αναγνωρίσιμο, the day is still young, αλλά όχι, κι αυτό για τη νύχτα το λένε.
Αρα δεν έχουμε ελπίδες εμείς οι πιστοί της ημέρας. Θα μείνουμε στο σκότος των λέξεων. Δεν υπάρχουμε. Πάω να βαδίσω στον ήλιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου