Στη συγκέντρωση έξω από την πρεσβεία του Ιράν ένιωσα σα να ταξιδεύω στο χρόνο και στο χώρο, σα να ήμουν με τους Έλληνες εξόριστους στο Παρίσι επί χούντας και να διαδηλώνω με ψήγματα ελπίδας και πολλή απελπισία, έστω κι αν δεν το είχα ζήσει στ αλήθεια αυτό. Άλλοι με το γιο του Σαχη κι άλλοι με άγνωστους ηγέτες, όλοι με το ίδιο πάθος να φωνάζουν συνθήματα στη γλώσσα τους από τα οποία καταλαβαίναμε τη λέξη Τζουμχουριετ, Δημοκρατία. Και τη λέξη Ινσαλαχ, με τη βοήθεια του θεού, μακάρι, αμήν, διότι βέβαια το να θες να γλιτώσεις από το θεοκρατικό καθεστώς δεν σημαίνει ότι έχεις γίνει άθεος ή ότι άλλαξες τη γλώσσα σου για να ταιριάζει σε αθεοσυνη.
Στο λεωφορείο του γυρισμού ήταν μέσα και κάμποσοι από αυτούς τους νέους, κι ήταν σα να συνεχιζόταν το ταξίδι στο χρόνο μαζί τους. Μόνο που η τυραννία της δικής τους χώρας είναι πολύ χειρότερη, μακροχρόνια και αιματηρή. Τι να πω; Κουράγιο, θα πέσει, τι θα κάνει; Ελπίδα και ινσαλαχ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου