Σειρές του Νετφλιξ που με διασκέδασαν:
Πρώτα είδα το Decameron. Τσαντίστηκα με το πρώτο επεισόδιο γιατί περίμενα κάτι που να μοιάζει με το Δεκαήμερο του Βοκακίου. Δεν έμοιαζε. ξεκινούσε από τη βασική ιδέα, να φεύγουν κάποιοι πλούσιοι από την πανουκλιασμένη Φλωρεντία, χρησιμοποιούσε κάποια ονόματα, αλλά μετά γινόταν το έλα να δεις εντελώς άσχετο με την ιστορία. Μετά από λίγες μέρες το ξανασκέφτηκα, το πήρα απόφαση ότι δεν θα δω τίποτε που να μοιάζει με τον Βοκάκιο ή τον Παζολίνι, και συνέχισα να τη βλέπω. Γέλασα πολύ, τη συστήνω. Είχε βέβαια μπόλικο ντοματόζουμο, αλλά αυτό πλέον θεωρείται απαραίτητο στοιχείο της σύγχρονης παραγωγής, τι να κάνουμε;
Ύστερα είδα το Kaos, με τους θεούς του Ολύμπου σε ελεύθερη απόδοση. Παρόλη την ελευθερία, υπήρχε πολύ από το πνεύμα της μυθολογίας. Γεμάτο καταπληκτικές ιδέες αντιστοίχισης, είναι αστείο και βαθιά πικρό, με μια αισιόδοξη πινελιά στο τέλος. Το θεώρησα αριστουργηματικό. Με πολύ σπλάτερ βέβαια, αλλά όσο και να βάλεις στη Μυθολογία, μέσα είσαι.
Φωτογραφία, το άγαλμα Natural energy στο Hyde Park, μια μέρα που έβρεχε κι αν και στάθηκα κάτω από δέντρο, ο Δίας δεν με κεραυνοβόλησε!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου