Kακιά σκουριά

 Γιατί λυπάμαι τόσο τα μάρμαρα, εγώ η φανατική αναγνώστρια του Χάινριχ Μπελ που με δίδαξε να περιφρονώ τα κτίρια και τις μεγαλειώδεις κατασκευές, να με συγκινούν μόνο οι άνθρωποι; Πώς προδίδουν τα βήματα στην πόλη τις ωραίες διδαχές του... Μήπως έβλεπα τα στολίδια της Αθήνας σαν ατομική κληρονομιά, ό,τι μου άφησαν άνθρωποι που είχαν την ψευδαίσθηση ότι διαθέτουμε πόλη, γι αυτό διαρκώς τα κλαίω;