Πράγματα και θάματα

Πράγματα και θάματα συνέβησαν τις ημέρες που εγώ προσπαθούσα να περάσω τα διόδια για Λάρισα χωρίς να γίνω ρεζίλι (δεν το πέτυχα). Στον Άγιο Παντελεήμονα έγινε η αντιρατσιστική συναυλία με αστυνομική προστασία. Διότι στον Άγιο Παντελεήμο- να, δεν ξέρω αν το έχετε αντιληφθεί, υπάρχει ένα κράτος εν κράτει, πολύ λιγότερο διάσημο από των Εξαρχείων, αλλά που ταλαιπωρεί πάρα πολύ τον κόσμο που μένει εκεί. Λέγοντας κόσμο δεν εννοώ μόνο τους μετανάστες, νέους και παλιούς, που μερικοί έχουν μαγαζιά μέσα στα οποία εισβάλλουν και τους απειλούν οι «αγανακτισμένοι κάτοικοι», αλλά και τους Έλληνες που απεχθάνονται τις ρατσιστικές εκδηλώσεις περισσότερο από τις ποικιλίες της ανθρώπινης ράτσας. Η Αστυνομία που είχε δώσει άδεια για τη συναυλία την προστάτεψε κιόλας από την επιθετικότητα των ρατσιστών. Αυτονόητο, έτσι; Ο ρατσισμός είναι αντίθετος με το Σύνταγμα, αν μη τι άλλο. Στα δε Εξάρχεια, στο «Φλοράλ» που απέκτησε ήδη τον μύθο του, διάφοροι λέει «αντιεξουσιαστές» επιτέθηκαν με αυγά στη Σώτη Τριανταφύλλου φωνάζοντας να πάει να παρουσιάσει τα βιβλία της στο Κολωνάκι. Αντιεξουσιαστές αλλά οπαδοί της ταμπέλας οι αυγουλιέρηδες, δεν μπορούν να αφήσουν τα πράγματα να μπερδεύονται στα καλά καθούμενα. Τους μπέρδεψε η Σώτη, την είχαν για δική τους και ξαφνικά παρεξέκλινε του δόγματος. Οπότε τι να κάνουν οι άνθρωποι, κατέφυγαν στο μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει... Σύντροφοι των άλλων, του Αγίου Παντελεήμονα, κατά βάθος, θέλουν τα πράγματα τακτικά, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Στα Εξάρχεια οι αναρχικοί, κι ο υπόλοιπος κόσμος να φοβάται, στον Άγιο Παντελεήμονα οι ρατσιστές, κι ο υπόλοιπος κόσμος να φοβάται. Να ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε.
Τους χάλασε η μαγιονέζα τώρα. Βρίσκόμαστε σε χώρα όπου ο καθένας μπορεί να εκφράζεται ελεύθερα. Πω πω καταστροφή!

https://www.tanea.gr/2009/11/04/opinions/analwsima-pragmata-kai-thamata/

Κρίση ταυτότητας

Επρεπε να πάω με τη μητέρα μου στο αστυνομικό τμήμα για την ταυτότητά της, κι ομολογώ ότι δεν απέφυγε το μυαλό μου τους συσχετισμούς που πάντα κάνει ένα μυαλό από μόνο του, λες κι είναι αυτόνομο. Δηλαδή, πού πάμε τώρα σε ζώνη επικίνδυνη στα καλά καθούμενα, έλεγε το μυαλό χωρίς εγώ να το θέλω. Κι αν πέσουμε στη μέρα δράσης των πυρήνων, των ομάδων, των δεν ξέρω ποιων που έχουν κηρύξει μονομερώς πόλεμο με την Αστυνομία, ποιος θα μας κλάψει που δεν είμαστε είκοσι χρονών, γιατί με κάποιον περίεργο τρόπο μετράνε και τα χρόνια; Τον άμαχο πληθυσμό τον ξεχωρίζουν; Ή σου λένε, τι ήθελες, κυρά μου, να πας να πάρεις ταυτότητα; Έχεις συμβιβαστεί δηλαδή με τον αστυνομικό έλεγχο, δέχεσαι να ρυθμίζεται η καθημερινότητά σου από ένα χαρτί που αποδεικνύει την υπακοή σου στο κράτος; Ε, αν το καλοσκεφτείς έτσι είναι τα πράγματα. Μην το πολυψάχνεις. Δέχομαι, δεν δέχομαι; Πώς λένε δέχεσαι για σύζυγό σου τον τάδε, σε χαρές και λύπες και δυστυχίες και ευτυχίες; Μάλιστα δέχομαι. Και τους νόμους δέχομαι, και τους αστυνόμους δέχομαι, ακόμα και τους «σπανίως υπονόμους» που έλεγε εκείνο το σοφό, παλιό τραγούδι. Είμαι μια συμβιβασμένη με την ελαττωματική ελληνική πραγματικότητα κι όλο ελπίζω ότι θα καλυτερεύσει διά της πειθούς και των παρατηρήσεων και πέρσι τον Δεκέμβρη διαπίστωσα ότι δεν θέλω να καταστρέφεται η πόλη μου με βάνδαλο τρόπο όσο άσχημη κι αν είναι. Άντε λοιπόν ψηλά το κεφάλι, κι αν χρειαστεί να βγεις και στους δρόμους αγκαζέ με τους «μπάτσους» για να υπερασπιστείς την ύπαρξή τους, τι θα πεις, δέχεσαι; Τι να κάνουμε, εδώ που φτάσαμε δεν υπάρχουν δισταγμοί. 

Δέχομαι! 

https://www.tanea.gr/2009/11/02/opinions/analwsima-krisi-taytotitas-2/

Ημιυπαίθριοι ολοάσχημοι

Αλλο να βάζεις το συνθετικό «μισο» πριν από μια λέξη, κι άλλο το «ημι». Πώς να το κάνουμε. Για φανταστείτε τον «ημιυπαίθριο» στη δημοτική. Πώς θα ήταν; 

Μισοϋπαίθριο; Ή μήπως μισοέξω; Μισομπαλκόνι, πώς σας φαίνεται; 

Μισοβεράντα- μισοσαλόνι; Μισόμισό πολύ απλά; 

Μισάνοιχτο ή μάλλον μισόκλειστο; 

Καμία παραλλαγή από όλες αυτές δεν έχει τη γοητεία, την ισχύ και το βάρος της λέξης ημιυπαίθριος. Ωστόσο, πρόκειται για κάτι πολύ καθημερινό και στην πράξη αποτελείται από υλικά εντελώς διαφορετικά από την επίσημη αυτή λέξη. 

Αλουμίνια, τζάμια, νοβοπάν, ξύλα και κεραμίδια στις πιο σικ περιπτώσεις, όλα ελαφρά, φτηνά, και κυρίως πολύ αποτελεσματικά στο να κάνουν τους ημιυπαίθριους εντελώς μη υπαίθριους. 

Σιγά το πράγμα δηλαδή, δυο γράμματα αλλάζουν θέση, αλλά αυτό συμβαίνει σε βεράντες και μπαλκόνια που υποτίθεται ότι έμειναν ανοιχτά για το φως και τον αέρα των γειτόνων. Βέβαια, η έννοια του γείτονα είναι πολύ ενοχλητική στη σύγχρονη οικοδομή, αλλά ακόμα δεν βρέθηκε ο τρόπος να καταργηθεί τελείως. Αναγκαστικά οι μηχανικοί χτίζουν με βάση τον οικοδομικό κανονισμό, ο οποίος μπορεί να έχει τους μεγαλύτερους συντελεστές που υπάρχουν, να αφήνει έξω από την οικοδομή όλα τα πράγματα που θα έπρεπε να είναι μέσα, από τους κάδους σκουπιδιών μέχρι τα φρεάτια της ΕΥΔΑΠ, να τα φορτώνει όλα στον δημόσιο χώρο, αλλά ακόμα και στα Πατήσια κάποια στιγμή βάζει ένα όριο. Υποχρεώνει να κάνεις ένα ρετιρέ, έναν όροφο αποτραβηγμένο για να μπορεί το φως να διαχέεται, κάπως να λέει καλημέρα και στους αποκάτω, ή μεγάλες βεράντες που αρχίζουν από χαμηλά, πάλι με τον ίδιο σκοπό. Υπομονή, όπου να ΄ναι θα βρεθεί το υλικό που κάνει τους τοίχους αόρατους απέξω και οι ελληνικές βεράντες θα το δοκιμάσουν πρώτες και καλύτερες. 

https://www.tanea.gr/2009/10/27/opinions/analwsima-imiypaithrioi-oloasximoi/

Κερδισμένες ώρες, χαμένα χρόνια

Ήταν η Κυριακή μεγαλύτερη χθες με την αλλαγή της ώρας και θα έπρεπε να νιώθω πιο ξεκούραστη και προνομιούχα. Γιατί δεν μου συνέβη; Έφταιγε η βροχή που ξεσπούσε κάθε τόσο απότομα και ματαίωνε τα σχέδια για βόλτα, έφταιγε η συννεφιά που κάνει τον ουρανό να χαμηλώνει και χρωματικά να αναμειγνύεται με τα βρώμικα τσιμέντα της Αθήνας; Δεν μου φάνηκε η ώρα που μας χάρισαν, δεν την ευχαριστήθηκα, έφυγε κι αυτή βιαστικά σαν όλες τις συνηθισμένες. Από πού την πήραν, άρχισα να αναρωτιέμαι, και μου τη σερβίρουν τώρα μέσα σ΄ αυτό τον παλιόκαιρο; Και ψάχνοντας να βρω κλεμμένες ώρες βρέθηκα να μετράω κλεμμένα χρόνια στη ζωή, που πάντα κάνεις λάθος τους υπολογισμούς και πάντα αλλιώτικος σου βγαίνει ο λογαριασμός. Φταίει το ότι ο χρόνος του μέλλοντος πάντα επενδύεται με ελπίδες, φαντάζεσαι το μέλλον απελευθερωμένο, χειραφετημένο, λες και ο χρόνος από μόνος του θα τα αλλάξει όλα. Η έννοια του χρόνου εμπνέει όρους που μας μπερδεύουν, ας πούμε τη λέξη «καθυστέρηση». Ήμασταν παιδιά και μαθαίναμε πως η Ελλάδα ήταν σε όλα λίγο καθυστερημένη λόγω προηγούμενων καθυστερήσεων, είχαμε πιστέψει όμως πως κάπως θα έτρεχε στο μεταξύ να προλάβει τους άλλους και όταν θα μεγαλώναμε θα βρίσκαμε τα πράγματα κανονικά και όπως πρέπει. 

Μεγαλώσαμε και οι παλιές καθυστερήσεις έγιναν ιδιαιτερότητες, δεν βιάζονται καθόλου να προλάβουν, κοιτάζουν πίσω ευχαριστημένες, νωχελικά απολαμβάνουν τη λιακάδα και σαν γατούλες γλείφουν το γυαλιστερό τους τρίχωμα. Νωχελικά κι εσείς χαζέψτε στη λιακάδα μας λένε, έτοιμες να βγάλουν νύχια αν εμφανιστεί απειλή ταχύτητας και αλλαγής. Μόνο η συννεφιά τούς το χαλάει. Μια ώρα περίσσευμα ξαφνικά την Κυριακή τη συννεφιασμένη, όπου το ρίχνεις στην περισυλλογή και μετράς κερδισμένες ώρες και χαμένα χρόνια. 

https://www.tanea.gr/2009/10/26/opinions/analwsima-kerdismenes-wres-xamena-xronia/

Παραγραφή και αίσθημα δικαίου

Υπάρχουν ομάδες ανθρώπων σε Ευρώπη, Αμερική, Αφρική και Ασία, που ασχολούνται ακόμα με την καταδίωξη και σύλληψη ναζί εγκληματιών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μερικοί ζουν πολύ, όπως ο λεγόμενος Ιβάν ο τρομερός, που θα δικαστεί στο Μόναχο στα 89 του για τη δολοφονία 27.900 ανθρώπων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. 

Μερικά εγκλήματα δεν παραγράφονται όσα χρόνια κι αν περάσουν, όπως τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Κάποια άλλα παραγράφονται πολύ γρήγορα, ορισμένοι εγκληματίες αποφυλακίζονται πριν δικαστούν επειδή πέρασε ο χρόνος παραγραφής. Είναι πολύ ενοχλητικό, αλλά η λογική της παραγραφής δεν είναι αυτή. Είναι ένα είδος κοινωνικού σεβασμού απέναντι στον χρόνο, που έχει ρυθμιστεί ανάλογα με την πράξη, ανάλογα με τη χώρα, τις νομικές ιδέες, τους θεσμούς. 

Γενικά θεωρείται προοδευτική κατάκτηση. Φαίνεται ότι στις ΗΠΑ δεν υπάρχει παραγραφή για βιασμό ανηλίκου ή καταργήθηκε πρόσφατα, τώρα που δεν μπορείς πια ούτε το παιδί σου να πάρεις αγκαλιά στην παραλία και να μην κινδυνεύεις να σε συλλάβουν. Κατά σύμπτωση, ο δικαστής που ζήτησε την έκδοση, είναι αιρετός. Έτσι βρέθηκε στην ελβετική φυλακή ο Πολάνσκι για ένα έγκλημα που ομολόγησε πριν από 29 χρόνια. Κατά άλλη σύμπτωση, λίγο καιρό πριν, οι ΗΠΑ είχαν ζητήσει από την Ελβετία να αλλάξει τη νομοθεσία απορρήτου των λογαριασμών στις τράπεζες, αλλά αν αυτό είναι δύσκολο ίσως μαλακώσουν οι απαιτήσεις με έναν Πολάνσκι στο πιάτο. Όλα αυτά δεν μοιάζουν περισσότερο με παιχνίδια εξουσιών παρά με ζήλο απονομής Δικαιοσύνης; Στην Ελλάδα, όπου η παραγραφή για τα κακουργήματα είναι είκοσι χρόνια, άκουσα και διάβασα πολλές δηλώσεις ικανοποίησης για τη σύλληψη Πολάνσκι. Και δεν ξέρω αν αυτή η διαφορά των περί δικαίου αισθημάτων από τους νόμους περί παραγραφής δείχνει ευαισθησία ή απλώς τη συνήθη ικανοποίηση για τα βάσανα των διασήμων…

https://www.tanea.gr/2009/10/23/opinions/analwsima-paragrafi-kai-aisthima-dikaioy/

Ποτέ μη ζητάς συγγνώμη

Φρενάρισε απότομα το τρόλεϊ στη στάση κι η γυναίκα που ετοιμαζόταν να βγει έκανε τρία βήματα προς τα πίσω κι έπεσε πάνω μου με όλο της το βάρος, ενώ η ζακέτα της γλιστρούσε δίπλα στα πόδια μου. Προς μεγάλη προσωπική μου ικανοποίηση εγώ κατάφερα να μην πέσω, τη σΑτήριξα να μη σωριαστεί, σήκωσα τη ζακέτα από κάτω και την ξανάβαλα στους ώμους της καθησυχαστικά, γιατί είχε τρομοκρατηθεί αρκετά η καημένη. Ξαναπροχώρησε προς την πόρτα και γυρνώντας πίσω το κεφάλι ζήτησε συγγνώμη. Ο άντρας της που βρισκόταν από την αντίθετη φορά της πτώσης, την τράβηξε έντονα από το μπράτσο, μαλώνοντάς τη για την καθυστέρηση. Έπρεπε να κατέβουν, η πόρτα θα άνοιγε σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά το νόημα του τραβήγματος και της αποδοκιμασίας στη χειρονομία ήταν πως δεν έπρεπε να ζητά συγγνώμη. «Μα έπεσα πάνω της», απολογήθηκε η γυναίκα, κι έκανε να ξαναγυρίσει το κεφάλι προς το μέρος μου, ενώ εκείνος την τραβούσε νευριασμένος. «Σιγά το πράγμα», της είπε με θυμό, και την ξανατράβηξε, οπότε εκείνη δεν το ξαναγύρισε το κεφάλι. 

«Μα», του είπε, «μα…» και τίποτε άλλο, γιατί η πόρτα άνοιγε και κατέβηκε πίσω του, ενώ εκείνος φώναζε: 

«Έλα, έλα πάμε, άντε τώρα…». Θα είχε σίγουρα αμφιβολίες για το αν η παρέμβασή του είχε ακυρώσει τελείως τη συγγνώμη της γυναίκας του, γι΄ αυτό προχώρησε να φύγει όλο νεύρα. Αυτές οι γυναίκες κάνουν ό,τι τους έρθει, μπορεί να σκεφτόταν. Λένε συγγνώμη στον πρώτο τυχόντα που θα πέσουν επάνω του, ενώ φταίει ο οδηγός του τρόλεϊ. Διασύρουν την αξιοπρέπεια του ζεύγους, εκφράζονται δημόσια με ευγένεια, την ξοδεύουν σε ξένους ανθρώπους από τους οποίους δεν περιμένουν καμία ανταπόδοση… Δεν είναι να τις κυκλοφορείς, ρεζίλι σε κάνουν… 
https://www.tanea.gr/2009/10/22/opinions/analwsima-pote-mi-zitas-syggnwmi/

Κοδριγκτώνος και Κυψέλης

Μια πολυθρόνα στη γωνία δεχόταν με ανοιχτές αγκάλες τη βροχή κι έτσι πράσινη που ήταν νόμιζες ότι θα φύτρωναν επάνω της λουλούδια. Κάτι ζωντανό και δεκτικό, επιτέλους, στην αφιλόξενη γωνία. Όμως κάποιος τής υποσχέθηκε καλύτερες μέρες και τη μάζεψε έπειτα από τρεις καταιγίδες. Ένα μυστήριο πράγμα είναι αυτή η γωνία, μα πολύ μυστήριο. Ήταν άλλοτε περίλαμπρη, το πάρκο απέναντι, φαρδείς οι δρόμοι, δέντρα στο πεζοδρόμιο, τώρα συσσωρεύει βρώμα και αδιαφορία. Είναι τόσες δεκαετίες τώρα που χτίστηκε γύρω από ένα μικρό χτίσμα ένα άλλο μεγαλύτερο, το οποίο έμεινε κλειστό για πάντα. Δεν θα πρέπει να υπάρχει στον κόσμο άλλη τέτοια περίπτωση, ωστόσο δεν σκέφτηκε ακόμα κανείς να το κάνει σενάριο. Τι ήταν εκεί μέσα; Το μουσείο Πασά, που επί χούντας είχε αρχίσει να χτίζεται περίτρανο και αετωματοφόρο μπροστά στη Σχολή Ευελπίδων, ύστερα έμεινε γιαπί κι ύστερα γύρισε και κρύφτηκε στο κτίριο- σαρκοφάγο τής περί ου ο λόγος γωνίας. Κάποια στιγμή εκτέθηκε αλλού ένα κομμάτι της συλλογής, το μυστηριώδες κτίριο όμως παρέμεινε φρούριο, αεροστεγώς κλεισμένο. 

Πριν από λίγους μήνες μάλιστα στο σημείο όπου βρίσκεται η υποτιθέμενη είσοδος- όπου κανείς ποτέ δεν μπαίνει- τοποθετήθηκε μια αλουμινένια προεξοχή που τρώει τετραγωνικά από το πεζοδρόμιο, ποιος ξέρει με τι στόχο. Άλλη μια ασχήμια και τσαπατσουλιά στον δημόσιο χώρο που δεν υπερασπίστηκε κανένας. 

Ελπίσαμε βέβαια για λίγο ότι κάτι θα δούμε, κάτι θα μάθουμε, θα λυθεί το μυστήριο, αλλά πού; Το επτασφράγιστο μυστικό απέκτησε απλώς ένα ακόμα στοιχείο παραλόγου, που υποδέχεται τρόλεϊ και λεωφορεία όταν στρίβουν κι αρχίζουν την άνοδο στην περιώνυμη οδό Κυψέλης, η οποία κάποτε ήταν λεωφόρος, να έχουν να αναρωτιούνται οι επιβάτες μέχρι να φτάσουν στην πλατεία. 

Μέρα του λευκού μπαστουνιού

Χθες ήταν η μέρα του λευκού μπαστουνιού. Μέρα αφιερωμένη στους τυφλούς και στο βοηθητικό αντικείμενο που έχει βρεθεί για να μπορούν να κυκλοφορούν μόνοι τους. 

Το άκουσα το πρωί στο ραδιόφωνο και λίγο μετά είδα έναν συνάνθρωπο που στεκόταν δίπλα στην πόρτα του βαγονιού στον ΗΣΑΠ και κατάλαβα ότι δεν βλέπει. 

Μόλις η πόρτα άνοιξε έβγαλε από την τσέπη έναν άσπρο κύλινδρο, τον τίναξε και αμέσως βγήκαν από μέσα κομμάτια τοποθετημένα τηλεσκοπικά, έγινε λευκό μπαστούνι. Κατάφερε να μην τον σπρώξουν οι συμπολίτες που ξεχύνονταν ορμητικά, το κράτησε και ξεκίνησε το περπάτημα. Σε όλο τον δρόμο τον σκεφτόμουν, καθώς πήγαινα με το βλέμμα καρφωμένο στην επιφάνεια δρόμων και πεζοδρομίων, να μη γλιστρήσω, να μη σκοντάψω, να μην παγιδευτώ, κι αναρωτιόμουν. Πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένα λευκό μπαστούνι; Πόσες επιφάνειες να αναγνωρίσει; Υπάρχουν για την Αθήνα ειδικά λευκά μπαστούνια; Γιατί η Αθήνα δεν είναι απλή πόλη, με εναλλαγή ασφάλτου- τσιμεντόπλακας. Έχει αλλού φαγωμένους κυβόλιθους, αλλού καλύμματα φρεατίων, αλλού βουναλάκια ασφάλτου, στύλους, πέτρες σπασμένες, τρύπες, εμπόδια, και κίτρινες λουρίδες με ράγες που υποτίθεται ότι έγιναν ειδικά για τυφλούς, βαλμένες έτσι ώστε να δυσκολεύουν το περπάτημα και των μη τυφλών. Λουρίδες και ράμπες είναι αστάθμητος παράγοντας του βαδίσματος και της κυκλοφορίας. Ακόμα δεν έγινε καμία έρευνα να μετρηθεί. Να βρεθεί έστω ένας άνθρωπος που μια φορά μόνο τον διευκόλυναν αυτές οι κατασκευές, και να μην είναι οδηγός μηχανής που την ανεβάζει στο πεζοδρόμιο. Ανάμεσα στην ακραία επίστρωση με ειδικές λουρίδες, την τέλεια δηλαδή διευκόλυνση, και στην αληθινή κατάσταση των πεζοδρομίων τι να σου κάνει ένα λευκό μπαστούνι; 

Δεν φτάνει μια μέρα, δεν φτάνει ούτε μια ζωή να εκπαιδεύεται στις οδούς της μαύρης υποκρισίας. 
https://www.tanea.gr/2009/10/16/opinions/analwsima-mera-toy-leykoy-mpastoynioy/

Ας βρέχει

Μπορεί η υπουργός Περιβάλλοντος και η κυβέρνηση να μην μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα για τους πάγους που λειώνουν στην Ανταρκτική. Μπορεί να μην μπορούν να εμποδίσουν να γίνει η Αθήνα κάτι σαν Αβάνα, με κουφόβραση και δυνατές μπόρες σε εξάμηνο καλοκαίρι, όπως έγραφε χτες η Μαίρη. 

Αλλά ακόμα κι έτσι η ζωή θα είναι καλύτερη αν κυκλοφορούν στην πόλη λιγότερα Ι.Χ. κι αν υπάρχουν περισσότερες γραμμές Μετρό και ταχύτερα λεωφορεία. Αυτό λοιπόν μπορούν να το κάνουν. Κι όταν μειώσουν τα κυβερνητικά κυβικά σε 1.600, θα καλυτερέψει η ποιότητα του αέρα στην Αθήνα, κι αν τα εγκαταλείψουν εντελώς και πάρουν ποδήλατο, όπως ελπίζω να κάνει η υπουργός Περιβάλλοντος κατ΄ αρχήν για να δώσει το καλό παράδειγμα, θα φανεί η διαφορά. Αυτό είναι στο χέρι τους. Όπως είναι στο δικό μας χέρι να χρησιμοποιούμε ή όχι κάθε μέρα το ιδιωτικό μας όχημα. Με τη διαφορά πως εκείνοι, οι υπουργοί και οι βουλευτές, μπορούν να πάρουν κι άλλες αποφάσεις. Μπορούν να βάλουν περισσότερα τρόλεϊ και λεωφορεία και πιο τακτικά, να επεκτείνουν το Μετρό, να οργανώσουν τις πληροφορίες στις στάσεις, να ελευθερώσουν τους λεωφορειόδρομους, να κυνηγήσουν συστηματικά τις παρανομίες των οδηγών, να διευκολύνουν τα ποδήλατα και να φτιάξουν ποδηλατόδρομους. 

Μπορούν να οργανώσουν επιτέλους την ανακύκλωση και τη διαχείριση των σκουπιδιών, να ξανασκεφτούν τα μεγάλα έργα, και τα μικρά έργα, να κοιτάξουν το Ρυθμιστικό της Αθήνας, τον Γενικό Οικοδομικό Κανονισμό, ό,τι περνά από το χέρι τους τέλος πάντων. Κι αν γίνουν όλα αυτά και το κλίμα αλλάξει και μεγαλώσει το καλοκαίρι και βρέχει απότομα κάθε τρεις και λίγο, κι ύστερα ο ήλιος μάς ψήνει ξανά, τι να κάνουμε; Δεν θα το χρεώσουμε στην Τίνα Μπιρμπίλη αυτό. 

Ας βρέχει. 
https://www.tanea.gr/2009/10/15/opinions/analwsima-as-brexei/

Τα σκυλιά της Αθήνας

Πριν από επτά χρόνια τα παιδιά μου βρήκαν στα σκουπίδια ένα κουτάβι κι έτσι απέκτησα σκύλο, εγώ που ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα μου συνέβαινε κάτι τέτοιο. Μέχρι να μεγαλώσει είχα αγωνία για το μέγεθός του. Ήθελα να γίνει μικρόσωμος, για να του φαίνεται το διαμέρισμα μεγάλο. Τελικά είναι μετρίου μεγέθους. Σε μένα φαίνεται μεγάλος, σε όλους τους άλλους μικρός.

Στον δρόμο τον λένε «σκυλάκι». Δικαίως, αφού τα περισσότερα αθηναϊκά σκυλιά είναι μεγαλόσωμα, όπως διαπιστώνω με τόσα χρόνια καθημερινές βόλτες. 

Αφότου λοιπόν έχω τον σκύλο, παρατηρώ και στα ταξίδια μου σε ξένες πόλεις τα σκυλιά του κόσμου. Πουθενά δεν έχω δει τόσο μεγάλα σκυλιά όσο στην Αθήνα. Η συντριπτική πλειονότητα είναι αυτά που λέμε «σκυλιά του καναπέ», τα οποία εδώ περιφρονούνται δεόντως. Να μπορείς να τα πάρεις αγκαλιά αν χρειαστεί, να μπεις σε μετρό ή λεωφορείο, και κυρίως να τους παρέχεις έναν χώρο που μοιάζει μεγάλος έστω κι αν ζεις σε διαμέρισμα. 

Αν έπαιρνα τον σκύλο μου βόλτα στα πάρκα των ευρωπαϊκών πόλεων που κατάφερα να επισκεφθώ αυτά τα χρόνια, θα ήταν σκύλαρος, όχι σκυλάκι. 

Στην Αθήνα δεν έχουμε χώρο ούτε για δίποδα, αλλά τα τετράποδα είναι στη μεγαλύτερη δυνατή κλίμακα. Παράξενα γούστα, που θυμίζουν τα τεράστια αυτοκίνητα στους στενούς μας δρόμους. Μια ακόμα νότα της ιδιωτικής μεγαλομανίας απέναντι στη δημόσια στέρηση. Έχουμε σκύλους που θα χρειάζονταν απέραντα κτήματα για να τρέχουν, κοπάδια να φυλάνε, δάση να κυνηγάνε, κλεισμένους σε τριάρια και δυάρια. Βέβαια είναι φυσικό, γιατί εμείς οι Αθηναίοι δεν ζούμε σε αληθινό χώρο, ούτως ή άλλως, ζούμε σε κάτι φαντασιακό, υπερβατικό, άνευ ορίων και άνευ όρων. 

Δυστυχώς η μόνη αλήθεια που μοιραζόμαστε είναι τα αποτελέσματα της αφόδευσής τους στα πεζοδρόμια. 

https://www.tanea.gr/2009/10/14/opinions/analwsima-ta-skylia-tis-athinas/

Συμβουλές σε πρωτοετείς

Μου άρεσε η έρευνα του «Ταχυδρόμου» με τις συμβουλές στους πρωτοετείς φοιτητές. Κυρίως επειδή έχω και στο σπίτι μου μερικούς. Θα ήθελα κάθε μέρα να δημοσιεύουν οι εφημερίδες συμβουλές προς τους πρωτοετείς, γιατί ξέρετε τι γίνεται με μας τις μαμάδες: τις λέμε στον βρόντο σαν χαλασμένα μαγνητόφωνα από το πρωί ώς το βράδυ και οι πρωτοετείς δεν τις ακούνε καν. Είναι εξαφανισμένοι οι πρωτοετείς, πέρασαν στη Σχολή και μην τους είδατε, ενώ εμείς οι γονείς με κάποιον παράξενο τρόπο μένουμε μετεξεταστέοι. Ακόμα ξυπνάμε νωρίς το πρωί να ετοιμάσουμε πρωινό, σαν να είναι μονίμως υποψήφιοι για Πανελλήνιες, ακόμα είμαστε κουρδισμένοι στους ρυθμούς της απόλυτης εξάρτησής τους από εμάς, ενώ μάλλον εμείς είμαστε που στο μεταξύ εξαρτηθήκαμε, κρεμαστήκαμε στα Νέα Ελληνικά- από τις ανάγκες τους. Κι εκεί που ετοιμάζουμε τους καφέδες, λέμε συμβουλές που τις ακούει η καφετιέρα, κι αργότερα η κουζίνα, το πλυντήριο, το κρεβάτι, η εξώπορτα. Τόσο ωραίες συμβουλές χαμένες… Καμιά φορά ξεχνιέται βέβαια ο πρωτοετής, γλιστράει κουρασμένος κι αυτός στο παλιό πετσί του, ξαναγίνεται μαθητής Λυκείου, ακόμα καλύτερα Γυμνασίου ή Δημοτικού, κι αν τον τσακώσουμε σε τέτοιες στιγμές βάζουμε αμέσως την κασέτα. Αρχίζουμε ωραία- ωραία τις μαζεμένες συμβουλές και πριν καν τελειώσει η εισαγωγή μας έχει λακήσει ο πρωτοετής και δεν το παίρνουμε είδηση. Μένουν οι συμβουλές στα αζήτητα. 

Ενώ άμα τις πει ο καθηγητής, άμα τις δημοσιεύσει το περιοδικό, κάτι μπορεί να γίνει. Ή η τηλεόραση στο τέλος των δελτίων ειδήσεων, στο τέλος των σίριαλ, των ματς. Μπορεί να τις ακούσουν τότε τις συμβουλές οι πρωτοετείς, φτάνει βέβαια να μην τους θυμίζουν σε τίποτα τις δικές μας, να έχουν εντελώς νέο ένδυμα, να μην τις αναγνωρίσουν.