Κάποιο θάμα

 Μπαίνω σε λεωφορείο γεμάτο τιγκα, με πολύ κόπο προχωράω λίγο πιο πίσω από την πόρτα, όλο και πιο αραιά περνούν πλέον, όλο και πιο γεμάτα και πιο βρώμικα. Κατεβαίνω βράδυ στο Πεδίο του Άρεως, ακούγονται οι μουσικές δυνατά, ξεκινά το πρόγραμμα στο Green Park, θα καλοπεράσουν στη Μαυρομματαίων. Δυο παρκαδόροι απέξω συζητούν εναλλακτικές, τα αυτοκίνητα δίπλα παρκαρισμένα μπροστά τους. Στο Άλσος τα βάζουν μέσα στο πάρκο, το οποίο κλείνει από τις 10 για τους κοινούς θνητούς. Λίγο πιο κάτω μια παρέα εφήβων πηδάει πάνω από τα μυτερά κάγκελα. Προβλέπω τίτλο είδησης: νεαρός λογχίστηκε από περίφραξη πάρκου. Όλο και πιο συχνά κολλάει στο μυαλό μου ο στίχος «βουβοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ισως κάποιο θάμα» (Βάρναλης)