Xτες διάβασα το τελευταίο της βιβλίο, Ένα παιδί από το πουθενά, και σκεφτόμουνα πόσο μοναδική είναι, θαύμαζα πώς μπόρεσε στα ενενήντα και χρόνια της να κοιτάζει πάλι τον κόσμο με παιδικά μάτια, να καταλαβαίνει, να παίζει, να παρηγορεί, να χαμογελά. Και πάντα να έχει τόσο βαθύ ανθρωπισμό, σε κάθε χαμόγελο.
Δεν τη χαρήκαμε εμείς παιδιά την Άλκη Ζέη, ήταν τότε απαγορευμένη, εξόριστη, από στόμα σε στόμα μαθαίναμε γι αυτή, στο σχολείο μας, όπου είχαμε τον 'θείο Πλάτωνα' της γυμνασιάρχη, τον άντρα της Διδώς Σωτηρίου. Και τη διαβάσαμε στην εφηβεία πια, αποκάλυψη του πλούτου που μας έκρυβε η χούντα και πιο πριν η σκληρή συνέχεια του εμφυλίου. Εκφράζομαι ήπια, μακάρι να έβρισκα λίγο χιούμορ που θα της άρεσε. Ήταν μεγάλο δώρο η δροσιά της. Διάβασα τα βιβλία της στα παιδιά μου, περάσαμε βραδιές να κυλιούνται στο πάτωμα από τα γέλια.
Αυτά τα μοντέρνα, τα τολμηρά κορίτσια του μεσοπολέμου, που τραβούσαν πίσω τα ελεύθερα μαλλιά τους και ατένιζαν τον κόσμο έτοιμα να τον κατακτήσουν χωρίς εμπόδια, πόσα πέρασαν, πόσα μας έδωσαν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου