Mικρές ελληνίδες στη Μεγάλη Ελλάδα. Ο Σελινούντας, πόλη όπου εκτιμούνταν τα σέλινα- και τα παρήγαγε φαίνεται ο τόπος- μια ολόκληρη πόλη ερειπίων. Ήταν αποικία των Μεγάρων Υβλαίων, που ήταν κι αυτά αποικία, των σκέτων Μεγάρων. Για φαντάσου, τα Μέγαρα... Η πιο δυτική ελληνική πόλη της Σικελίας, καρφί στο μάτι διαφόρων Σικανών, Ελύμων, Καρχηδονίων και άλλων ανθελλήνων, στο τέλος την ισοπέδωσαν οι Καρχηδόνιοι. Τέλος, γύρω στο 250 π.Χ. δηλαδή. Στο μεταξύ είχε αλλάξει, χέρια και συμμαχίες κάμποσες φορές, είχε παίξει και στην καταστροφική σικελική εκστρατεία των Αθηναίων μας κάποιο ρόλο. Πάντα θαυμάζω πώς προλάβαιναν κι έχτιζαν οι άνθρωποι τόσο ταραγμένων εποχών με λίγα μέσα και άπειρους πολέμους, αυτούς τους επιβλητικούς ναούς, τα τείχη τους... Εμάς θα σκέφτονταν, που δεν χορταίνουμε να θαυμάζουμε το φως πάνω στο πράσινο, το γαλάζιο και το χρώμα της πέτρας.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια παρουσία…
Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε ...
-
Ο γιος μου ο Ντίνος μου έστειλε ένα μήνυμα καθώς ταξίδευε με το τραίνο για το αεροδρόμιο του Λονδίνου, για να έρθει στην κηδεία της γιαγι...
-
Μπούχτισα τους λυρισμούς των καταστροφολόγων. Έχουνε πάρει μια παραδοξολογία του Μπρεχτ και μας βάζουν φωτιά κάθε τρεις και λίγο. Και δεν υπ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου