Οταν ήμασταν παιδιά και μέναμε κοντά, το σπίτι της Νταίζης και της Λινας ήταν ένα θελκτικό μέρος όπου θα έβρισκες μαζεμένες τις πιο μοντέρνες παρέες, τα ωραιότερα αγόρια και τα εξυπνότερα κορίτσια. Μικρότερη εγώ, πήγαινα και χάζευα. Μαγικες και οι δυο τους, και η μαμά τους μαζί, η θεία Νίτσα, η χαρισματική ξαδέρφη της μαμάς μου, που μπορούσε να σου γράψει ένα ποίημα στο τσάκα τσάκα για καλωσόρισμα. Δεν είναι τυχαίο που έβγαλε κορίτσια καλλιτέχνες. Η ζεστασιά και η ενέργεια που εξέπεμπε ήταν θεραπευτικές. Θησαυρός της ευρύτερης οικογένειας, πάντα θα υπάρχει στο μυαλό και την καρδιά μας. Θα σας βρω φωτογραφίες από τη Λάρισα των Φιφτυς, από τους κήπους και τους παραδείσους της, κορίτσια αγαπημένα.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Μια παρουσία…
Βράδυ στο Λαύριο. Στην προβλήτα του ρολογιού έχει ωραίο καφενείο, φυσάει, καθόμαστε. Αρχίζει ένα μηχανάκι να πηγαινοέρχεται μαρσάροντας. Σε ...
-
Ο γιος μου ο Ντίνος μου έστειλε ένα μήνυμα καθώς ταξίδευε με το τραίνο για το αεροδρόμιο του Λονδίνου, για να έρθει στην κηδεία της γιαγι... -
Μπούχτισα τους λυρισμούς των καταστροφολόγων. Έχουνε πάρει μια παραδοξολογία του Μπρεχτ και μας βάζουν φωτιά κάθε τρεις και λίγο. Και δεν υπ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου