Να έχουν γίνει τα τραίνα άψογα μέσα στα τρία χρόνια που πέρασαν από το δυστύχημα στα Τέμπη. Αυτό θα ήταν το σωστό μνημόσυνο, να λειτουργούσαν τέλεια, να είχαν δουλέψει όλοι όσοι τα κρατούν στα χέρια τους σιωπηλά για να αλλάξουν όλα από φιλότιμο, την αμετάφραστη λέξη (πώς να μεταφραστεί έτσι που τη βιώνουμε;) κι από ενοχή. Να είχε γίνει η επανάσταση στα τραίνα, δηλαδή απλώς να λειτουργούσαν κανονικά, και στον τοίχο του ανακαινισμένου σταθμού Λαρίσης ή Θεσσαλονίκης, να μνημονεύονταν τα ονόματα των νεκρών και να λέγαμε, πάλι κλαίγοντας όπως τώρα, να, έπρεπε να γίνει αυτό για να αλλάξουν όλα;
Αντί γι αυτό, έχουμε ξανά τις ίδιες ιερουργίες, πορείες, κλπ, πιασμένοι σαν τα χάμστερ στο κλουβί που ξεγελιούνται να τρέχουν ασταμάτητα σε ένα κυκλικό παιχνίδι
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου