Στα πέριξ

Νέα προάστια μεγαλώνουν ήσυχα εκεί που το λεκανοπέδιο γλείφει τα γύρω βουνά. Χειροποίητες γειτονιές, όπως ήταν κάποτε τα προσφυγικά μέσα στην καρδιά της Αθήνας, αλλά άλλων προδιαγραφών τώρα πια. Μεγάλα λίβινγκ ρουμ, μεγάλα παράθυρα, μεγάλες ανάγκες, πολλά τετραγωνικά. Μόνο ένα κοινό σημείο έχουν με την  Αθήνα, δεν φτιάχνουν πεζοδρόμια. Κολλητά στο δρόμο οι μάντρες των οικοπέδων, και μόνο αν οι ιδιοκτήτες το σκεφτούν αφήνουν λίγο χώρο. Στην ερημιά, στη φύση, στο βουνό, τι να το κάνουν το πεζοδρόμιο, θα σκέφτονται. Δεν φτιάχνουν ούτε πάρκινγκ, ποιος θα έρθει να μείνει εδώ; Ωστόσο το τοπίο είναι σε μεταβατική κατάσταση. Γιαπιά που μεγαλώνουν αργά, κατοικείται ένα δωμάτιο και τα άλλα είναι με τα τούβλα, παράγκες που εξαπλώνονται, και μερικά περιποιημένα καινούργια σπίτια που γενναία ατενίζουν το μέλλον. Μερικοί κατεβαίνουν και στα ρέματα, πιστεύουν ακράδαντα στην τεχνολογία του μπαζώματος. Φυσικό, αν η πρωτεύουσα του κράτους σου μπάζωσε τα αρχαία της ποτάμια, να μην ελπίζεις ότι θα φροντίσει και ορισμένες κοίτες ασήμαντης ιστορικής αξίας που διασώθηκαν γύρω της; Σε μερικούς μήνες θα τα μάθουμε όλοι αυτά τα μέρη επειδή θα έχουν πλημμυρίσει οι νέες οικοδομές και θα εμφανίζονται απελπισμένοι και αγανακτισμένοι κάτοικοι στις οθόνες να μας δείχνουν τα χαλασμένα τους υπόγεια. Στο μεταξύ τρέχουν να βρουν τους τίτλους για το Κτηματολόγιο, να προλάβουν να το τακτοποιήσουν το θέμα οριστικά. Και ίσως να το πάρουν πιο σοβαρά το πράγμα αν νιώσουν εξασφαλισμένοι, περασμένοι στα χαρτιά και επίσημοι, ίσως να το σκεφτούν καλύτερα το μέλλον τους σε ένα περιβάλλον που θα το έχουν μόνοι τους υποβαθμίσει και λυπηθούν τον εαυτό τους..